Αν όχι εγώ, ο δίπλα μου...

Μην περπατάς, μην περπατάς μαζί μου
να μη σε γράψουνε
με ξέρουνε στην πιάτσα
και θα σε κάψουνε

Περπατά το κατόπι πάνω στα βήματα
εγώ από σένα φως μου δε θέλω χρήματα
εγώ από σένα φως μου δε θέλω χρήματα

Γυρνάω και σε βλέπω
και αναστατώνομαι
αν είσαι όπως δείχνεις
εγώ σκοτώνομαι

Δεν θέλω να μας δούνε, μισώ το μάτι τους
εγώ ποτέ δεν είπα για το κρεβάτι τους
εγώ ποτέ δεν είπα για το κρεβάτι τους

Περπατά κι ακόλουθα, μάθε το σπίτι μου
να έρχεσαι μονάχος, αποσπερίτη μου
κι όταν χτυπάς την πόρτα μες τα μεσάνυχτα
τα παραθύρια μου όλα θα 'ναι ορθάνοιχτα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

_______________________________

Γιατί, υπάρχουν πράγματα που όσο κι αν μεγαλώνω με πληγώνουν περισσότερο ενώ θα έπρεπε να συμβιβάζομαι μαζί τους... Γιατί, υπάρχουν ακόμη στιγμές που ενώ οδηγώ, μια ματιά προς τα έξω και μια νότα του ραδιοφώνου με επαναφέρουν στο σκληρό μας κόσμο... Γιατί, εκεί που θαρρείς δυνατός, τρως μια (αόρατη) σφαλιάρα και το μάγουλό σου νιώθεις να καίει... Γιατί, καθώς ξυρίζεις το πρόσωπό σου δεν τολμάς να κοιτάξεις πίσω από το είδωλό σου... μόνο κλεφτές ματιές ρίχνεις, σε έμαθαν να κοιτάς μόνο μπροστά. Γιατί, ο κόσμος τούτος είναι τόσο σκληρός που δε συγχωρεί να μην είσαι ένας από τους πολλούς...κι αν όχι εγώ, ο δίπλα μου. Το ίδιο κάνει... Γιατί, η φωνή της Αρβανιτάκη σε αυτούς τους στίχους είναι η ζωή μου...

Όλα τούτα τα "γιατί" δικαιολογούν τα καυτά δάκρυα που κύλησαν από τα μάτια μου, χωρίς φαινομενικά καμιάν αιτία. Με ρώτησες "τι έπαθες;", "τίποτα, τίποτα" είπα βιαστικά, σοβαρά, κοφτά και σκούπισα τα μάτια μου. Εκείνο το "τι έπαθες"  με πείραξε πιο πολύ από όλα...