Έλλη Λαμπέτη - "Βουτιά στις Αναμνήσεις"

UPDATE: Ανανέωση συνδέσμου για κατέβασμα αρχείου 28-11-10

Πως γίνεται κάτι που αγαπάμε πολύ, με το οποίο παθιαζόμαστε, να μην μπορούμε να θυμηθούμε πως μας προέκυψε (!?). Από που και πως μας ήρθε η πετριά που μας έκανε να κολλήσουμε με κάτι; Αν ρωτήσεις κάποιον, θα σου απαντήσει με κάθε λεπτομέρεια για το μεγάλο του έρωτα και πως του προέκυψε.

Αν με τη σειρά σας με ρωτήσετε πως προέκυψε η αγάπη μου στην Έλλη Λαμπέτη θα σας αποκαρδιώσω! Δεν θυμάμαι πότε άκουσα / είδα την Έλλη Λαμπέτη για πρώτη φορά. Όσο κι αν έχω προσπαθήσει να βάλω σε μια τάξη τις αναμνήσεις μου πάντα μπερδεύονται κι αδυνατώ να θυμηθώ ποιο γεγονός προηγείται τού άλλου. Είδα για πρώτη φορά την Ε. Λαμπέτη στην «Κάλπικη Λίρα» ή την άκουσα να διαβάζει ποιήματα του Κ.Π Καβάφη; Πραγματικά δε μπορώ να θυμηθώ...

Το μόνο βέβαιο είναι πως τελειώνοντας το Λύκειο, είχα αρχίσει να «ερωτεύομαι» μια αλλόκοτη προσωπικότητα. Κι άρχισε να με κερδίζει σαν άνθρωπο εκείνη ακριβώς τη χρονική στιγμή όπου έπεσε στα χέρια μου το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Τελευταία Παράσταση» (εκείνο που αργότερα έγινε Σήριαλ). Λοιπόν το καλοκαίρι εκείνο, το πρώτο χωρίς έγνοιες (πόσο αφελής ήμουν, πίστευα ότι οι έγνοιες τελειώνουν με το πέρας του σχολείου! Αγνοούσα ότι τότε άρχιζαν οι ουσιαστικές έγνοιες! Μικρό παιδί ήμουν...) διάβαζα όσα η ίδια η Έλλη Λαμπέτη ιστορούσε με τόλμη και θάρρος για την ίδια και το βίο της. Κι αυτό που με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή ήταν πως μιλούσε ανοιχτά, χωρίς να κρύβει πράγματα τα οποία πιθανόν κάποιος άλλος να απέφευγε να αναφέρει ενδιαφερόμενος για την υστεροφημία του. Αλήθειες ειπωμένες χωρίς «στολίδια» που θα χρύσωναν το χάπι. Αλήθειες ειπωμένες από έναν άνθρωπο χορτασμένο από ζωή, συναισθήματα, εικόνες, πίκρες κι αρρώστιες. Αλήθειες από έναν άνθρωπο σαν όλους εμάς κι όχι με το «τουπέ» της μεγάλης σταρ.

Ίσως αυτό το τελευταίο με έκανε να τη δω με συμπάθεια πρώτα σαν άνθρωπο κι έπειτα σα τη μεγάλου βεληνεκούς ηθοποιό! Ανορθόδοξα ως προς τα πιστεύω μου την ανακάλυψα. Την προσέγγισα πρώτα σαν άνθρωπο κι έπειτα σαν καλλιτέχνη. Όμως οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες σου επιβάλλονται χωρίς πολλά λόγια για το έργο τους κι όχι για το βίο τους. Αναμφισβήτητα η Έλλη Λαμπέτη δεν ήταν η αγία στην προσωπική της ζωή. Ούτε η ίδια θα το ήθελε! Ήταν θνητή, έκανε τα λάθη της και εισέπραττε τις συνέπειές τους.

