 |
| Μαρίνα στο Λιμάνι της Πάτρας Αρχές κάποιου μακρινού καλοκαιριού... |
Ας πούμε ότι είναι το μουσικό κόλλημα της μέρας! Έχω συλλάβει τον εαυτό μου, σε ανύποπτο χρόνο μέσα στη μέρα, να σκέφτομαι το κομμάτι τούτο, να το σιγομουρμουρίζω ή να το τραγουδάω... βέβαια όχι με την επιτυχία που έχει η ερμηνεία της Νίκης Καμπά! Μου έχει κάνει εντύπωση ο τρόπος που γίνεται η ερμηνεία του, αγκαλιάζει τη μουσική η φωνή της Ν. Καμπά και δεν είναι υπερβολή αν πεις ότι είναι μια μοναδική στιγμή το άκουσμα αυτού του κομματιού. Ακούστε τη δραματική ένταση και την κλιμάκωση του λυρικού οίστρου που έχει τόνος της φωνής!!! Κι έπειτα προσέξτε και τη διακριτική παρουσία της τρομπέτας ή ενδεχομένως του τρομπονιού (δεν είμαι μουσικός βλέπετε...) όταν αποκλιμακώνεται η δραματική ένταση... Κατά τη λύση (μετά το μισό του τραγουδιού λίγο πριν το τέλος) με το μοναχικό φλάουτο έχεις την αίσθηση ότι το κομμάτι "σβήνει" σα να βγανει ο αέρας από τα πνευμόνια σου!
Για την ιστορία και μόνο, μουσική και στίχοι ανήκουν στο Μάνο Χατζιδάκι. Το κομμάτι ακούστηκε πρώτη φορά στη "Μαγική Πόλις" το καλοκαίρι του '63. Από όσο γνωρίζω δεν έχει υπάρξει δεύτερη εκτέλεση...
Για την ιστορία και μόνο, μουσική και στίχοι ανήκουν στο Μάνο Χατζιδάκι. Το κομμάτι ακούστηκε πρώτη φορά στη "Μαγική Πόλις" το καλοκαίρι του '63. Από όσο γνωρίζω δεν έχει υπάρξει δεύτερη εκτέλεση...
Η φωτογραφία είναι δική μου, τραβηγμένη σε χρόνο "αόριστο" και δεν έχει "πειραχτεί" με κάποιο ψηφιακό τρόπο. Όποιος βρει και τι απεικονίζει θα του βγάλω το καπέλο και θα το χαρίσω μια φωτογραφία μου. Φιλώ κ χαιρετώ σας
_______________________________________________
* Ας αρκεστώ σε μιαν ανάρτηση μουσικού περιεχομένου, διότι αν κάτσω και γράψω όσα έχω στο νου μου, με τα νεύρα και τον εκνευρισμό που έχω θα πάρει πολλούς (ίσως κι άδικα) η μπάλα! Ας ακολουθήσω το ρητό που λέγει "κράτα το θυμό της νύχτας για την άλλη μέρα!". ~~Νεύραααα!~~
Σου στέλνω μια όμορφη καλησπέρα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην Καλησπέρα μου!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜεγάλη Αγκαλιά για τα νεύρα!!!
καλησπέρα
ΑπάντησηΔιαγραφήπολύ καλά κάνεις, αν και δεν είνα νεύρα πλέον αυτά, είναι κάτι χειρότερο που το νοιώθουμε όλοι μας πλέον!!
υγ. ωραία η φωτογραφία σου,
εγώ την βλέπω τραβηγμένη απογευματάκι , μια γιρλάντα με φώτα πρέπει να αντιφεγγίζει στα νερά, για το κόκκινο μόνο εικασίες μπορώ να κάνω, ίσως μια βάρκα? μια τέντα? χαχαχα....
ένα φιλί για τα νεύρα σου
και ευχή για ένα ξεκούραστο βράδυ.
Πόσο ζεστή κουβέντα η καλησπέρα σου Δημήτρη! Σε ευχαριστώ, έτσι απλά!
