Την απάντηση την παίρνει ο αγέρας....

Πόσες αποστάσεις πρέπει να διανύσει κάποιος

ίσαμε να αρχίσουμε να τον αποκαλούμε πετυχημένο άνθρωπο;

Πάνω από πόσες θάλασσες πρέπει να πετάξει ένα λευκό περιστέρι

προτού να ξαποστάσει στην άμμο;

Πόσες φορές ακόμη θα βροντήξουν τα κανόνια 

προτού τα εξορίσουμε για πάντα;

Η απάντηση πλανάται στον αέρα...

Την απάντηση την παίρνει ο αγέρας....

Πόσα χρόνια προϋπάρχουν τα απάτητα βουνά

προτού τα βρέξει η αρμύρα της θάλασσας;

Πόσα χρόνια παραμένουν σκλαβωμένοι άνθρωποι

προτού τους αποδοθεί η ελευθερία τους;

Πόσα φορές μπορεί να αποστρέφει κάποιος το κεφάλι του

και να υποκρινόμαστε ότι απλά δε βλέπει;

Η απάντηση πλανάται στον αέρα...

Την απάντηση την παίρνει ο αγέρας....

Πόσες φορές πρέπει να σηκώσεις το βλέμμα ψηλά

προτού δεις τον καθάριο ουρανό;

Πόσα παραπανίσια αυτιά χρειάζονται μερικοί άνθρωποι

προτού ακούσουν τους γύρω τους να κλαίνε;

Και πόσους θανάτους πρέπει να μετρήσουν

για να καταλάβουν ότι ήδη πάρα πολλοί έχουν πεθάνει;

Η απάντηση, αδερφέ μου, πλανάται στον αέρα...

Την απάντηση την παίρνει ο αγέρας....

Bob Dylan - Blowin' In The Wind

Απόδοση Σείριος

___________________________________________

Τα τραγούδια του Ντίλαν, ειδικά εκείνα των πρώτων δεκαετιών της καριέρας του, ξεχωρίζουν μέσα μου για τους στίχους τους. Τα βρίσκω εξόχως ποιητικά πράγμα που δε μπορώ να ισχυριστώ για πολλά αλλόφωνα τραγούδια. Έλα μου όμως, που δε μπορώ καθόλου τη χροιά της φωνής του... έχω την αίσθηση ότι δε χρωματίζει τρομάρα του... όλα τα λέει (κατά την ταπεινή μου άποψη) κλαψιάρικα. Ας είναι καλά κάποιοι καλλιτέχνες (κι η Μπαέζ οπωσδήποτε) που με τις φωνές τους με έχουν κάνει να αγαπώ τα κομμάτια του. Ένα από αυτά είναι το Blowin' In The Wind. Αντικρίζοντας την παραπάνω εικόνα, το θυμήθηκα... άρχισα να το σιγομουρμουρίζω κι έπειτα είπα να το κάνω ανάρτηση. Άρχισα να αποδίδω τους στίχους όσο πιο πιστά μπορούσα, όχι κατά λέξη, αλλά με διάθεση περισσότερο ποιητική. Ας μου επιτραπεί ο όρος "ποιητική"...

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται σε εκείνα τα παιδιά που ενώ θέλουν να μάθουν γράμματα οι δύσκολοι καιροί δε τους το επιτρέπουν, στα παιδιά εκείνα που η κακή τους τύχη δε τα αφήνει να ζήσουν ξέγνοιαστα όπως τους αρμόζει... σε μας κι όλους εκείνους δεν παύουν να ελπίζουν, σε πείσμα των πολλών,  πως αυτός ο κόσμος θα αλλάξει κάποτε προς το καλύτερο!

"Είμαστε στο λυκαυγές, σε λίγο ξημερώνει..." είχα γράψει κάποτε (μια και μοναδική φορά στη ζωή μου) σε έναν τοίχο και το πιστεύω ακράδαντα τούτο!

Καλή δύναμη σε όλους!