Σκέψεις {{ (Συμ)πιέζομαι... }}

"Μην τον φοβάσαι τον αγέρα Μιχαήλ, καημενούλης είναι κι αυτός, όλο σπρώχνοντας είναι... Πάντα σπρώχνει και στο τέλος εκείνος κρυώνει πιο πολύ από  όλους μας! Και το χιόνι δεν είναι κακό πράγμα Μιχαήλ, σκεπάζει τα βλαστάρια μη τα κάψει η παγωνιά..."

Μπρεχτ, "Ο κύκλος με την Κιμωλία"

 

Κάθε φορά που ακούω τη μαγευτική φωνή της Αιμιλίας Χατζηδάκη ταξιδεύω στις θάλασσες μας. Σαν τύχει δε και ταξιδέψεις με καράβι τέτοια εποχή, θα αισθανθείς τη θάλασσα, την αύρα της να μοσχομυρίζει αρμύρα… κι αν έχεις την τύχη να ζεις στην εξοχή πλάι της θα την ακούς φουρτουνιασμένη, με έναν ήχο ζωηρό που σου χαρίζει ρυθμό ζωής.

Όταν υπηρετούσα είχα την τύχη (ευτυχία) να φυλάω σκοπιά καταχείμωνο στο βορειότερο σημείο της Πελοποννήσου, σε ένα ακρωτήριο που σμίγανε οι θάλασσες… κι ήσουν εσύ παρηγοριά μου, κι ήσουν εσύ που  άκουγες τις σκέψεις μου και με τα κύματά σου έδινες απαντήσεις σε όλα μου τα ερωτήματα.

Πόσες φορές δεν είδα τα καράβια να σμίγουν στο ίδιο πάντα σημείο, με αντίθετες φορές πάντοτε! Το ένα έφερνε ανθρώπους κι τ’ άλλο έπαιρνε μακρυά… όμως στα λιμάνια θα περίμεναν άνθρωποι χαρούμενοι κι άλλοι θα έστεκαν λυπημένοι καθώς χώριζαν οι ζωές τους…

Κι εγώ πιστός φρουρός, έστεκα να περιμένω να ακούσω το σφύριγμα των καραβιών, χαιρετισμός των δυο καπετάνιων, κι έπειτα να χαιρετίσω στρατιωτικά και να φουσκώσω υπερηφάνεια που δυο άγνωστοι δε λησμόνησαν πως κάποιος έστεκε αντάμα τους… κι ίσα που διέκρινα τη φιγούρα τους μέσα από τη γέφυρα... όπως κι εκείνοι τη δική μου.

Ίσως τούτη να είναι η πιο όμορφη ανάμνηση που έχω από τη Θητεία μου… γιατί ένιωθα πως κάποιος δε με ξέχασε… έτσι κι εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε τους συνανθρώπους μας αυτές τις δύσκολες μέρες. Κάντε κάτι για όλους αυτούς που είναι έξω… κατεβάστε τους μια κουβέρτα, ένα ζεστό ρόφημα, λίγες σταφίδες… και μη το πείτε πουθενά…      

Κάτι ήθελα να πω!

Για τα όνειρα που κάναμε... ευχαριστούμε Αλικάκι...
Τι λες φεύγουμε για μια νέα περιπέτεια στη Νότια Καρολίνα;

Κι αν είναι κιτς ... απαξιώ προκλητικά....

Μ’ αυτές μεγαλώσαμε οι περισσότεροι... 
έπειτα είδαμε Ταρκόφσκι και τους άλλους σπουδαίους…
Αλλά σχεδόν όλοι το ξεχνάνε...! ΔΕ βαριέσαι!
 
Εμένα εξακολουθούν να μ’ αρέσουν οι ελληνικές ταινίες! Άκουγα χτες στον Παύλο τα τραγούδια από τόσες ταινίες και γέμιζα εικόνες…

Αλίκη, Τζένη, Μελίνα, Δημήτρης, Θανάσης, Ντίνος, Λαμπρούκος, Ρένα, Μαίρη, Σούλη, Ζωζώ, Σπεράντζα, Διονύσης…

Είδες που φτάνουν τα μικρά τους ονόματα για να σκεφτείς ένα τραγούδι τους ή μια σκηνή από τις ταινίες τους;