ΑπάντησηΔιαγραφή*Φιλαράκο μου, Τι είναι η ζωή χωρίς αγάπη; Αναζητάμε πάντα την αγάπη, ακόμα και όταν νομίζουμε ότι κρυβόμαστε από αυτήν, της επιτρέπουμε να γεμίσει την ψυχή μας χωρίς όρια, και ψάχνουμε αυτό το πέλαγος για να ζήσουμε μέσα του, “σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο” όπως λέει ο Κραουνάκης. Ερχόμαστε στον κόσμο για να βρούμε το άλλο μας μισό, καταδικασμένοι να ζήσουμε έναν έρωτα επίγειο γιατί αυτό έχει σημασία τελικά…
Μη το ξεχνάς, τούτο.
http://www.youtube.com/watch?v=-wcuqRtqwpk
Φιλί κ αγκαλιά σε παίρνω!
Μη χάνεσαι...
@ karkinos7
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαρκινάκι μου, ευχαριστώ για την αγκαλιά... την είχα ανάγκη! Κάθε μέρα δεν είναι ίδια... ευτυχώς δηλαδή!
*Για να γελάσουμε λιγάκι σου στέλνω ένα βιντεάκι με το οποίο γελάω τρελά, Αλέξη μου...
http://www.youtube.com/watch?v=1YTRi9JI5Zc&feature=related
Κράτα γερά!
@Levina
ΑπάντησηΔιαγραφήLevina, προσπαθώ τα νεύρα μου να μην επηρεάζονται από το όλο κλίμα που επικρατεί στον τόπο μας... έτσι λοιπόν τα χτεσινά νεύρα είχαν αλλού την αιτία τους!
Λοιπόν, στείλε μαιλ να σου χαρίσω μια φώτο! Είσαι κοντά στην πραγματικότητα! Πρόκειται για απογευματάκι στη Μαρίνα, την ώρα που ένα γιγάντιο πλοίο επέπλεε με προορισμό την Ιταλία. Έχουν μια μεγαλοπρέπεια αυτά τα πλοία αλλά σου δημιουργούν ένα ανάμεικτο συναίσθημα όταν διέρχονται έμπροσθεν από τα πλοιάρια της Μαρίνας... Τα χρώματα είναι απο τη γωτεινή γιρλάντα του Πλοίου και το κόκκινο είναι το χρώμα από το φουγάρο. Όλα μαζί ανακλούν στα ήσυχα νερά της μαρίνας κι ο φακός μου τα ξέκλεψε...
Στο φιλί ανταποδίδω με ένα φιλί κι ένα τραγούδι
http://youtu.be/GbSaEAA8oAo
Όμορφο ξημέρωμα να έχεις
@karkinos7
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαρκινάκι μου, I will survive!
Προσκυνώ Αλέξη μου, κοίτα να μαθαίνεις για να ξεφύγουμε από τις κακοτοπιές...χα χα χα
http://youtu.be/3UApbVhZBOw
Ξέρεις τι είναι να μυρίζει ο άντρας κατσικίσια φέτα;
ΑπάντησηΔιαγραφήΑλέξης!!!!
Έλα να τσιρίξουμε μαζί να φύγουν τα νεύρα...;))
ΑπάντησηΔιαγραφήΣείριε μου, όλα ρευστά τριγύρω, αλλά ψυχραιμία, κάτι θα αλλάξει. Αιωρείται στην ατμόσφαιρα...
*τι αντικατοπτρίζει η φωτό αλήθεια? Δεν μπορώ να το βρω...
**ουπς...τώρα είδα την εξήγηση...;)
ΑπάντησηΔιαγραφή@ kovo voltes...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠως το λέει το τραγούδι του Παπάζογλου "όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα το ίδιο μένουν..."
Καμιά φορά τα νεύρα δεν έχουν την αιτία τους σε εξωγενείς παράγοντες αλλά σε πιο περιορισμένο κύκλο πραγμάτων. Ίσως τότε είναι που υπερισχύει ο κακός εαυτός μας και φουντώνουμε... ευτυχώς δε χάθηκε ο έλεγχος!
