Μέ τίς δυνάμεις μου ἀνασταίνω τίς ψυχές, μέ τούς χυμούς μου πού λέτε συναισθήματα, καί πού κινοῦν τόν ἔρωτα. Αὐτός εἶναι ὁ Χάρος τοῦ θανάτου. Ὁ Ἔρωτας.
Εἶμαι ἡ Ἄνοιξη. Κάποτε ἀναγνώριζαν τό ὄνομά μου καί μέ τιμοῦσαν. Μετά μέ εἶπαν χίλια ὀνόματα καί μέ ἔκαναν θρησκεία. Γιά τήν ἀκρίβεια μέ ἔκαναν κεφάλαιο θρησκείας. Κάθε θρησκείας.
Γεννιέμαι καί πεθαίνω προτοῦ φανοῦν οἱ ἄνθρωποι στή Γῆ. Καί δέ μέ νοιάζει γιά πόσο ἀκόμα θά ὑπάρχω. Δωρεάν ἡ ὕπαρξή μου. Δέν ἔχω προσφορά, οὔτε ὀπαδούς ἤ ἐχθρούς. Αὐτά εἶναι ἀδυναμίες κι ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων.
Εἶμαι ἡ Ἄνοιξη. Ἐμένα στ’ ἀλήθεια γιορτάζεις.
_____________________________________________
Τό παραπάνω κείμενο, ἀπό τά πολλά πού ἔχω γράψει τόν τελευταίοι καιρό στό νέο στρατόπεδο πού ἔχω μετατεθεῖ. Ναί εἶναι τό τρίτο στρατόπεδο πού γνωρίζω κι ἔχουμε μέλλον… Ἔχω χαθεῖ…
Ἀπόψε θά πάω στούς James, ἔτσι γιά νά βρῶ τά ἀκούσματά μου…γιά νά ταξιδέψω στίς μουσικές τους…
Κ α λ ή α ὐ ρ ι α ν ή
(πού λέμε στά μέρη μας!)