Γιατί κακά τα ψέματα μέσα από την τέλεια μακιγιαρισμένη Αλίκη, κάθε κοπέλα ένιωσε θεά ή πως μπορούσε να γίνει και κάθε λεβεντόπαιδο ήθελε να μοιάσει στον πειραιώτη Δημήτρη… άσχετα αν δεν είχαν τίποτε κοινό! Ήταν το όνειρο, η προσδοκία…
 
Με πάνε πίσω αυτές οι ταινίες, σε όμορφες μέρες, όταν ακόμα ήμουν παιδί, και όλη η οικογένεια περίμενε μια τέτοια ταινία για να τη δούμε όλοι μαζί, Κυριακή βράδυ. Τότε φυσικά ήμασταν (ίσως) πιο ρομαντικοί ή ευσυγκίνητοι. Βλέπεις δεν είχε επέλθει ακόμη η ισοπεδωτική «σοσιαλιστική κουλτούρα» σε τούτη τη χώρα, που στο τέλος μας οδήγησε εδώ που φτάσαμε…

Μαγκιά μας ήταν όμως, δεν πάθαμε κάτι τότε....
Τώρα πάθαμε....

Οι άνθρωποι δεν έχουμε φαντασία...

* Λατρεύω αυτό το κομμάτι, του Μ. Χατζιδάκι σε αυτήν ακριβώς την ηχητική διασκευή του. Κ.Β. Συμπληρώνει απόλυτα την του παρόντος χρόνου διάθεσή μου. Κι όταν βρεθώ ξανά στο απάνεμο λιμάνι, τότε θα λέω πως όλα πέρασαν... Μην τρομάζεις... τώρα κολυμπάω...

Μια στιγμή...

Μονεμβασία, καλοκαίρι 2010...

-Καλή σου νύχτα, χίλιες φορές καλή σου νύχτα.
-Χίλιες φορές κακή χωρίς το φως σου.
-Καληνύχτα... καληνύχτα... τούτη η πίκρα του χωρισμού έχει μια γλύκα τόση που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει.
-Ύπνος να ʽρθει στα μάτια σου και στην καρδιά σου ειρήνη.
-Ύπνος κι ειρήνη θα' θελα για σένα να ʽχα γίνει.

Είμαστε βιβλία ανοιχτά... Όμως, πολύ καινούρια ακόμη... Κάποιος να 'ρθει να κόψει τις άκοπές μας τις σελίδες... Για να μπορούν να διαβαστούν τα τόσα ανάμεσα κρυμμένα.... (Dimitris A.)

...τραγούδησε  μου πάλι, ωραίε μου θνητέ...

Romeo and Juliet

Η δύση...

"Κι απ' τον καινούριο καθρέφτη, που' χω φέρει εδώ
Θα 'βλεπες τον ήλιο να πέφτει...
Όπως βλέπω εγώ, το παλιό μου εγώ
Να λέει στο φταίχτη...

Θυμάμαι..."

 Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου
ερμηνεία Δ. Παπίου

 

Η καλύτερη οπτικοακουστική ερμηνεία της περιγραφής "Αγαπημένη Στιγμή", του προηγούμενου μπλογκοπαίχνιδου!  Άνοιξε τα ηχεία του υπολογιστή σου για να ακούσεις όσα μια ψυχή σου χαρίζει απλόχερα...

Top Ten

Τα μπλογκπαίχνιδα δεν είναι η αδυναμία μου, αλλά όταν σε καλούν σε αυτό δυο όμορφα κορίτσια όπως το Φαούδι και η Vanilla δεν μπορείς να τους αρνηθείς τη συμμετοχή σου! Για να είμαι ειλικρινής δεν  κατάλαβα αν έπρεπε τα παραθέσω δέκα αγαπημένα μου για το 2011 ή να απαντήσω γενικότερα, όπως δεν κατάλαβα πόσους πρέπει να καλέσω. Παρόλα ταύτα είμαι έτοιμος να παίξω…

1. Αγαπημένη στιγμή:

Όταν βλέπω τον ήλιο να δύει γρήγορα, να βυθίζεται στα νερά του πατραϊκού... ακόμη και τώρα που έχω μεγαλώσει δεν έχω "χωνέψει" αυτή τη βιασύνη της στιγμής... κι εκείνο το σαπφείρινο μαβί του ουρανού που έχουν οι παράκτιες πόλεις. Αλήθεια το έχετε παρατηρήσει ποτέ;

2. Αγαπημένο άρωμα: 

