Αν θα φύγεις...

Μαρίνα στο Λιμάνι της Πάτρας
Αρχές κάποιου μακρινού καλοκαιριού...

Ας πούμε ότι είναι το μουσικό κόλλημα της μέρας! Έχω συλλάβει τον εαυτό μου, σε ανύποπτο χρόνο μέσα στη μέρα, να σκέφτομαι το κομμάτι τούτο, να το σιγομουρμουρίζω ή να το τραγουδάω... βέβαια όχι με την επιτυχία που έχει η ερμηνεία της Νίκης Καμπά! Μου έχει κάνει εντύπωση ο τρόπος που γίνεται η ερμηνεία του, αγκαλιάζει τη μουσική η φωνή της Ν. Καμπά και δεν είναι υπερβολή αν πεις ότι είναι μια μοναδική στιγμή το άκουσμα αυτού του κομματιού. Ακούστε τη δραματική ένταση και την κλιμάκωση του λυρικού οίστρου που έχει τόνος της φωνής!!! Κι έπειτα προσέξτε και τη διακριτική παρουσία της τρομπέτας ή ενδεχομένως του τρομπονιού (δεν είμαι μουσικός βλέπετε...) όταν αποκλιμακώνεται η δραματική ένταση... Κατά τη λύση (μετά το μισό του τραγουδιού λίγο πριν το τέλος) με το μοναχικό φλάουτο έχεις την αίσθηση ότι το κομμάτι "σβήνει" σα να βγανει ο αέρας από τα πνευμόνια σου!

Για την ιστορία και μόνο, μουσική και στίχοι ανήκουν στο Μάνο Χατζιδάκι. Το κομμάτι ακούστηκε πρώτη φορά στη "Μαγική Πόλις" το καλοκαίρι του '63. Από όσο γνωρίζω δεν έχει υπάρξει δεύτερη εκτέλεση... 

Η φωτογραφία είναι δική μου, τραβηγμένη σε χρόνο "αόριστο" και δεν έχει "πειραχτεί" με κάποιο ψηφιακό τρόπο. Όποιος βρει και τι απεικονίζει θα του βγάλω το καπέλο και θα το χαρίσω μια φωτογραφία μου. Φιλώ κ χαιρετώ σας

_______________________________________________

* Ας αρκεστώ σε μιαν ανάρτηση μουσικού περιεχομένου, διότι αν κάτσω και γράψω όσα έχω στο νου μου, με τα νεύρα και τον εκνευρισμό που έχω θα πάρει πολλούς (ίσως κι άδικα) η μπάλα! Ας ακολουθήσω το ρητό που λέγει "κράτα το θυμό της νύχτας για την άλλη μέρα!". ~~Νεύραααα!~~

Τηλεγράφημα (ΙΙΙ)

Δεν την παλεύω με την οικονομική κρίση ΣΤΟΠ Φαίνεται και στις τελευταίες αναρτήσεις ΣΤΟΠ Τα τραπεζικά αποθέματα τελειώνουν ΣΤΟΠ Τα έξοδα αυξάνουν δραματικά ΣΤΟΠ Πόσο θα υποστηρίζουν οι γονείς; ΣΤΟΠ Όσο κι αν προσπαθώ να μη χαλά η διάθεσή μου, υπάρχουν στιγμές που δε τα καταφέρνω με επιτυχία ΣΤΟΠ Δε με παρηγορεί διόλου που όλοι είμαστε στην ίδια μοίρα! ΣΤΟΠ Υπάρχουν στιγμές που με πνίγουν παράπονα, αλλά δε τα λέω ΣΤΟΠ Κλαψουρίζω ΣΤΟΠ Άκουσα το Tajabone του Ismael Lo και γέμισα εικόνες από την πρώτη νιότη μου ΣΤΟΠ Σε σκέφτηκα Συννεφούλα μου... ΣΤΟΠ Αυτό το τηλεγράφημα θα κοστίσει παραπάνω, αλλά είναι λύτρωση για μένα ΣΤΟΠ Δεν έχει αποστολέα ΣΤΟΠ Της καληνύχτας τα φιλιά μη μου τα δίνεις ΣΤΟΠ Εδώ να μείνεις...

Βαριά η αποψινή διάθεση...

Την απάντηση την παίρνει ο αγέρας....

Πόσες αποστάσεις πρέπει να διανύσει κάποιος

ίσαμε να αρχίσουμε να τον αποκαλούμε πετυχημένο άνθρωπο;

Πάνω από πόσες θάλασσες πρέπει να πετάξει ένα λευκό περιστέρι

προτού να ξαποστάσει στην άμμο;

Πόσες φορές ακόμη θα βροντήξουν τα κανόνια 

προτού τα εξορίσουμε για πάντα;

Η απάντηση πλανάται στον αέρα...

Την απάντηση την παίρνει ο αγέρας....

Πόσα χρόνια προϋπάρχουν τα απάτητα βουνά

προτού τα βρέξει η αρμύρα της θάλασσας;

Πόσα χρόνια παραμένουν σκλαβωμένοι άνθρωποι

προτού τους αποδοθεί η ελευθερία τους;

Πόσα φορές μπορεί να αποστρέφει κάποιος το κεφάλι του

και να υποκρινόμαστε ότι απλά δε βλέπει;

Η απάντηση πλανάται στον αέρα...