Εκείνη την περίοδο ήταν που άρχισα να ψάχνω επίμονα να ανακαλύψω τι είχε απομείνει από το ταλέντο κι το έργο μιας μεγάλης ηθοποιού. Μόνο εμπόδια είχε εκείνη η σκαπάνη! Ελάχιστα σωζόμενα θεατρικά ντοκουμέντα, ελάχιστα βιβλία με τεκμηριωμένη γραφή για ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο και πολύ λιγότερα από αυτά ήταν διαθέσιμα στο κοινό! Έπρεπε να μπω στη ψυχολογία της κάστας του συλλέκτη. Κι αν νομίζετε ότι η κάστα αυτή είναι κάτι το περίεργο, έχει μυστικιστικό χαρακτήρα κτλ. Κάνετε λάθος! Για να γίνεις μέλος σε μια τέτοια κάστα χρειάζεται να έχετε υπομονή, ελπίδα ότι θα βρείτε και το πιο σπάνιο, όρεξη για ψάξιμο και χρήμα για να αγοράσετε το θησαυρό! Διότι οι θησαυροί μόνο στα παραμύθια σε γεμίζουν χρήματα!

Στο διάβα μιας εξαετούς επίπονης έρευνας (κι ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται!) με καμάρι μπορώ να δηλώσω ότι η συλλογή έχει αρκετά πράγματα και μια τραγική απώλεια! Στον εορτασμό για τα 50 χρόνια του Τρίτου Προγράμματος, είχε μεταδοθεί μια εξαιρετική δουλειά διάρκειας είκοσι λεπτών από την εποχή όπου τη διεύθυνση του σταθμού κατείχε ο Μ. Χατζιδάκις. Η Έλλη Λαμπέτη διάβαζε ποιήματα Καβάφη κι ο Μάνος έπαιζε αυλό... είχα ηχογραφήσει εκείνη την μετάδοση σε μια κασέτα η οποία δυστυχώς δεν υπάρχει πια! Το μόνο που έχει απομείνει είναι η ανάμνηση από εκείνη την εξαιρετική δουλειά, με τη συνύπαρξη δυο μεγάλων μορφών. Τα ποιήματα που διάβασε η Ε. Λαμπέτη σε εκείνη την εκπομπή συμπεριλήφθηκαν αργότερα σε επανέκδοση που έκανε η Λύρα του δίσκου «Η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει Καβάφη». Δυστυχώς, η επανέκδοση δεν περιέχει τη μουσική συνοδεία του αυλού...

Μια συνήθεια, που είχε η Λαμπέτη, τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ήταν να ηχογραφεί σε κασέτες, ποιήματα που αγαπούσε, μονολόγους από το θέατρο, σκέψεις της... Υπάρχουν ντοκουμέντα όπου έχει ηχογραφήσει δύο και τρεις φορές το ίδιο πράγμα… Αυτός ήταν ένας αρκετά μακάβριος τρόπος ώστε να δοκιμάζει η ίδια τη φωνή της, που αρρώστια σιγά-σιγά διέβρωνε. Από την άλλη θα μπορούσε κανείς να το δει σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο, μια και πολλές φορές η ίδια σχολίαζε την κατάσταση της και τα λάθη της.

Ένα τέτοιο σπάνιο ντοκουμέντο αποφάσισα να σας χαρίσω. Πρόκειται για μια ιδιωτική ηχογράφηση που έχει γίνει για προσωπική χρήση της ιδίας ή για φίλους της, δεδομένου ότι συχνά τους αφιέρωνε ηχογραφήσεις της. Η Έλλη Λαμπέτη ερμηνεύει μια διασκευή της νουβέλας Miss Brill, της Κάθρην Μανσφηλντ. Ο τρόπος που ερμηνεύει είναι απλός, λιτός, χωρίς ίχνος εξωστρέφειας. Πρόκειται για μιαν ηχογράφηση που χρονικά τοποθετείται στα τέλη του 1981, όταν ακόμα η φωνή της παρά τις αλλοιώσεις που είχε υποστεί «είχε ψυχή» (όπως αρέσκετο να λέει η ίδια!).

****************************************
****************************************
Κατεβάζουμε ΕΔΩ:

Μις Μπριλ – Έλλη Λαμπέτη 1981
****************************************
****************************************