Clinique Happy Δεν έχω αλλάξει ποτέ άρωμα, κάθε κύτταρό μου έχει ποτίσει… είμαι παράξενος άνθρωπος, περισσότερα επί του θέματος ΕΔΩ

3. Αγαπημένο Φαγητό: 

Χταπόδι με μακαροτσίνι (κι αν δεν έχεις καταγωγή από την Πάτρα άντε να καταλάβεις τι είναι το μακαροτσίνι… το κοφτό μακαρόνι)

4. Αγαπημένο Γλυκό: 

Μιλφέιγ (της μαμάς) και Παγωτό μηχανής από τον Γκίτση. Πόσες ταινίες είχα δει στο θερινό που δεν υπάρχει πια κι έτρεχα στο διάλλειμα να προλάβω να πάρω παγωτό από τον Γκίτση… εδώ στο Breakfast at Tiffany's μίλησα για όλα αυτά

5. Αγαπημένο Ποτό: 

Βότκα Τόσο διαυγές αυτό το ποτό και τόσο μυστήρια δυνατό… (γενικά δεν πίνω... παλιότερα περισσότερο)

6. Αγαπημένο Βιβλίο: 

Ο Μικρός Πρίγκιπας Κάτι σαν ιερό βιβλίο για μένα! Γυρίζω πολλές φορές σε αυτό... όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο.

7. Αγαπημένο Τραγούδι: 

Άρχισαν τα δύσκολα… γιατί μουσική ακούω αδιάλειπτα και είναι πολλάααα τα αγαπημένα μου! Ας πω αυτό που μου έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες. «Αν μ’ αγαπάς» της Τάνιας Τσανακλίδου.

 

8. Αγαπημένη Σειρά: 

Χμμμ, άντε να βρεις τώρα σειρά και μάλιστα αγαπημένη σε έναν άνθρωπο που δεν κοιτάει τηλεόραση… Κάτι σκέφτηκα! Σειρά με τίτλο «504 km Βόρεια της Αθήνας», έπαιξε στον Alpha το 2003, κι είχα πράγματι ταυτιστεί με εκείνη την ομάδα παιδιών… ήμουν βλέπετε στην ίδια ηλικία με εκείνα τα παιδιά τότε, με ανάλογα όνειρα...

9. Αγαπημένη Έξοδος: 

Μέρα ηλιόλουστη (χειμώνας είτε καλοκαίρι) πλάι στη θάλασσα, με μουσική στα αφτιά. Κάθισμα σε σταθερό σημείο και ατένισμα του ορίζοντα.Χωρίς πολλά λόγια, μόνο μουσική κι ο ήλιος να πυρώνει το κορμί μου, να καίει τα μάγουλά μου...

10. Αγαπημένη Διαδρομή: 

Με το αυτοκίνητο μεγάλες διαδρομές, μονάχος με τις μουσικές μου αλλά όταν φτάσω θέλω να βρω την υπόλοιπη παρέα. Νομίζω ότι με το Πήλιο δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου ακόμη…

 

Τάνια, Τσεβάς... 

"έλα αγόρια, δικό σας" τι ωραία που το λέει η Τάνια...

11. Αγαπημένη Ανάρτηση: (έτσι δική μου η ερώτηση)

Όταν ήμουν παιδί

12. Αγαπημένη ανάρτηση: (δική σας, περισσότερο διαβασμένη)  

Δύο παρακαλώ! Η μια μου έχει προξενήσει εντύπωση...


Αρλεκίνοι στο φως των κεριών

Λουσμένα στο φως του Φεγγαριού

Αυτό ήταν! Έβαλα και δυο δικές μου ερωτήσεις, στο τέλος... μπορείτε να πέξετε κι εσείς με αυτές. Ώρα να καλέσω κι άλλους στο παιχνίδι αυτό! Με τη σειρά μου προσκαλώ σε τούτο τους

Sunnefoula , Kovo Voltes..., Ginger,  Dee Dee
Αυτή που ήταν κάποτε, Άσωτος Γιος & Karkinos7

______
Αρχές του 2008, σαν τούτες τις μέρες, άρχισα να γράφω εδώ τις σκέψεις μου, τις ανησυχίες, τις χαρές και τις λύπες. Τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε στο 2012. Τέσσερα χρόνια γεμάτα κείμενα, γεμάτα από τη ζωή μου. Γυρίζω πολλές φορές πίσω, στο 2010 και βλέπω κείμενα ολάκερες σελίδες... σελίδες από τη ζωή μου... μεγαλώνω, μεγαλώνουμε παρέα... και σας νιώθω παρέα μου! ευχαριστώ σας, απλά! Με εκτίμηση Σείριος

Και συνεχίζουμε...

(πόσο προφητικό βγήκε αυτό το κείμενο...)

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια (*)

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι, κι εμάς τους δυο χέρι με χέρι...

Αν υπήρχε μονάδα μέτρησης της Κυριακήτιδας, τότε σίγουρα θα έγραφα ατομικά ρεκόρ. Και ενώ βγήκα βόλτα, κι έτρεξα κοντά σου... έτσι όπως ήσουν φουρτουνιασμένη έμεινα να σε χαζεύω προσπαθώντας να βάλω σε μιαν τάξη τους λογισμούς μου... Πότισα αρμύρα κι έμεινα να χαζεύω τον ήλιο που έδυε στην αγκαλιά σου... Κι έπειτα σηκώθηκα, περπάτησα ίσαμε τον προορισμό μου, τη δουλειά μου, σκεπτόμενος μονάχα πως αύριο είναι Δευτέρα... ακόμη μιαν αρχή... βουρκωμένη Δευτέρα...

(*) Ίσως φταίνε τα φεγγάρια . Η διάθεση μου παίζει με την ποίηση του Ελύτη και τη μουσική μελαγχολία της Βιτάλη. Δυο ακούσματα που υπάρχουν μέσα μου με την ίδια ένταση. Κοίταζα τη φωτογραφία με τον ήλιο που έδυε και τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και δεν ήξερα, δε μπορούσα να διαλέξω ποιο κομμάτι ταιριάζει καλύτερα... παραθέτω και τα δυο. Άλλωστε τα έχω ακούσει ισάριθμες φορές απόψε...

Αλήθεια, μόνο η δική μου φαντασία βλέπει αυτά τα κύματα που σκάνε στο βράχο σαν δυο ανθρώπινα σώματα; Τι είναι το κλικ της μηχανής κι η κίνηση του διαφράγματος... κλέβουν στιγμές που όμοιες τους δε θα υπάρξουν...

Καλή βδομάδα σε όλους!!!

Όσο κρατήσει η ζωή

Όσο κρατήσει η ζωή κρατεί κι ο θάνατος.
Ώρα να σκεφτώ τα μελλούμενα
σωριασμένα αιφνίδια στο χθες.
Φοβερή ασυνέχεια: ο πλούτος μου είναι το στήθος μου.
Γι αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα
και ταξιδεύω σίγουρος,
όσο η μίνθη ταξιδεύει και το ασπροθύμαρο.

Νίκος Καρούζος

_____________________________________

-         Τι σκέφτεσαι… ;

-          Δε σκέφτομαι όταν είμαστε μαζί… με κάνεις να νιώθω γαλήνια, ηρεμώ… με τρόπο που όμοιό του δεν είχα γνωρίσει πριν συναντηθούν οι δρόμοι μας.

-         Μου αρέσει έτσι όπως καθόμαστε, ο ένας ακουμπώντας την πλάτη του, στην πλάτη του άλλου… Η έλλειψη των ρούχων με κάνει να μπορώ να ακούω την ανάσα σου… μου δίνει το αίσθημα ότι είμαι ακόμη πιο κοντά σου!

-          Τι ώρα λες να έχει φτάσει; Εσύ πάντα φοράς ρολόι…

-         Το έχω βγάλει απ’ το χέρι μου. Πάντα μου έλεγες ότι είμαι με ένα ρολόι στο χέρι όταν είμαι μαζί σου… Εδώ και καιρό, λοιπόν, σταμάτησα να το φοράω! Βιάζεσαι για κάτι που έχεις να κάνεις;

-         Όχι! Μου έχει γίνει συνήθεια… σχεδόν πάντα κάτι τέτοιες στιγμές με ρωτούσες τι ώρα είναι…

-           Δώσε μου τα χέρια σου, έτσι καθώς οι πλάτες μας είναι ακουμπισμένες, θέλω να κρατάς τις γροθιές μου μέσα στις παλάμες σου… να σμίξουν όσο περισσότερο μπορούν οι σάρκες μας…

-          Ορίστε τα χέρια μου… ξέρεις κάτι;

-          Τι είναι;

-         Έτσι όπως είναι γερμένα τα κεφάλια μας, εναλλάξ στον ώμο του άλλου, νιώθω πιο έντονη την αύρα σου, το άρωμα σου, εσένα περισσότερο κοντά μου…

 [….]

-         Γιατί δε μιλάς; Που τρέχει πάλι το μυαλό σου;

-         Προσπαθώ να μαντέψω, μέσα στο σκοτάδι κι έτσι όπως είμαστε καθήμενοι,  την έκφραση που έχει το πρόσωπό σου τούτη την ώρα… Είμαι σχεδόν βέβαιος πως αν γυρίσω και σε κοιτάξω, παρόλο το σκοτάδι του δωματίου, η ματιά σου θα λαμπυρίζει…

-         Εγώ πάλι από τον τρόπο που ανασαίνεις έχω την αίσθηση ότι χαμογελάς και το μεγάλο χαμόγελό σου, ζαρώνει την περιοχή γύρω από τα μάτια σου. 

-         Θέλω να αγγίξω το πρόσωπό σου, να σε χαϊδέψω και να μετρήσω κάθε γωνία του προσώπου σου. Να περάσω με το δάχτυλό μου πάνω απ’ τα τοξωτά σου  φρύδια…

-         Και γιατί δε το κάνεις; Τι σε κρατάει; Εδώ είμαι εγώ για σένα κι εσύ για μένα! 

-         Ας γυρίσουμε, λοιπόν, με κίνδυνο να χάσουμε τη μαγεία όσων η φαντασία μας έχει δει με τα «δικά» της μάτια… πιάσε το κουτί με τα σπίρτα που έχεις δίπλα από τον καπνό σου.

-         Τι θες τα σπίρτα;

-         Θέλω να ανάψω ένα σπίρτο, για να σε δω… τόσο όσο θα κρατήσει η καύση από το μικρό ξυλάκι.

-         Θες να ανάψω το φως στο κομοδίνο;

-         Όχι! Το έντονο φως θα διώξει την απόλυτη ηρεμία της στιγμής! Εγώ θέλω να σε δω μέσα από το ζεστό φως που σπίρτου… θέλω να κλέψω μόνο μια εικόνα σου… μιαν στιγμή μας.

-         Ορίστε.

-         Ευχαριστώ… 

*Δε σου λέω συχνά πως σε αγαπώ, γιατί το φοβάμαι. Κρίμα γιατί είναι η μοναδική λέξη που κρύβει μέσα της όλες τις άλλες! Αρχίζει από το άλφα και τελειώνει στο ωμέγα... Ελπίζω να το καταλαβαίνεις...

_____________________________________

1. Το κομμάτι της ανάρτησης είναι η μελοποιημένη εκδοχή των στίχων του ποιήματος "Όσο κρατήσει η ζωή" του Ν. Καρούζου, σε μουσική Γ. Μαρκόπουλου. 

2.  Δυνάμωσε τα ηχεία σου κι άκουσε την πιο όμορφη στιγμή της Χ. Αλεξίου...

3.  Γεια σου βρε πατέρα, που ακόμη μου μαθαίνεις μουσικές! Φωτογραφία από τη ζωή μου στας εξοχάς, από το προσωπικό μου αρχείο.

Dust In The Wind

Βάλε χρώμα στην καθημερινότητα σου, γιατί είναι το μοναδικό πράγμα που δε φορολογείται! Σκέψου ότι το χαμόγελό σου μπορεί να αλλάξει τη διάθεση κάποιου συνανθρώπου σου αλλά και τη δική σου, γι' αυτό χαμογέλα ακόμη και στα δύσκολα! Κάνε όνειρα, αγάπησε και έχε πίστη πως η ζωή είναι ομορφότερη πολύχρωμη. Καλή τύχη για όλους μας!

Πόσα παραπανίσια αφτιά χρειάζονται μερικοί άνθρωποι

προτού ακούσουν τους γύρω τους να κλαίνε;

Και πόσους θανάτους πρέπει να μετρήσουν

για να καταλάβουν ότι ήδη πάρα πολλοί έχουν πεθάνει;

Η απάντηση, αδερφέ μου, πλανάται στον αέρα...

Την απάντηση την παίρνει ο αγέρας....

Bob Dylan - Blowin' In The Wind

Απόδοση Σείριος

 

*Πως μου αρέσει αυτός ο αριθμός... άρτιος κ με άθροισμα ψηφίων πέντε!