Την απάντηση την παίρνει ο αγέρας....

Πόσες φορές πρέπει να σηκώσεις το βλέμμα ψηλά

προτού δεις τον καθάριο ουρανό;

Πόσα παραπανίσια αυτιά χρειάζονται μερικοί άνθρωποι

προτού ακούσουν τους γύρω τους να κλαίνε;

Και πόσους θανάτους πρέπει να μετρήσουν

για να καταλάβουν ότι ήδη πάρα πολλοί έχουν πεθάνει;

Η απάντηση, αδερφέ μου, πλανάται στον αέρα...

Την απάντηση την παίρνει ο αγέρας....

Bob Dylan - Blowin' In The Wind

Απόδοση Σείριος

___________________________________________

Τα τραγούδια του Ντίλαν, ειδικά εκείνα των πρώτων δεκαετιών της καριέρας του, ξεχωρίζουν μέσα μου για τους στίχους τους. Τα βρίσκω εξόχως ποιητικά πράγμα που δε μπορώ να ισχυριστώ για πολλά αλλόφωνα τραγούδια. Έλα μου όμως, που δε μπορώ καθόλου τη χροιά της φωνής του... έχω την αίσθηση ότι δε χρωματίζει τρομάρα του... όλα τα λέει (κατά την ταπεινή μου άποψη) κλαψιάρικα. Ας είναι καλά κάποιοι καλλιτέχνες (κι η Μπαέζ οπωσδήποτε) που με τις φωνές τους με έχουν κάνει να αγαπώ τα κομμάτια του. Ένα από αυτά είναι το Blowin' In The Wind. Αντικρίζοντας την παραπάνω εικόνα, το θυμήθηκα... άρχισα να το σιγομουρμουρίζω κι έπειτα είπα να το κάνω ανάρτηση. Άρχισα να αποδίδω τους στίχους όσο πιο πιστά μπορούσα, όχι κατά λέξη, αλλά με διάθεση περισσότερο ποιητική. Ας μου επιτραπεί ο όρος "ποιητική"...

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται σε εκείνα τα παιδιά που ενώ θέλουν να μάθουν γράμματα οι δύσκολοι καιροί δε τους το επιτρέπουν, στα παιδιά εκείνα που η κακή τους τύχη δε τα αφήνει να ζήσουν ξέγνοιαστα όπως τους αρμόζει... σε μας κι όλους εκείνους δεν παύουν να ελπίζουν, σε πείσμα των πολλών,  πως αυτός ο κόσμος θα αλλάξει κάποτε προς το καλύτερο!

"Είμαστε στο λυκαυγές, σε λίγο ξημερώνει..." είχα γράψει κάποτε (μια και μοναδική φορά στη ζωή μου) σε έναν τοίχο και το πιστεύω ακράδαντα τούτο!

Καλή δύναμη σε όλους!

Νεοελληνική προσέγγιση των πραγμάτων

Σκέψεις και Συμπεράσματα στα οποία μπορείς να προβείς αντικρίζοντας την παραπάνω φωτογραφία! (μια τηλεοπτική ή Νεοελληνική προσέγγιση των πραγμάτων)

1.      Η φωτογραφία απεικονίζει γραφείο μαθητή της Β’ Λυκείου. (το προφανές)

2.      Αντί να διαβάζει τριγωνομετρία, χαζεύει στο ίντερνετ. (όχι όχι, μουσική ακούει!)

3.      Έχει πολλά μολύβια, στυλό κι εν γένει είναι σπάταλο παιδί.

4.      Είναι αυξημένος ο κίνδυνος να χτυπήσει στο μισάνοιχτο συρτάρι.

5.      Σε δύσκολες εποχές έχει παραπεταμένο ένα πενηντάευρω πάνω στο γραφείο του. 

(κοιτάξτε καλύτερα υπάρχει… είδος προς εξαφάνιση… χε χε χε)

&

6.      Έχουν απομείνει μέσα του ψήγματα ευαισθησία, αφού έχει έναν μικρό πρίγκιπα δίπλα στην κούπα του καφέ. (άκου καφέ παιδί 16 χρονών…)

__________________________________________________________

Όχι δεν τρελάθηκα φίλε αναγνώστη αλλά έχω την αίσθηση ότι κάπως έτσι μας παρουσιάζονται τα πράγματα σε τούτη τη χώρα! Μονοδιάστατα, μεθοδευμένα, σε λάθος βάση δοσμένα. Γιατί η αλήθεια στην παραπάνω εικόνα είναι ολότελα διαφορετική. Το γραφείο ανήκει σε έναν εικοσιεξάρη, που δε διαβάζει τριγωνομετρία αλλά προετοιμάζει το μάθημα που θα παρουσιάσει σε κάποιο μαθητή, ψάχνοντας το «ψηφιακό σχολείο» για πιθανές αλλαγές στα βιβλία που δε έχουν ακόμη οι μαθητές. Έχει πολλά μολύβια και στυλό που δε τα έκλεψε ούτε του τα χάρισαν, αλλά τα αγόρασε με το υστέρημα του. Σε αντίθεση πάντα, με όλους εκείνους που μιλούν για σπατάλες… αλλά δεν έχουν πληρώσει δεκάρα τσακιστή! Ενώ το χαρτονόμισμα των πενήντα ευρώ, πιθανόν να είναι το τελευταίο που έχει απομείνει στο πορτοφόλι του και δε το βάζει σε αυτό φοβούμενος πως θα το ξοδέψει μέχρι να πει «τρία», τη στιγμή που εκείνοι που μιλούν για νέα μέτρα έχουν εξασφαλίσει την οικονομική ευημερία τους αλλά και για τα εγγόνια τους… Κι αν κάτι είναι αλήθεια από τα παραπάνω είναι η ελπίδα κι η δύναμη που χαρίζει σε όλους εμάς ο Μικρός Πρίγκιπας, αυτός ο μικρός σοφός με την ευαίσθητη καρδιά.

