"Η χαρά του παιδιού...blogoπαίγνια!"

Είναι γεγονός ότι δε μετέχω εύκολα σε blogoπαίγνια. Χωρίς πρόθεση υποτίμησης στα πρόσωπα όσων αγαπητών συνμπλόγκερς όπου με καλούν σε αυτά, θα το έχουν καταλάβει ελπίζω... Μου φαίνεται κάπως η ιδέα του να παίξεις σώνει και καλά, να μοιραστείς κάτι την ώρα που μπορεί να μην είσαι έτοιμος...

Βέβαια, σε όλους τους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις! Έτσι κανά δυο φορές έχω υπακούσει στο κάλεσμά τους για παιχνίδι και ομολογώ ότι το έχω ευχαριστηθεί! Κι εκείνο το «κανά δυο φορές» που έγραψα παραπάνω θα γίνει «κανά τεσσάρι φορές». Μιας και βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα παιχνίδια δύο συνμπλόγκερ. Ο Benikos place θέλει να δει πως ήμασταν στην προσχολική μας ηλικία. Η Χρονοστιβάδα από την άλλη μας καλεί να παίξουμε μουσικά... δυσκολούτσικο το δεύτερο παιχνίδι! Αλλά αυτή ακριβώς η λεπτομέρεια είναι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και δέχτηκα να παίξω!

Α΄ blogoπαίγνιο

εεε! ο δεξιά είμαι...ο μικρούλης!

Β΄ blogoπαίγνιο

Αν αξίζει τούτο το παιχνίδι κάτι είναι γιατί οι εκλέσεις των κομματιών που επέλεξα είναι ξεχωριστές... και τις αγαπώ πολύ!

επιλεγμένο ρήμα: ΚΟΙΤΑΩ

ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα.

Με κοιτάς σε κοιτώ
και μετά σιωπή
κάτι θα κοπεί
στην καρδιά στο μυαλό.

Με κοιτάς σε κοιτώ
και μελαγχολείς
ο καιρός πολύς
μ' αγαπάς σ' αγαπώ.

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα
κι αν μας αντέξει το σκοινί
θα φανεί στο χειροκρότημα.

Με κρατάς σε κρατώ
και μετά γκρεμός
και μετά το τέρμα
και κανείς κανενός.

Με κρατάς σε κρατώ
και παντού σκιές
και παντού καθρέφτες
για θεούς κι εραστές.

Σ' αγαπώ να προσέχεις

Στίχοι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Με κοιτάς μες τα μάτια
μα ποτέ σου δεν είδες
τα σβησμένα μου φώτα
τις χαμένες μου ελπίδες.

Το μηδέν του Σαββάτου
της αυγής το γαμώτο
με κοιτάς και σωπαίνεις
κι η σιωπή κάνει κρότο.

Με κοιτάς λες και είμαι
τρύπιο πάνω σου ρούχο
μου ζητάς να σκοτώσω
την αγάπη που σου 'χω.

Και φοβάμαι μη φύγεις
ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα
το μυαλό μου θολώνει.

Και φοβάμαι μη φύγεις
μα άλλο δρόμο δεν έχεις
και σου γράφω στο τζάμι
σ' αγαπώ να προσέχεις.

Με κοιτάς μες τα μάτια
κι απορείς που δεν κλαίνε
η αγάπη δε φεύγει
είναι μέσα μας λένε.

Κάπου αλλού ταξιδεύεις
κι όμως πλάι μου είσαι
μεσ' την τρέλα του κόσμου
μ' αγνοείς κι αγνοείσαι.

Με κοιτάς μες τα μάτια
και η μέρα τελειώνει
σαν τον ήλιο που φεύγει
με κοιτάς και νυχτώνει.

MP3

Artist: Foivos Delivorias
Album: O Kathreftis

Πάνω από τα ΑΤΜ και τ' autocafe
πάνω από τα goody's και τα flocafe
πάνω απ' τα ringtones και τα sms
σε κοιτάζει η αγάπη σου που ξέχασες

Πάνω απ' τ' Applebees και τα multiplex
πάνω από τα login και τα password checks
πάνω από το Σείριο στην εθνική
σε κοιτάζει η αγάπη σου η πρωταρχική

Και γελάει μαζί σου που όλο ξενυχτάς
και καινούργια στέκια φτιάχνεις για να πας
και καινούργιες λέξεις, ενώ θες να πεις

Σ' αγαπώ, φοβάμαι να ρθω
να σε ξαναβρώ κι όπως παλιά να σου πω
πόσο σ' αγαπώ, μόνο για σένα ειμ' εγώ
θέλω απλά να ζω δίπλα σου κάθε λεπτό

Πάνω από τα div'x, πάνω από τα mp3
απ' τα free2go κι από το b-free
πάνω από τα κούριερ της ACS
σε κοιτάζει η αγάπη σου που ακόμα θες

Πάνω απ' τα Starbucks κι απ' τα coffee time
πάνω απ' τα old hollbourn κι από τα slim line
πάνω από τα νούμερα της AGB
σε κοιτάζει η αγάπη σου η πραγματική

Και γελάει μαζί σου...