Μαζί με την καλημέρα μου, σου στέλνω ένα κομμάτι που αγαπώ σε αυτή (μόνο) την εκτέλεση! Με ηρεμεί...
http://youtu.be/B9GIeee42no
* Πες μου φωτογραφικό θέμα που θες και θα έχεις φωτογραφία μου πεσκέσι. Σε φιλώ
Χμμμ...μ'αρέσει αυτό...Μια εικόνα της πόλης σου το δειλινό, τώρα πριν φύγει ο ήλιος...;))
ΑπάντησηΔιαγραφή@ kovo voltes...
ΑπάντησηΔιαγραφήΈφτασεεε!
Φιλώ σε!
Kαλησπέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήπροσωπικά τα πολύ μεγάλα πλοία μου δημιουργούν μια αίσθηση ασφυξίας όσο και αν ακούγεται περίεργο αυτό!
Φυσικά και θέλω να την δω ολόκληρη!!
To mail μου θα το βρεις στο profil μου , σε ευχαριστώ πολύ και για το τραγούδι!!
Να έχεις ένα όμορφο βράδυ.
@ Levina
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα μεγάλα πλοία μου δημιουργούν αυτό το αίσθημα ασφυξίας μόνο όταν διέρχονται μπροστά από τη μαρίνα της πόλης γιατί δείχνουν την αγέρωχη υπεροχή τους... Αν πάλι τύχει να διαβαίνεις στους κάθετες δρόμους της πόλης μας την ώρα που αποπλέουν είναι ένα θέαμα αλλόκοτο! έχεις την αίσθηση ότι θα πηδήσεις κ με έναν μαγικό τρόπο θα μπεις μέσα και θα φύγεις για την Ιταλία.
Η σχέση μου με τη θάλασσα αλλά και τα υπερμεγέθη αυτά πλοία είναι παράξενη. Όταν υπηρετούσα τη θητεία μου στο Βορειότερο άκρο της Πελοποννήσου και ήμουν σκοπός ήταν η καύτερη στιγμή της μέρας μου, να βλέπω να περνούν από κοντά μου αυτά τα πλοία. Πάντα την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος, με τον ίδιο προορισμό...
"Μα πως να λησμονήσω ότι βρέθηκα να φυλάω σκοπιά στο βορειότερο σημείο της Πελοποννήσου, δεξιά μου ο Πατραϊκός κόλπος κι αριστερά το Ιόνιο κι η μεγάλη φυγή προς την Ιταλία. Πόσες νύχτες παρακολούθησα τα καράβια να διασταυρώνονται σε εκείνο το σημείο και δε σταμάτησα να ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα μπω σε ένα από κείνα που φεύγουν μακρυά κι όντας επιβάτης θα σταθώ να χαιρετήσω το σκοπό που θα κάνει το νούμερό του όπως εγώ;"
Διαβάστε περισσότερα: http://seiriopolis.blogspot.com/2010/12/2010.html#ixzz1ZQBA6elq
Καλή σου μέρα!
καλημέρα Σείριε,
ΑπάντησηΔιαγραφήπολλά ευχαριστώ για την φωτογραφία σου, πραγματικά ενίσχυσε την αποψή μου για την ασφυξία που προκαλούν αυτά τα πλοία, αλλά όπως το είπες και εσύ αυτό γίνεται μέσα στα λιμάνια, γιατί έξω στην ανοιχτή θάλασσα και αυτά φαίνονται απλά καρυδότσουφλα που επιπλέουν...
Παράξενο το συναίσθημα της φυγής, κάποτε το είχα και εγώ πολύ συχνά και το πραγματοποιούσα, μέχρι που βρήκα να εκτονώνω σε άλλους προορισμούς την φυγή μου...
Τώρα στην εξοχή και στους ανοιχτούς ορίζοντες δεν το νοιώθω τόσο συχνά πια.
Έυχομαι καλό Σαββατοκύριακο
και καλό μας μήνα.