Η του παρόντος χρόνου κατάσταση είναι δραματική και συνάμα γελοία! Μας αφαίμαξαν καλά καλά και ζητούνε κι άλλα. Μήπως θέλουν να εγκαταλείψουμε και τη γη μας, για να παρελάσουν ελεύθερα; Όχι βρε αδερφέ, δε το δέχομαι. Δε χωρά ο νους μου τον εμπαιγμό που υφιστάμεθα από τα κόμματα εξουσίας… λίγη τσίπα (ξέρουν τι σημαίνει;) βρε αδερφέ…

Για ακούστε όσα έλεγε ο Χατζιδάκις για την Ενωμένη Ευρώπη και την ανάρμοστη σχέση που θα προέκυπτε μεταξύ των ετέρων και της χώρας μας... πόσο προφητικός υπήρξε αυτός ο άνθρωπος...

Κοιτάξτε, ετοιμαζόμαστε για μία άλλου είδους σκλαβιά τώρα. Η ευρωπαϊκή ενότητα, τί νόμισες, ότι είναι; Είμαστε πραγματικά ένα κράτος με δύναμη, ώστε να μπορέσουμε να επιβάλουμε απόψεις; Θα γίνουμε μία επαρχία, στην οποία θα μας διοικεί η Ευρώπη και θα έχουμε μία ψευδαίσθηση, ότι συνδιοικούμεθα στην Ευρώπη. Λοιπόν, αυτή δεν είναι μία σκλαβιά; Τουλάχιστον με τα κριτήρια που είχαμε επί Τουρκοκρατίας… Και πάλι οι εξαιρέσεις επί Τουρκοκρατίας, υπήρξανε και αναπτυχθήκανε στον ευρωπαϊκό χώρο. Μόνο που δε θα ζουν στην Αθήνα και θα ζούνε στον ευρωπαϊκό χώρο. Μα ποιός από μας δε θα το έκανε, αν είχε τις δυνατότητες έστω και πριν είκοσι χρόνια; Υπάρχει καμία εγγύηση σωστής αναπτύξεως εδώ μέσα στον τόπο αυτό; Ποτέ. Αλλά βέβαια ο τόπος μας προχωράει πάντα με τις εξαιρέσεις του, έτσι θα προχωρήσουμε και στο μέλλον. Περί Τουρκοκρατίας λοιπόν, ασφαλώς θα είναι μία μορφή της ευρωπαϊκής μας θητείας που βέβαια δε θα μπορέσουμε ποτέ να απαλλαγούμε ούτε να απελευθερωθούμε, διότι θα είναι μία επιλογή μας, ενώ επί Τουρκοκρατίας, έγινε μία υποταγή μας, αυτή είναι η διαφορά.

 * Ακούστε το ηχητικό απόσπασμα, στο 2.30' του παρακάτω συνδέσμου

http://youtu.be/VrTiHX_QhBQ

Φύγανε οι μήνες, τα χρόνια...

Ηλιοβασίλεμα στον Πατραϊκό...

Φύγανε, φύγανε
ο Ιούλιος με
το φωτεινό πουκάμισο
και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.

Φύγανε
και στα μάτια μέσα των βυθών ανερμήνευτος έμεινε
ο αστερίας

και στα βάθη μέσα των ματιών ανεπίδοτο έμεινε το ηλιοβασίλεμα!

Οδ. Ελύτης - Άξιον Εστί

_______________________________________________________

Κι αν ο χρόνος περνά, κι οι ζωές συνεχίζουν στις τροχιές που η αόρατος δύναμη χάραξε για μας, πάντα θα καμαρώνω γιατί κατορθώσαμε να συναντηθούμε σε δύσκολες εποχές. Και ξέρεις, αν δεν είχα ακούσει το κομμάτι αυτό σήμερα ούτε που θα είχα θυμηθεί την ανάρτηση αυτή. Κι είναι το 14 που μας κυνηγά... πόσο μακρινά είναι όλα τούτα! Πόσο έχουν αλλάξει οι ζωές μας... τα χρώματα δεν ξεθώριασαν μα άλλαξε η διάταξή τους... 

Κάθε μνήμη έχει το διακόπτη της

τον εγωισμό

τον υπερόπτη της

Μόνο με εικόνες η

συντήρηση

κερδοφόρα χρόνου

επιχείρηση

Σείριος

Ταξίδι στο χρόνο

Η Ουγγαρέζα χορεύτρια Nikolska στον Παρθενώνα.
Αθήνα, 1929
Έλλη Σεραϊδάρη-Σουγιουλτζόγλου (Nelly's)

Πενήντα δύο  χρόνια από το μαγικό κλικ της φωτογραφικής μηχανής της Nelly's, η Λένα Πλάτωνος παρουσίαζε στη μουσική σκηνή το Σαμποτάζ. Έτυχε, λοιπόν, χτες να ακούω αυτό το δίσκο την ίδια ώρα που ξεφύλλιζα (παρατηρώντας σχολαστικά) ένα λεύκωμα με φωτογραφίες της σπουδαίας αυτής φωτογράφου - καλλιτέχνιδας. Από όλες τις φωτογραφίες, είχα ξεχωρίσει την παραπάνω! Είναι τόσο αέρινη, τόσο δροσερή από τη νιότη και το σφρίγος του σώματος της χορεύτριας, τόσο αρχαιοελληνική όσο και σύγχρονη, κάνει την υπέρβαση και σου αφήνει την εντύπωση ότι με έναν μαγικό τρόπο θα πετάξει...

Τριάντα χρόνια μετά από την παρουσίασή του Σαμποτάζ, της Πλάτωνος, ο δίσκος αυτός παραμένει επίκαιρος και φρέσκος έχοντας καταφέρει να παγώσει το χρόνο. Χαζεύοντας, λοιπόν, τις φωτογραφίες φαντάστηκα πως η χορεύτρια, ογδόντα χρόνια πριν θα πρέπει να είχε κάποιο ανάλογο άκουσμα (ποιο άραγε;) ώστε να αποδώσει αυτή τη μαγική στάση το σώμα της! Ακούγοντας το κομμάτι κι αντικρίζοντας τη φωτογραφία συνειδητοποιείς ότι πράγματα που συνέβησαν σε ανύποπτο χρόνο, φαινομενικά ετερόκλητα,  συνδέονται όταν είναι γνήσια και καθόλα αληθινά.

Τελικά δεν είναι δύσκολο να διατρέξεις προς τα πίσω ογδόντα δύο χρόνια, χρειάζονται μερικά δευτερόλεπτα! Μπροστά όμως πως πας;

 

Το ταξίδι στο χρόνο συνεχίζεται... γιατί έτσι ανακαλύπτουμε τις μικρές ή μεγάλες αγάπες μας! 

Μια παραλία ερημική

Με θέα τη γέφυρα κι έναν ολοκάθαρο ορίζοντα... κάπου στο Ρίο...

Κατεβήκαμε στη θάλασσα και σήμερα. Κυριακή. Ζέστη κι ήλιος καυτός. Η λάμψη του όμως φθινοπωρινή. Λουόμενοι λιγοστοί. Ξαπλώσαμε στα βότσαλα κι αφήσαμε τον ήλιο να στεγνώσει την αρμύρα στο κορμί μας. Παιδικές φωνές λιγοστές... "αρχίζουν τα σχολεία αύριο!", παρατήρησες... δε σχολίασα... για μια στιγμή άφησα τον εαυτό μου να γυρίσει πίσω, στα μαθητικά μου χρόνια. Κάθε φορά στον αγιασμό γέλια, φωνές, ανταμώματα... κι έπειτα μια ρουτίνα σχολική...

Έκλεισα τα μάτια κι άρχισα να μουρμουρίζω "μια παραλία ερημική...μμμμ μμμ μμμ και δεν πειράζει που τόσα φιλιά, πριν να γίνουν παλιά, θα τα πάρει το κύμα..μμμ μμμ μμμ". Έκαιγε ο ήλιος το πρόσωπό μου και μου άρεσε...

Γυρίσαμε αργά κι ήταν σα να είχα αποχαιρετήσει το καλοκαίρι που έφυγε... Και το φεγγάρι απόψε, σχεδόν γεμάτο, στην πιο όμορφη στιγμή του...

Κι η μελωδία ξανάρχεται στα χείλη μου...

"μμμ μμμ μμμ Της σιγουριάς τα υλικά, είναι λόγια γλυκά, μμμ μμμ μμμ , μα τα πήρε η καρδιά, με τα χέρια ανοιγμένα μμμ, μμμ, μμμ

***  ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ  ***

Η Μελωδία της Ευτυχίας

Υπάρχουν πράγματα που αγαπώ κι ανατρέχω σε αυτά κάθε φορά που νιώθω πως το μαύρο υπερτερεί μέσα μου σε σχέση με το λευκό. Είναι κάτι, σα να λέμε, σωσίβια τα οποία στέκουν σε κάποιο ντουλάπι της μνήμης και την κατάλληλη στιγμή βγαίνουν και σου δίνουν σωτηρία. Τα πράγματα που αγαπώ τα φροντίζω με διπλή επιμέλεια κι υπάρχουν κάποια πράγματα που παρότι θα μπορούσα να τα είχα αντικαταστήσει με νεότερα δε το πράττω μη θέλοντας να χάσω όσα με συνδέουν με αυτά. Για παράδειγμα, το μακρινό 1995 το δώρο Χριστουγέννων που είχα λάβει ήταν μια βιντεοκασέτα με τον παράξενο τίτλο «Η μελωδία της ευτυχίας». Δεν ήξερα τίποτε ίσαμε τότε για την υπόθεση της ταινίας, για την οικογένεια Φον Τραπ, ούτε για το Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Περιεργαζόμουν το κουτί της ταινίας, διάβαζα την υπόθεση και ότι είχε κερδίσει πέντε Όσκαρ… στην ηλικία των δέκα δεν μπορούσα να καταλάβω τι σήμαιναν όλες αυτές οι διακρίσεις για μια ταινία. Τελειώσαμε το γεύμα των Χριστουγέννων και την ώρα που όλοι σκόρπισαν για να ξεκουραστούν εγώ έβαλα να δω την ταινία… 

Από τότε πέρασαν δεκαέξι χρόνια κι εγώ μπήκα σε ένα ιδιότυπο φαν κλαμπ που θα μπορούσε να ονομάζεται «οι φανατικοί λάτρεις της “μελωδίας της ευτυχίας”». Στην αρχή δείλιαζα να μιλάω για τούτο! Έλεγα μέσα μου, «δεν είσαι καλά παιδάκι μου, κοτζάμ άνδρας και έχεις κολλήσει με ένα μιούζικαλ!» αλλά με τον καιρό ανακάλυπτα ότι ανήκουν αρκετοί σε αυτό το ιδιότυπο φαν κλαμπ.  Σε αυτά τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει έχω δει το φιλμ, από εκείνη την κασέτα, εκατοντάδες φορές… έχω τραγουδήσει τα μουσικά θέματα και δε σας κρύβω ότι εξακολουθεί να με ενθουσιάζει αυτή η ταινία… ίσως είναι το φιλμ που έχω δει σε πολλοστή επανάληψη κι ακόμη δε το έχω βαρεθεί…  

Τι θα λέγατε να παίξουμε ένα παιχνιδάκι (μπας κι αλλάξει λίγο η διάθεσή μου/σας) βασισμένο σε μια σειρά ερωτήσεων αναφορικά με το φιλμ; Πέντε & μια ερωτήσεις βασισμένες στη Μελωδία της Ευτυχίας:

1.      Στην έναρξη του φιλμ πόσες κ ποιες μοναχές συζητούν με την ηγουμένη για τη συμπεριφορά της δόκιμης Μαρίας;

2.      Πόσα παιδιά είχε ο πλοίαρχος Φον Τραπ και πoιο είναι το μικρό του όνομα; 

3.      Τη βραδιά της δεξίωσης τι χορεύουν ο πλοίαρχος Φον Τραπ με τη Μαρία;
       (Κλικ εδώ για να δείτε την εικόνα της σκηνής)

 4.  Στο τέλος της σκηνής όπου η Βαρόνη παίζει με τα παιδία μπάλα, έχει αποχωρήσει η Μαρία, τι πίνει ο Μαξ (κι έπειτα η Βαρόνη).

5.    Όταν η Μαρία μαθαίνει τις νότες στα παιδιά, μέσα από το κομμάτι DO RE MI, φτάνοντας στη νότα FA τι λέει;

&

6.      Τι λουλούδια χαρίζει η μικρούλα υποδεχόμενη τη Βαρόνη;

* Οι ερωτήσεις είναι εύκολες, τα θέματα βατά! Όλοι οι μαθητές μπορούν να γράψουν άνετα παραπάνω από μέτρια. Μην ακούσω φασαρία κ δω κανέναν να αντιγράφει από το διπλανό του… 

** Για να δεις πόσο κόλλημα είχα (έχω) με την ταινία, είχα βρει κι είχα αγοράσει από τις εκδόσεις Άγκυρα, τη συνέχεια της Μελωδίας της ευτυχίας. «Η οικογένεια Φον Τραπ στην Αμερική».

*** Λατρεμένη σκηνή στο φιλμ η «αναμέτρηση» Βαρόνης – Μαρίας, τη βραδιά της δεξίωσης.   

Έφυγες κι εσύ...

...Ξαφνικά
(η ζωή πάντα μας προλαβαίνει)

Αν όχι εγώ, ο δίπλα μου...

Μην περπατάς, μην περπατάς μαζί μου
να μη σε γράψουνε
με ξέρουνε στην πιάτσα
και θα σε κάψουνε

Περπατά το κατόπι πάνω στα βήματα
εγώ από σένα φως μου δε θέλω χρήματα
εγώ από σένα φως μου δε θέλω χρήματα

Γυρνάω και σε βλέπω
και αναστατώνομαι
αν είσαι όπως δείχνεις
εγώ σκοτώνομαι

Δεν θέλω να μας δούνε, μισώ το μάτι τους
εγώ ποτέ δεν είπα για το κρεβάτι τους
εγώ ποτέ δεν είπα για το κρεβάτι τους

Περπατά κι ακόλουθα, μάθε το σπίτι μου
να έρχεσαι μονάχος, αποσπερίτη μου
κι όταν χτυπάς την πόρτα μες τα μεσάνυχτα
τα παραθύρια μου όλα θα 'ναι ορθάνοιχτα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

_______________________________

Γιατί, υπάρχουν πράγματα που όσο κι αν μεγαλώνω με πληγώνουν περισσότερο ενώ θα έπρεπε να συμβιβάζομαι μαζί τους... Γιατί, υπάρχουν ακόμη στιγμές που ενώ οδηγώ, μια ματιά προς τα έξω και μια νότα του ραδιοφώνου με επαναφέρουν στο σκληρό μας κόσμο... Γιατί, εκεί που θαρρείς δυνατός, τρως μια (αόρατη) σφαλιάρα και το μάγουλό σου νιώθεις να καίει... Γιατί, καθώς ξυρίζεις το πρόσωπό σου δεν τολμάς να κοιτάξεις πίσω από το είδωλό σου... μόνο κλεφτές ματιές ρίχνεις, σε έμαθαν να κοιτάς μόνο μπροστά. Γιατί, ο κόσμος τούτος είναι τόσο σκληρός που δε συγχωρεί να μην είσαι ένας από τους πολλούς...κι αν όχι εγώ, ο δίπλα μου. Το ίδιο κάνει... Γιατί, η φωνή της Αρβανιτάκη σε αυτούς τους στίχους είναι η ζωή μου...

Όλα τούτα τα "γιατί" δικαιολογούν τα καυτά δάκρυα που κύλησαν από τα μάτια μου, χωρίς φαινομενικά καμιάν αιτία. Με ρώτησες "τι έπαθες;", "τίποτα, τίποτα" είπα βιαστικά, σοβαρά, κοφτά και σκούπισα τα μάτια μου. Εκείνο το "τι έπαθες"  με πείραξε πιο πολύ από όλα...

Σαν ξημερώνει Κυριακή!

Πέντε κι ένα τραγούδια που μιλούν για τις ελληνικές Κυριακές, για τις Κυριακές που αγαπήσαμε... Οι Κυριακές είναι αλλόκοτες! Μέχρι το μεσημέρι σε γεμίζουν υπέρμετρη ευτυχία κι από την έλευση του απογεύματος σε πνίγουν με τη μελαγχολία τους... είναι εκείνο το συναίσθημα που σε ακολουθεί από παιδί όταν έπρεπε να μαζευτείς για να διαβάσεις κι έπειτα που μεγάλωσες είναι το κάλεσμα για να μαζευτείς σπίτι, να ετοιμαστείς για την εβδομάδα που έρχεται... είναι το συναίσθημα της "κυριακίτιδας" που δε λέει να σε αφήσει. 

1. Σαν ξημερώνει Κυριακή - Ρένα Βλαχοπούλου / Ντίνος Ηλιόπουλος 

 Με ξεσηκώνει τόσο πολύ αυτό το κομμάτι... λατρεύω τους στίχους:

Έλα μαζί μου μια γιορτή
μια μέρα πού'ναι σχόλη
Για να μας δούνε αγκαλιά
να με πνίγεις στα φιλιά

   

Η απλότητα μέσα από τα πιο όμορφα λόγια!

2. Ωραία που είναι η Κυριακή - Αλίκη Βουγιουκλάκη

Οι παιδικές μου οικογενειακές Κυριακές είχαν ελληνικές ταινίες. Μια από αυτή ήταν κι "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια" με την Αλίκη. Παρότι οι ταινίες της, ήταν εκτός τόπου και χρόνου, της συγχωρείς τα πάντα γιατί ήταν η ΜΙΑ, η μοναδική Αλίκη που χάριζε το γέλιο σε όλους μας. Ίσως όταν θες να σκεφτείς κάτι αθώο να σκέφτεσαι την Αλίκη σε μια από τις πρώτες ταινίες της... 

3.  Κυριακή απόγευμα - Βασίλης Λέκκας

Για τούτο το κομμάτι δεν ξέρω πολλά πράγματα. Το άκουσα πριν λίγο καιρό (μια Κυριακή στο δεύτερο πρόγραμμα) και μου καρφώθηκε ο στίχος

"Κυριακή απόγευμα ένα πικρό καφέ θα πιω
θα κάτσω και θα θυμηθώ τα άγουρά μας χρόνια" 

εκ τότε το άκουσα πολλάκις. Έχει μια φρεσκάδα η φωνή του Λέκκα σε τούτο κομμάτι. Σχεδόν παιδί ακούγεται...

4. Το τραγούδι της χαμένης Κυριακής - Αλίκη Καγιαλόγλου

Τώρα τι να πω για αυτό το κομμάτι του Χατζιδάκι, σε στίχους του Γκάτσου; Ότι είναι από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια, ότι πρόκειται για το πιο φιλοσοφημένο ποίημα που έχω διαβάσει ή για την απόλυτη ερμηνεία της Καγιαλόγλου; Ακούστε το...

5. Συννεφιασμένη Κυριακή - Βασίλης Τσιτσάνης / Μαρίκα Νίνου
Γιατί το κλασικό είναι και σίγουρο... γιατί η Νίνου είναι από τις αγαπημένες μου, γιατί οι στίχοι σε αυτό το κομμάτι είναι τόσο ελληνικοί που χάνουν το νόημα τους σε κάθε πιθανή μετάφραση, γιατί από παιδί (όταν δεν καταλάβαινα καλά τους στίχους) με μάγευε στίχος "που έχει πάντα συννεφιά, Χριστέ κ Παναγιά μου".

&

6. Κυριακή εκδρομή! - Μαραβέγιας Κωστής

Ένα πάρτυ, κάλεσμα για ζωή τούτο το κομμάτι! Με γεμίζει αισιοδοξία, χαρά... με ανεβάζει...

Όμορφη Κυριακή σε όλους

Έλλη Λαμπέτη, η μοναδική...

Ο Λυκούργος Καλλέργης (προ λίγων ημερών αποβιώσας) γράφει για την Έλλη Λαμπέτη:

Ήταν μια ύπαρξη απλή, αιθέρια, σαγηνευτική, με μια βαθύτατη όμως πνευματική και καλλιτεχνική καλλιέργεια, ειδικότερα σε ό,τι αφορούσε το θέατρο και την υποκριτική τέχνη.

Αργούσε συχνά στην πρόβα. Όταν έφτανε, καθόταν ανέμελα σε μια καρέκλα, χωρίς να τραβήξει καλά την κοντή φούστα της. Άφηνε -άθελά της, φαντάζομαι- να φαίνονται τα όμορφα πόδια της. Αυτό, βέβαια, δημιουργούσε κάποια προβλήματα στα μάτια των ανδρών του θιάσου. Αλλά αυτό το εξηγεί η ίδια στο βιβλίο της. Ήταν, όπως λέει, και χορεύτρια, και οι χορεύτριες, πάντα συνηθίζουν ν’ αφήνουν τα πόδια τους γυμνά. Πάντως όλοι οι άντρες του θιάσου ήταν βαριά ερωτευμένοι μαζί της. Όλοι κάτω, ψαθί. 

Με λίγα λόγια η Έλλη ήταν -εκτός απ’ όλα τ’ άλλα- και το ωραιότερο, το σαγηνευτικότερο θηλυκό που υπήρχε σ’ όλο το θέατρο.Κι όμως, όσο απλή, φευγαλέα και ακαθόριστη ήταν στη ζωή, πάνω στη σκηνή έπαιρνε μια εντελώς άλλη διάσταση. Γινόταν ένα πλάσμα αγγελικό, ανάλαφρο, γοητευτικό και με μια ακτινοβολία που σε καθήλωνε. Μετουσιωνόταν στον κάθε ρόλο που ερμήνευε και μάγευε το κοινό με την παρουσία της.

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ 

“ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ” 

Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σαν αύριο (3-9-1983) πριν είκοσι οκτώ χρόνια, στις 7.30 το πρωί (ώρα Νέας Υόρκης) πέθανε στο Mount Sinai Hospital η Έλλη Λαμπέτη! Αυτή η μεγάλη και σπουδαία ηθοποιός που λίγο πριν πεθάνει, χτυπημένη για δεύτερη φορά από τον καρκίνο, δήλωνε πως: 

"... είμαι φυγόπονη κι αναβλητική, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι' αυτό! Δεν έκανα στη ζωή μου πράγματα που έπρεπε να ξέρω ότι δε θα τα κάνω ποτέ, αν δε τα κάνω τώρα. Στη δουλειά μου είχα πολλά να κάνω και δεν τα έκανα... Πέντε ταλέντα μου έδωσε ο Θεός και τα πέντε του τα επιστρέφω. Δε τα αξιοποίησα. Δε καλλιέργησα το ταλέντο μου για να καρποφορήσει όπως έπρεπε..."

Έφυγε όπως οι άγγελοι για τον ουρανό. Χτυπημένη από τον καρκίνο, έχοντας χάσει ότι εκείνη θεωρούσε στοιχείο της γοητείας της, τη φωνή και τα μακρυά μαλλιά της. Δεν υπήρξε και δεν προσποιήθηκε την αγία του ελληνικού θεάτρου. Ευάλωτη, ευαίσθητη και συνάμα σκληρή με όσους την είχαν πληγώσει. Αληθινή και παθιασμένη σε ό,τι χάριζε την καρδιά της, δωρική και με βλέμμα αξιοπρέπειας άντεξε όσα η ζωή της έφερε. Ο φακός (όπως κι οι άνδρες) τη λάτρεψε και της χάρισε μερικά από τα ομορφότερα πλάνα του σινεμά. Στο "τελευταίο ψέμα" του Κακογιάννη είναι υπέρλαμπρη κι η γοητεία της είναι αξεπέραστη. Έχοντας ακούσει όλα τα σωζόμενα θεατρικά που έχει ηχογραφήσει κι έχοντας δει όλες τις ταινίες που είχε παίξει δεν παύω να γοητεύομαι και να μαγνητίζομαι από τη χάρη της. Τυχεροί εκείνοι που πρόλαβαν και την είδαν επί σκηνής...

----------------------------------------------------------------------------------------

Mε μεγάλο ενθουσιασμό για την ερμηνεία της Λαμπέτη στο «Τελευταίο ψέμα» έγραφε η αγγλίδα κριτικός C.A. Lejeune στην εφημερίδα «Ομπσέρβερ»:

Αγγλικός ενθουσιασμός

«Κατά τη γνώμη μου, η Έλλη Λαμπέτη είναι ένα από τα πιο γοητευτικά ερμηνευτικά εργαλεία της οθόνης. Mε τα σκούρα, κυματοειδή μαλλιά της, το ζωηρό της πρόσωπο και την ατσάλινη πειθαρχία των μελών της, μοιάζει σαν να αποσπάστηκε από σελίδες του Ευριπίδη. Είναι ηθοποιός από την κορυφή ως τα νύχια: Μεταχειρίζεται το παραμικρό κομμάτι του εαυτού της στη δουλειά, αφήνοντας το σώμα της πότε χαλαρό και πότε άκαμπτο, ανάλογα με τα μηνύματα που στέλλει το μυαλό της... Δόξα τω Θεώ, φαίνεται να είναι πολύ Ελληνίδα για τα δεδομένα του Χόλιγουντ, οπότε η ευρωπαϊκή οθόνη θα κρατήσει μια λαμπρή ηθοποιό».

 __________________________________________________________________________

Αν ασχοληθείς με τη ζωή της Έλλης Λαμπέτη είναι βέβαιο πως θα την αγαπήσεις για την ανθρώπινη πλευρά της, πολύ περισσότερο από τη θεατρική περσόνα, για έναν και μόνο λόγο. Υπήρξε αληθινή, ανθρώπινη, με τα λάθη και τα πάθη της να τη συνοδεύουν ίσαμε το τέλος της ζωής της. Δεν προσποιούνταν, δεν έπαιζε ρόλους, ήταν η ίδια από μόνη της ένας ρόλος...

Δυο εξαιρετικά αφιερώματα για την Έλλη Λαμπέτη εδώ:

Αφιέρωμα 1ο : http://www.youtube.com/watch?v=WAROQqnQXXY

Αφιέρωμα 2ο : http://www.youtube.com/watch?v=gpJAfTTYV_E


Παλιότερες αναρτήσεις μου για την Έλλη Λαμπέτη εδώ


UPDATE 
Κι ένα βίντεο που αγαπώ διπλά! Η μούσα του Αττικ (Δανάη) κι η Έλλη. Για την Έλλη, λοιπόν...

Να πάμε εκεί να πιούμε τη βροχή!

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα

Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα

Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα
Οδυσσέας Ελύτης

________________________________________________________________

Καλό μήνα σε όλους! Όσο κι αν προσπαθείς να κλείσεις τα μάτια σου στην έλευση του φθινοπώρου δε τα καταφέρνεις... οι λάμψεις από τα αστραπόβροντα σου θυμίζουν ότι τα πρωτοβρόχια άρχισαν. Περπατάς στους δρόμους και κοντοστέκεσαι έξω από τα βιβλιοπωλεία, χαζέψεις βιβλία κι η ανοιχτή πόρτα σου φέρνει μυρωδιά πλαστικού από τα νέα σχολικά είδη. Τσάντες, κασετίνες, τετράδια, μολύβια, γομολάστιχες... εκείνη η μυρωδιά του καινούριου σχολικού... Θυμάσαι; Ποτέ δε μου άρεσε ο μήνας τούτος...  με έναν επίμονο τρόπο σου υπενθυμίζει ότι θα ήθελες λίγο ακόμη τη ζέστη του καλοκαιριού. Στο πικάπ ολημερίς ο Μεγάλος Ερωτικός του Μ. Χατζιδάκι, με τη Φλέρυ Νταντωνάκη και το Δημήτρη Ψαριανό. Πόσες φορές έχω ακούσει τούτο το δίσκο από τότε που τον έχω αγοράσει... τέτοια εποχή πριν οχτώ χρόνια, απόγευμα, σε ένα δισκοπωλείο τρύπωσα γιατί έβρεχε, τον αγόρασα σχεδόν τυχαία, παρότι τον είχα σε MP3. Λάτρεψα τα κομμάτια του όσο λίγα μουσικά ακούσματα. Έχουν γραφτεί εκατοντάδες πράγματα για το δίσκο τούτο, σε μένα σφράγισε μιαν εποχή και έγινε η αφορμή να διαβάσω ποίηση του Γ. Σαρανταρη.΄Έτσι, λοιπόν, προτείνω να ακούσετε το δίσκο τούτο, αναζητώντας τον κι αν ακόμη έχετε τον τρόπο αγοράστε τον ή χαρίστε τον. 

Ποιος είν' τρελός από έρωτα;
Ας κάνει λάκκους την αυγή.
Να πάμε εκεί να πιούμε
την βροχή.

Μια που εμείς σε όποια
στέγη αράξουμε, σε όποια
αυλή, ο άνεμος χαλνάει
τον ουρανό, τα δέντρα.

Κι η στείρα γη
μέσα σε μας βουλιάζει.

Γιώργος Σαραντάρης

______________________________________________________________

*Σήμερα γιορτάζουν μια σειρά από υπέροχα γυναικεία ονόματα, μεταξύ αυτών κι η παιδική μου φίλη Sunnefoula της οποίας εύχομαι κι από εδώ να είναι γερή και δυνατή! Έχουμε ανήφορο αλλά θα είμαστε κοντά. Φιλώ και χαιρετώ σε!