Όσο κρατήσει η ζωή

Όσο κρατήσει η ζωή κρατεί κι ο θάνατος.
Ώρα να σκεφτώ τα μελλούμενα
σωριασμένα αιφνίδια στο χθες.
Φοβερή ασυνέχεια: ο πλούτος μου είναι το στήθος μου.
Γι αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα
και ταξιδεύω σίγουρος,
όσο η μίνθη ταξιδεύει και το ασπροθύμαρο.

Νίκος Καρούζος

_____________________________________

-         Τι σκέφτεσαι… ;

-          Δε σκέφτομαι όταν είμαστε μαζί… με κάνεις να νιώθω γαλήνια, ηρεμώ… με τρόπο που όμοιό του δεν είχα γνωρίσει πριν συναντηθούν οι δρόμοι μας.

-         Μου αρέσει έτσι όπως καθόμαστε, ο ένας ακουμπώντας την πλάτη του, στην πλάτη του άλλου… Η έλλειψη των ρούχων με κάνει να μπορώ να ακούω την ανάσα σου… μου δίνει το αίσθημα ότι είμαι ακόμη πιο κοντά σου!

-          Τι ώρα λες να έχει φτάσει; Εσύ πάντα φοράς ρολόι…

-         Το έχω βγάλει απ’ το χέρι μου. Πάντα μου έλεγες ότι είμαι με ένα ρολόι στο χέρι όταν είμαι μαζί σου… Εδώ και καιρό, λοιπόν, σταμάτησα να το φοράω! Βιάζεσαι για κάτι που έχεις να κάνεις;

-         Όχι! Μου έχει γίνει συνήθεια… σχεδόν πάντα κάτι τέτοιες στιγμές με ρωτούσες τι ώρα είναι…

-           Δώσε μου τα χέρια σου, έτσι καθώς οι πλάτες μας είναι ακουμπισμένες, θέλω να κρατάς τις γροθιές μου μέσα στις παλάμες σου… να σμίξουν όσο περισσότερο μπορούν οι σάρκες μας…

-          Ορίστε τα χέρια μου… ξέρεις κάτι;

-          Τι είναι;

-         Έτσι όπως είναι γερμένα τα κεφάλια μας, εναλλάξ στον ώμο του άλλου, νιώθω πιο έντονη την αύρα σου, το άρωμα σου, εσένα περισσότερο κοντά μου…

 [….]

-         Γιατί δε μιλάς; Που τρέχει πάλι το μυαλό σου;

-         Προσπαθώ να μαντέψω, μέσα στο σκοτάδι κι έτσι όπως είμαστε καθήμενοι,  την έκφραση που έχει το πρόσωπό σου τούτη την ώρα… Είμαι σχεδόν βέβαιος πως αν γυρίσω και σε κοιτάξω, παρόλο το σκοτάδι του δωματίου, η ματιά σου θα λαμπυρίζει…

-         Εγώ πάλι από τον τρόπο που ανασαίνεις έχω την αίσθηση ότι χαμογελάς και το μεγάλο χαμόγελό σου, ζαρώνει την περιοχή γύρω από τα μάτια σου. 

-         Θέλω να αγγίξω το πρόσωπό σου, να σε χαϊδέψω και να μετρήσω κάθε γωνία του προσώπου σου. Να περάσω με το δάχτυλό μου πάνω απ’ τα τοξωτά σου  φρύδια…

-         Και γιατί δε το κάνεις; Τι σε κρατάει; Εδώ είμαι εγώ για σένα κι εσύ για μένα! 

-         Ας γυρίσουμε, λοιπόν, με κίνδυνο να χάσουμε τη μαγεία όσων η φαντασία μας έχει δει με τα «δικά» της μάτια… πιάσε το κουτί με τα σπίρτα που έχεις δίπλα από τον καπνό σου.

-         Τι θες τα σπίρτα;

-         Θέλω να ανάψω ένα σπίρτο, για να σε δω… τόσο όσο θα κρατήσει η καύση από το μικρό ξυλάκι.

-         Θες να ανάψω το φως στο κομοδίνο;

-         Όχι! Το έντονο φως θα διώξει την απόλυτη ηρεμία της στιγμής! Εγώ θέλω να σε δω μέσα από το ζεστό φως που σπίρτου… θέλω να κλέψω μόνο μια εικόνα σου… μιαν στιγμή μας.

-         Ορίστε.

-         Ευχαριστώ… 

*Δε σου λέω συχνά πως σε αγαπώ, γιατί το φοβάμαι. Κρίμα γιατί είναι η μοναδική λέξη που κρύβει μέσα της όλες τις άλλες! Αρχίζει από το άλφα και τελειώνει στο ωμέγα... Ελπίζω να το καταλαβαίνεις...

_____________________________________

1. Το κομμάτι της ανάρτησης είναι η μελοποιημένη εκδοχή των στίχων του ποιήματος "Όσο κρατήσει η ζωή" του Ν. Καρούζου, σε μουσική Γ. Μαρκόπουλου. 

2.  Δυνάμωσε τα ηχεία σου κι άκουσε την πιο όμορφη στιγμή της Χ. Αλεξίου...

3.  Γεια σου βρε πατέρα, που ακόμη μου μαθαίνεις μουσικές! Φωτογραφία από τη ζωή μου στας εξοχάς, από το προσωπικό μου αρχείο.