Η Σωτηρία της ψυχής

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Της εξοχής τα πρωινά
θα τα βρούμε ξανά
αγκαλιά στο κρεβάτι
και δεν πειράζει που τόσο νωρίς
θα κοιτάμε χωρίς
να γυρεύουμε κάτι.

Της σιγουριάς τα υλικά
είναι λόγια γλυκά
σε κασέτες γραμμένα
γι' αυτά που ήρθανε τόσο αργά
μα τα πήρε η καρδιά
με τα χέρια ανοιγμένα.

Η Σωτηρία της ψυχής
είναι πολύ μεγάλο πράγμα
σαν ταξιδάκι αναψυχής
μ' ένα κρυμμένο τραύμα.

Μια παραλία ερημική
και ν' απλώναμε εκεί
της ζωής μας το βήμα
και δεν πειράζει που τόσα φιλιά
πριν να γίνουν παλιά
θα τα πάρει το κύμα.

Κι εκεί στην άκρη της γραμμής
θα χαρίζουμε εμείς
τα παλιά μας κομμάτια
σ' αυτά που ήτανε τόσο μικρά
μα που ρίχναν σκια
για να μοιάζουν παλάτια

Το πάρτυ - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ

Αυτή η γειτονιά είναι για όλους μας ένα κλουβί,
κανείς δε ζει αληθινά αυτό που θα θελε να ζει,
γιατί το όνειρο είναι μια στιγμή
κι όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία
μέσα σ αυτό το δρόμο γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε,
μαζί με μας και τα όνειρά μας, μαζί με μας και τα παιδιά μας.
Γι' αυτό ένα πάρτι σ αυτό το δρόμο
είναι κάτι πιο λυπητερό κι από το θάνατο,
είναι ένα γραμμόφωνο που ολοένα ξεκουρδίζεται,
δυο ιδρωμένα χέρια στο άσπρο φόρεμα ενός κοριτσιού,
ένας σκύλος που απορεί,
ένα ποτήρι αδειανό στην άκρη της αυλής μου,
μια κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά της,
ένας κρυφός αναστεναγμός,
ένα αρπαχτικό βλέμμα θηρίου που δεν τολμάει να αγγίξει,
ένα κλουβί στην πόρτα σου με ένα πουλί που κοιμάται…
Γι' αυτό ένα πάρτι στο δρόμο των Ονείρων
είναι στιγμή πιο θλιβερή κι απ' τη στιγμή του ονείρου,
είναι ένα ξέφτισμα ζωής,
ένα παιχνίδι χάρτινο στα χέρια των αγγέλων.
Κοιτάχτε τούτο το κλουβί
είναι λιγάκι πιο μεγάλο από την καρδιά μου,
κι όμως δεν μπορεί να χωρέσει την αγάπη μου,
κοιτάχτε και τούτο το κορίτσι
θα του χαρίσω το κλουβί κι ένα τραγούδι θα μου πει…
για το πουλί που χάθηκε, για το πουλί που πια δε ζει.

Πάω να πω στον ουρανό, πάω να πω στο σύννεφο
Πάω να πω στον ουρανό, πάω να πω στο σύννεφο
Το πουλί δεν πιάνεται, το παιδί δε χάνεται
πάνω απ' τον ουρανό
Το πουλί δεν πιάνεται, το παιδί δε χάνεται
πάνω απ' τον ουρανό

Μέσα από τον άνεμο, άνθισε χρυσάνθεμο
Μέσα από τον άνεμο, άνθισε χρυσάνθεμο
Πέφτουν πέταλα στη γη, πάν' να βρούνε το πουλί
σκοτωμένο που λαλεί
Πέφτουν πέταλα στη γη, πάν' να βρούνε το πουλί
σκοτωμένο που λαλεί

Η ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ
Μουσική - Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις

Μέσα από άγνωστο χωριό κοντά στον Παρνασσό
ξεκίνησα για να δοκιμαστώ
κι αυτούς που με παιδέψανε σαν άγιο και Χριστό
τους έκοψα τον ένα τους μαστό
περπάτησα και πάτησα σε ζώντες και νεκρούς
ξεπέρασα τους δίσεκτους καιρούς
κι απόκτησα τον μύθο μου με στοχασμούς πικρούς
σε υπόγειους δρόμους άδειους και υγρούς

Με λεν Μαριάνθη κι είμ΄από τρελή γενιά
μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά
χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά
και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά

Μια χήρα από την Έφεσο δεν ήμουνα ποτές
δεν είχα στρατιώτες για εραστές
τα ζάρια μου τα έπαιξα στις φτωχογειτονιές
και κέντησα τον πόνο με πενιές
δεν μπόρεσα να γίνω ούτε γυναίκα ούτε ευτυχής
δεν δούλεψα σε οίκους ανοχής
και μες την αναδίπλωση της νέας εποχής
απόμεινα μια ανάμνηση ατυχής

Με λεν Μαριάνθη κι είμαι από τρελή γενιά
μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά
χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά
και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά