Αστικό τοπίον - σκέψεις διάφορες

Πέρασαν όλα πολύ γρήγορα. Πάσχα στην πόλη. Γνώριμα μέρη. Γνώριμοι άνθρωποι. Παρόντες - απόντες το μέτρημα διαρκές. Αναστάσιμα φιλιά γεμάτα αρμύρα από τα καυτά δάκρυα που γέμισαν τα μάτια μας. Χαρά - λύπη, εναλλαγή διαρκής, με τη δεύτερη να υπερτερεί της πρώτης στα σημεία. Αστικό τοπίο - θάλασσα. Σεργιάνισμα διαρκές στη ζωή, στην καθημερινότητα που έμεινε πίσω. Από την άνοιξη, στον καύσωνα και πάλι άνοιξη. Ουρανός υπέρλαμπρος - ουρανός γεμάτος με βαριά σύννεφα που έφεραν έντονη βροχή. Ευχές, γέλια ζωηρά και ηχηρές απουσίες που με τον τρόπο τους πονάνε. Η μηχανή ανά χείρας και το κλείστρο με το χαρακτηριστικό του ήχο να αποτυπώνει στιγμές - γωνιές. Όχι οικείους όπως άλλοτε. Ο νους να τρέχει όλο στα ίδια... κυνηγητό με τις σκέψεις. Έπιασα και διάβαζα αναρτήσεις από τις πρώτες. Άλλος άνθρωπος σου λέω. Το μόνο που μου αναγνωρίζω είναι μιαν "παιδιάστικη" αφέλεια που αγαπώ και δε θέλω να χάσω (αν ήδη δεν έχει χαθεί). Φοβούμαι ότι πυκνώνει ο λόγος μου χωρίς να είναι περιεκτικός. Μια παραλία ερημική και να απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα... Ήμουν προχτές στην παραλία εκείνη που σμίξανε οι τροχιές μας εκείνον το Μάη. Χωρίς μαγιό φυσικά, παρά τους εκατοντάδες λουόμενους. Ήλιος καυτός πύρωνε κάθε μου κύτταρο, κι έμενα να ατενίζω τη θάλασσα. Ήταν 2009, 2010 κι έχουμε 2013... που πάει ο χρόνος όταν φεύγει; Τι μένει; Μιαν ερώτηση διαρκής, χωρίς απάντηση. Τι θα έλεγες κι εσύ, αν ήσουν εδώ; Οι προσωπικοί μέντορες μας τελείωσαν! (όπως θα έλεγε η παιδική μου φίλη, ανηφορίζοντας τη Μεσογείων). "Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι κρύβεις στην ψυχή σου..." όλο αυτό μου λες. Τόσο πολύ απέτυχα λοιπόν; Και μοιάζουν τα λόγια σου τούτα να βρίσκουν συνέχεια στους στίχους από τα κλεμμένα φιλιά. Το ταξίδι στα Κύθηρα θα παραμείνει η ουτοπία τελικά...

*κύρια φωτογραφία ανάρτησης δική μου, με ημερομηνία λήψης 27-04-2007. Όμορφη γωνιά της πατρογονικής πόλης. Αρχαίο Ρωμαϊκό Ωδείο, σημείο αναφοράς για την πόλη μας. Λήψη από την πλατεία Αγ. Γεωργίου.

** Τι με έπιασε απόψε τις χρονολογίες... Bang Bang και κάθε στίχος του τρυπώνει στις σκέψεις μου.

Πάσχα στην πόλη...

Μερικές από τις αγαπημένες μου αναρτήσεις, είναι η σειρά των περσινών αναρτήσεων κατά την πασχαλινή περίοδο. Όχι πως είμαι κανένας βαθιά θρησκευόμενος, αλλά με το Πάσχα τρέφω σχέση παράξενη. Οι συμβολισμοί του, τα βαθύτερα νοήματα τόσο των "απλοϊκών" παραβολών όσο και των λόγων των Ευαγγελίων με κάνουν να στέκομαι πάντα με προσοχή. Με κάνουν να βλέπω και να σκέφτομαι πως και τα πιο απλά πράγματα δεν είναι ποσό τόσο απλοϊκά όσο προβάλουν.

Ο Σείριος που σαν ήταν παιδί πήγαινε μπροστά στην περιφορά του Επιταφίου με εξαπτέρυγο έχει μεγαλώσει πολύ, δεν είναι ολότελα καθάριος στην ψυχή -όπως επιτάσσει ο ρόλος εκείνος- όμως πάντα θυμάται με την ίδια νοσταλγίες όλες εκείνες τις Μ. Παρασκευές. Τώρα κουβαλάει το δικό του σταυρό, ελπίζει στην Ανάσταση (όχι την κυριολεκτική) την οποία ύστερα από έναν χρόνο σχεδόν άρχισε να βιώνει. Αλλά πως να γίνει, όλα θέλουν το χρόνο και τον πόνο τους....

Έλεγα λίγο πιο πάνω για τις περσινές αναρτήσεις της Πασχαλινής περίοδο τις οποίες αγαπώ ιδιαίτερα γιατί στις περισσότερες είχα γράψει όσα με συνδέουν με τη Λαμπρή και κάθε μέρα από τη Μεγάλη Δευτέρα ίσαμε την Μεγάλη Παρασκευή η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει για όλους μας (με τον μοναδικό εκείνο τρόπο που τη χαρακτήριζε) τις περικοπές από τα Ευαγγέλια. Σας παροτρύνω το δίχως άλλο να ανατρέχετε καθημερινά στο σχετικό σύνδεσμο που θα παραθέσω. Έτσι για δέκα λεπτά (το πολύ δεκαπέντε διαρκούν τα σχετικά βίντεο) θα νιώσετε κάτι διαφορετικό.

Κυριακή των Βαΐων (Με Παπαδιαμάντη)

Μεγάλη Δευτέρα

ΜεγάληΤρίτη - Τροπάριο της Κασσιανής

Μεγάλη  Τετάρτη - Το μύρο της Βηθανίας

Μεγάλη Πέμπτη - Ο Μυστικός Δείπνος

Μεγάλη  Παρασκευή - Επιτάφιος Θρήνος

Μεγάλο Σάββατο - Ανάστασις Ψυχής

~~~~~~~~~~~ /// ~~~~~~~~~~~

*** ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους Θα ενωθεί με τ' ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου και θα χαθεί...
*** κόκκινες παπαρούνες που έλεγες θα στάξουν αίμα... ακόμη μιαν ανάμνηση από εκείνες τις παιδικές... αγροί ολόγιομοι με κατακόκκινες παπαρούνες κι εγώ να τρέχω ανάμεσά τους χωρίς να φοβάμαι τίποτε. Πόσο θα ήθελα να μοιάζει το φετινό Πάσχα με αλλοτινά. Είναι μεγάλες οι απουσίες πια... αναντικατάστατες. 

Θα επανέλθω, με τις ευχές μου... 

για την ώρα καλή Μεγάλη Βδομάδα

(Υ)περαστικοί έρωτες...

ένα καλοκαίρι μερικά χρόνια πριν...

Με έπιασε απόψε που "συμμαζεύω" τον εαυτό μου να θυμηθώ να "συμμαζέψω" το κουτί της μνήμης μου. Άνθρωποι - έρωτες - περάσματα από την μιαν όχθη στην άλλη. Από τον έρωτα στην αγάπη αν τα καταφέρεις είναι σπουδαίο. Αγών ενάντια στην ορμή ενός ποταμού, προσπάθεια κοπιαστική που επιφέρει πόνο και μόνο όταν έχεις πάρει μιαν ανάσα μπορείς να δεις πόσο πολύ σε δυνάμωσε αυτή η προσπάθεια. Πως γίνεται πράγματα που ειπώθηκαν μιαν Κυριακή να σε βρίσκουν βράδυ Πέμπτης και να έρχονται να συμπληρωθούν από λόγια ξεστομισμένα από ολότελα διαφορετικά άτομα; Τι συμπτώσεις μας παίζει η ζωή, μου λέτε; Κόσμοι παράλληλοι που τέμνονται. Μαθηματικά άτοπον. Τόσο λάθος μας τα έμαθαν; Ίσως... 

Κι η μουσική σε διαρκή επανάληψη. Big in Japan... κι αν το έχουμε χορέψει κάποτε στο DiscoRoom...τότε που γνωρίζαμε στην πρότυπη εκτέλεσή του, τότε που δεν είχαμε περάσει την όχθη, τότε που ζούσαμε την αφέλεια ενός έρωτα. Γιατί ο έρωτας εμπεριέχει όλες τις εκφάνσεις της αφέλειας... γιατί μόνο αν είσαι ανυποψίαστος ζεις έναν έρωτα. Οι άλλοι που έρχονται μοιάζουν αλλά δεν είναι.

Μου τα έλεγες και δεν τα καταλάβαινα. Μου τα έλεγες και πέρασαν χρόνια για να καταλάβω πόσο μόνος ή τελοσπάντων πόση απόσταση χώριζε το "μαζί" που πίστευα ότι ήμασταν. Στους χώρους μας πια, στα κουτάκια της μνήμης και στα μεγάλα κουτιά των αισθημάτων υπάρχουν αποστάγματα μόνον. Αρώματα έντονα, κλεισμένα σε σκουρόχρωμα φιαλίδια για να μη τα χαλάσει ο εκτυφλωτικός ήλιος.

Τι μένει από τα λόγια; Τι μένει από τα φιλιά; Τι μένει από τα μάτια σου;

Λέξεις. Αγγίγματα. Βλέμματα.

Αυτά μόνο... 

Η μουσική να εναλλάσσεται διαρκώς ανάμεσα στα δύο αυτά ακούσματα. Ασύνδετα μεταξύ τους, όσο ασύνδετες είναι οι ζωές των ανθρώπων όταν πρωτοσυναντιούνται και αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτός ο άνθρωπος λαμβάνει ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους.

Φιλώ και χαιρετώ σας

Σείριος

Δυο σκέψεις στο φτερό!

Δυο μήνες τρέχω... όχι, κάτσε να σκεφτώ! Ένας μήνας, μισός και λίγο παραπάνω! Τρέχω λέει... τρέχω σε ρυθμούς που με εξοντώνουν, με συνθλίβουν... δια πυρός και σιδήρου περνώ. Μοναξιά σε μια πόλη πέντε εκατομμυρίων, δουλειά και συνήθειες που δεν είχα μέχρι πρότινος. Θάλασσα κι αρμύρα πουθενά... μάχομαι μόνος να βάλω σε τάξη την αταξία της νέας αρχής! Αρχή... δυο μήνες μετά δεν είναι αρχή, είναι συνέχεια πια! 

Περνάνε, όλα περνάνε... έτσι δε λέει ο λαός μας; Δεν περνάνε όλα, απλά ο χρόνος κι οι φρενήρεις ρυθμοί φέρνουν τη λήθη. Τη βδομάδα που μας πέρασε, είχες την ονομαστική σου εορτή. Μια μέρα πριν σε ονειρεύτηκα... ζωντανός, χαμογελαστός να με προσφωνείς δυνατά. Σου απάντησα, αλλά δε με άκουγες. Έτρεξα στο όνειρό μου να σε πλησιάσω και εξαφανίστηκες. Ξύπνησα ταραγμένος, άναψα τη λάμπα. Η ώρα τρεις παρά. Ξημέρωσε παράξενη μέρα, ήμουν κακόκεφος... Οκτώ ώρες εργασίας και πίσω στο σπίτι βαδίζοντας, κόβοντας δρόμο μέσα από τα Εξάρχεια. Απρόσωπη που είναι αυτή η πόλη, όλοι ξένοι μέσα στην ξενιτιά τους...

Γύρισα σπίτι και στρώθηκα στη δουλειά, χίλια πράγματα και σκέψεις με καρτερούσαν εκεί. Το τηλέφωνο χτυπά αραιά πια. Η μάνα πάντα καταλαβαίνει, ακόμη και μακρυά σαν είναι, τις σκέψεις μου. Άλλοτε με ρωτά, άλλοτε καρτερεί να τις πω εγώ όσα με βασανίζουν... μανάδες, έχουν τον τρόπο τους πάντα! 

Πέρασα κι εγώ να αφήσω ένα κερί στο μνήμα σου σήμερα, με καθυστέρηση λόγω της απόστασης που μας χωρίζει πια. Παράξενα πως, το όνειρο ζωντάνεψε μπρος μου. Ούτε που τόλμησα να βγάλω τα γυαλιά ηλίου. Τα μάτια μου βάρυναν επικίνδυνα... μπήκα στο αμάξι να φύγω κλαίγοντας. Πήρα τον παραλιακό δρόμο κι όχι την εθνική οδό για να χαζεύω τη θάλασσα. Βαθιά, γαλήνια με τα θαλασσοπράσινα νερά του Πατραϊκού.

Ο πατέρας στο κάθισμα του συνοδηγού σαστισμένος, έψαχνε λόγια να καλύψει το κενό και να απαλύνει το ξέσπασμα. Περνάει ο χρόνος, περνάει πολύ γρήγορα... πέντε μήνες γεμάτοι σε τρεις μέρες. Κι έπειτα ο δρόμος της επιστροφής μεγάλωσε. Τα γυαλιά αναπόφευκτα βγήκαν από το πρόσωπο, τα μάτια έγιναν κόκκινα και γυάλισαν από τα δάκρυα...

Κι αν έπεσαν κατάχαμα τα δάκρυα ας πότισαν τη διψασμένη γη...  "Μάνα μου, μάνα ηλιόλουστη μέρα μου πότε θα σε βρω;" 

Καλή δύναμη σε όλους

Μετά τιμής,

Σείριος Σειριόπολις

**Το Σειριάκι, έγινε Σείριος πρέπει να το πάρει απόφαση... η ατελείωτη "εκδρομή" έφτασε στο τέλος της. Πάμε για άλλα... (Σε διαρκή επανάληψη τις τελευταίες πέντε μέρες, τούτο ΕΔΩ). Επιστροφή στη βάση μου, το ταξίδι αστραπή ολοκληρώθηκε εφόσον ολοκληρώθηκε ο λόγος για τον οποίο πραγματοποιήθηκε. 

>>Τρία χρόνια από την 09-11-2009. Τρία χρόνια ήδη... τα παθήματά μου ΕΔΩ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τα μεσημέρια που η καρδιά στεναχωριέται
που κάθε βήμα μου το βλέπει οριστικό
της λέω αγάπη μου η αγάπη δεν κρατιέται
μ' ένα τηλέφωνο κι εκείνο βιαστικό

...

Έχω κρεμάσει στο μπαλκόνι μου ένα αστέρι
του ονείρου μου τους μάγους να οδηγεί
κι αυτοί που μέσα μου με κλείδωσαν ποιος ξέρει
Μπορεί στο ψέμα τους μια βόλτα να 'χουν βγει

Φιλώ κ χαιρετώ σας

Μιλώντας με μιαν εικόνα...

Είναι το μόνο που μου έχει απομείνει από εσένα... κι όταν είμαι μόνος μου... απογοητευμένος... μιλάω με αυτή την εικόνα, νομίζω πως είναι ζωντανή και πως με ακούει! Της λέω τα όνειρά μου, τις έννοιες μου, τις πίκρες μου... κι ό,τι κι αν της πω εκείνη μου απαντάει πάντα "Σ' αγαπώ!"

* η του παρόντος χρόνου κατάστασις...

Το τέλος ενός μακρόσυρτο καλοκαιριού

Αργά το μεσημέρι, φόρεσα το μαγιώ μου για τελευταία φορά (;) μέσα σε τούτο το μεγάλο καλοκαίρι που δεν σε τίποτε δεν έμοιαζε με όσα είχα ζήσει ίσαμε τώρα. Έχωσα στην τσάντα βιαστικά τα μπανιερά, πήρα καφέ, ακουστικά για μουσική και με μιαν απερίγραπτη λαχτάρα κατευθύνθηκα στη θάλασσα. Στην ίδια εκείνη παραλία που σαν ήμουν πέντε, ίσως και λίγο μικρότερος, μάθαινα κολύμπι καθώς αποχωριζόμουν το ένα μπρατσάκι κι έπειτα το άλλο... Στην ίδια εκείνη παραλία που το επόμενο καλοκαίρι έσπασα το χέρι μου και καθήμενος στο βράχο ξεγέλαγα τον εαυτό μου δεν έκανε να κολυμπήσω εξαιτίας του γύψου. Πέρασαν πολλά καλοκαίρια αστραπιαία από τα μάτια μου, σταθερή αξία εκείνη η παραλία, εκείνος ο βράχος, εκείνος ο ορίζοντας...

Πέρασαν πολλά καλοκαίρια, μεγάλωσα - μεγαλώνω, κι όμως το σημείο αναφοράς παραμένει το ίδιο. Εκεί στο βράχο, σε εκείνο το μέρος με πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα, με την αρμύρα του νοτιά να σε χτυπά στο πρόσωπο.

Πέρασαν σήμερα μπρος από τα μάτια μου ένα παιδί, ένας έφηβος κι ένας άρρεν Σείριος. Σηκώθηκα βιαστικά, σαν να μην ήθελα να ενοχλήσω εκείνους τους τρεις που πέρασαν ακριβώς μπροστά μου. Τους αναγνώριζα καλά βέβαια, είχαν την ελπίδα καρφωμένη στα μάτια μόνο που ο άρρεν ήταν λιγότερο ξέγνοιαστος. Έτρεξα και βούτηξα στα γαλήνια, ζεστά νερά.

Βαθιά ανάσα και βουτιά κάτω από την επιφάνεια του νερού. Εκείνος ο υπόκωφος ήχος της θάλασσας με γαληνεύει, με κάνει να αισθάνομαι ένα μαζί της. Σαν εικόνα περνά από μπροστά μου η νέα μου ζωή, οι νέες συντεταγμένες που ορίζουν την καθημερινότητά μου.

Όλα είναι πολύ μακριά από τη βάση μου, αλλά κοιτάω να ξεγελάω τις μέρες μου. Κοιτάζω να γίνω "ένα" με το νέο σώμα κρατώντας όλα εκείνα που με συνθέτουν. (νομίζω ότι η λέξη "συσσωμάτωμα" δανειζόμενη από τη φυσική περιγράφει καλύτερα αυτό που σκέφτομαι τούτη τη στιγμή!). Όποιος ξένος αισθάνεται σε κάθε νέα "συνθήκη" πάντα μονάχος μένει... πάντα ξένο σώμα θα είναι κι εγώ δε το θέλω αυτό.

Βγήκα κι ήλιος πύρωνε το κορμί μου, έχει μιαν άλλην χάρη τούτη η θέρμη του ήλιου τις μέρες τούτες. Πήρα να βαδίσω στο ακροθαλάσσι πλάι σιγομουρμίζοντας το τραγούδι από "το διαμάντια και μπλουζ". Τραγούδι που πάντα θα μου θυμίζει έναν Σεπτέμβρη αλλοτινό, που γράφοντάς το στην κόλλα εξετάσεων ενός μαθήματος -μη ξέροντας τίποτε από τα θέματα- θα μου χάριζε ένα υπέροχο πεντάρι από έναν καθηγητή μου. Αλλά είπαμε αυτά είναι μακρινά...

Νυχτώνει πολύ νωρίς πια, πήρα το δρόμο της επιστροφής χωρίς να το καλοσκεφτώ. Έπρεπε να ετοιμάσω όλα εκείνα που θα χρειαστώ για τη νέα βδομάδα που ξεκινά. Δεν γύρισα να κοιτάξω πίσω φεύγοντας. Χαμογέλασα συνωμοτικά στον εαυτό μου. Άλλωστε άφησα εκεί το παιδί, τον έφηβο και τον άρρενα που πριν κάμποση ώρα είχαν περάσει αντίκρυ μου. Τους "κουβανώ" μες στην ψυχή μου...

Καλή βδομάδα σε όλους

Με υγεία και δύναμη σε καθετί που κάμνετε

Φιλώ κ χαιρετώ σας

Σείριος

ΥΓ. κάπως έτσι, πέρασε το σημερινό - τελευταίο μπάνιο για τη θερινή περίοδο. Τρέχουν πολλά στο μυαλό μου τελευταία. Μοναξιά, προβληματισμοί, αναζητήσεις, ελπίδα για κάτι καλύτερο που ξεκίνησε, όνειρα και πολύ μέτρημα...

Άλλοι ρυθμοί, άλλη πόλη, άλλοι άνθρωποι, άλλη ζωή... ίδιος εγώ (!?)

*φωτό από τη διάρκεια της θητείας μου. Μπλοκ σημειώσεων που κρατούσα σε όλη τη διάρκεια της θητείας μου, ανεμώνες που έλεγες θα στάξουν αίμα, από το αεροδρόμιο που υπηρετούσα. Τόπος φωτογράφισης - φυλάκιο όπου χτυπούσα πρωινό νούμερο σκοπιάς. Εννοείται ότι δε γύρισα με τις ανεμώνες στο στρατώνα... "έχουσι γνώσιν οι φύλακες". Φρόντισα έγκαιρα να "εξαφανίσω" τα πειστήρια του εγκλήματος.... χε χε 

Seirios Seiriopolis      VOL.3
έτσι είναι όλα στη ζωή Κύκλοι! Εγώ πια βρίσκομαι στον τρίτο εσωτερικό κύκλο μου, από τότε που άρχισε τούτο το μπλογκ να υπάρχει. Σαφώς δε σχετίζεται με τα χρόνια της εδώ παρουσίας μου, αλλά με όσα με έχουν σημαδέψει, ορίσει και σηματοδοτούν το τέλος και συνάμα την αφετηρία ενός "νέου κύκλου που διαγράφεται εντός μου" 

Μιαν επιστολή - Παράξενος Χειμώνας

   
   Κοιτάω και ξανακοιτάω τη φωτογραφία σου, που έχω βάλει αντίκρυ στο κρεβάτι μου κι όλο απορώ. Πέρασαν τρεις μήνες; Ξέρεις, τώρα έχεις αρχίσει να μου λείπεις πιότερο από την αρχή. Στην αρχή ήταν το ξάφνιασμα. Το τηλέφωνο εκείνο που χτύπησε επίμονα, οι άναρθρες κραυγές και κλάματα της άλλης γραμμής, η έκπληξη που διαδέχτηκε το ηλεκτρικό ρεύμα που διαπέρασε το κορμί μου, η τελεία οργανωτικότητα μου ίσαμε να βρω το μάνα σου στο χώρο εργασίας της, η αποκοτιά μου να της ξεστομίσω την αλήθεια, η οδήγηση ίσαμε το Ε.Σ.Υ. Εκείνα τα 22 χιλιόμετρα που δεν ξέρω πως τα διήνυσα βουβός με όλο το βάρος στις πλάτες μου μιας και δεν είχα το θάρρος να το πω τελεσίδικα ούτε στη μάνα μου. Η θεία και η αδερφή σου στο πίσω κάθισμα, η μάνα μου στη θέση του συνοδηγού. Ένα διαρκές "πρόσεχε παιδί μου, να φτάσουμε καλά"... "καλά θα φτάσουμε μάνα, σιώπα". Κατεβήκαμε αλαφιασμένοι και κατευθυνθήκαμε στην είσοδο. Έσφιξα από το χέρι τη μάνα μου και από το άλλο τη θεία. Κάτι νοσοκόμες μέριασαν, ψιθυρίζοντας κάτι μισόλογα. Κατάλαβα για σένα έλεγαν. Τρέξαμε ασυναίσθητα προς ένα μέρος κι αντίκρισα τον θείο και τον πατέρα μου. Κλαίγανε πάνω σου, πάνω από το λευκό σεντόνι που σε σκέπαζε. Ένα λευκό καθάριο μπρος στο μαύρο που πλάκωνε τις ζωές μας. Τι να σου πω για το πως ένιωσα, μόνο εκείνη τη στιγμή - τη μία- άφησα τον εαυτό μου να φέρει όλες τις εικόνες του βίου μας να περάσουν σαν βίντεο που τρέχει. Κι έπειτα γραφειοκρατίες και διαδικαστικά κι εγώ όπως με ξέρεις. Στην τετράγωνη λογική μου υπάκουος. Πέρασε κάπως η ώρα, πήρα τον πατέρα μου να τον γυρίσω σπίτι και σε όλο το δρόμο οδηγούσα σιωπηλός. Καυτά δάκρυα κυλούσαν ήσυχα  από τα μάτια μου, βουβά δάκρυα, καυτά με την αρμύρα τους να βρέχει τα χείλη μου. Γύρισα στη μεριά του πατέρα μου, αλλάζοντας ταχύτητα, όταν είχαμε φτάσει σχεδόν κάτω από το σπίτι μας και το μόνο που ξεστόμισα ήταν "πατέρα, πατέρα σε αγαπώ και σου ζητώ συγγνώμη. Καμιά φορά δεν είναι καλό παιδί αλλά ξέρεις κάτι; Είστε ό,τι σπουδαιότερο έχω". Με σταμάτησε. "Έχε δύναμη και να θυμάσαι ότι αυτή η δυστυχία θα πρέπει να μας κάνεις όλους καλύτερους σαν ανθρώπους". Αυτά θυμάμαι από κείνες τις στιγμές. Μετά μόνο διαδικαστικά ζητήματα. Κι έπειτα σε ντύσαμε γαμβρό, διάλεξα την τελευταία σου γραβάτα και μόνο εικόνες από τις ζωές μας έρχονταν στο νου μου καθώς σε ετοιμάζαμε στο γραφείο τελετών. Δεν ξέρω που βρήκα τόση δύναμη, ίσως να έχουμε αποθέματα που δε τα γνωρίζουμε. Δε μετάνιωσα λεπτό που ήμουν εκεί, κοντά σου, παρά τον πόνο που ένιωθα εκείνες τις στιγμές. [...]

[...] Ξέρεις, περνάω κάποια πρωινά πηγαίνοντας στη δουλειά. Αφήνω κανά κερί αναμμένο και ποτίζω το βασιλικό. Σκέφτομαι όλο πιο έντονα, τώρα που ο καιρός έχει περάσει κάπως, τα μυστικά μας που έμειναν σε μένα τώρα που έχεις φύγει. Τι να τα κάνω; Εσύ τι θα έκανες σε ανάλογη θέση; Θέλω να ελπίζω ότι θα σεβόσουν τα μυστικά μας. Έτσι έχω αποφασίσει να μην πω τίποτε, τουλάχιστον δε θα εξυπηρετούσε κάτι μιαν αναφορά σε πράγματα που θα αναστάτωναν τους δικούς μας. Κι έπειτα τα μυστικά που θέλω να μοιραστώ και δεν έχω κανέναν πια; 

[...] Καμιά φορά αφήνω τον εαυτό μου να πιστεύει ότι λείπεις σε ένα μεγάλο ταξίδι κάπου στην άκρη της γης, θα περάσουν τα χρόνια και θα επιστρέψεις. Θα έχουμε μεγαλώσει κι άλλο, αλλά θα γυρίσεις... έτσι "κρατιέμαι" γιατί αλλιώς δε χωνεύεται καμιά σκέψη από όλες εκείνες που κάμνω κάθε βράδυ που ξαπλώνω. Να φανταστείς δεν έχω σβήσει από το κινητό μου, την επαφή του τηλεφώνου σου. Πρώτο όνομα φιγουράρεις στον τηλεφωνικό κατάλογο. Έκανα να τη σβήσω μια από τις πρώτες νύχτες αλλά το μετάνιωσα τελευταία ώρα. Υπάρχουν μέρες που θέλω να μιλήσω, να μοιραστώ τόσα και σκέφτομαι τι καλά που θα τα λέγαμε αν πηγαίναμε για ένα καφεδάκι... ξέρεις ένα "εσπρεσσάκι" στα όρθια σχεδόν εσύ κι εγώ το νες μου, "με πολύ γάλα" όπως θα έλεγες πειράζοντάς με στη σερβιτόρα! Κι εγώ παρά την ηλικία μας, θα κατέβαζα τα μάτια μου και θα σου έλεγα "Σοβαρέψου επιτέλους!". 
____________________________________________________

[Ποστ μέσα στο ποστ, δλδ τοστ!]

Ότι κι αν πείτε θα έχετε δίκιο, έχω χαθεί στην καθημερινότητα και σε μιαν σειρά καταστάσεων που πρέπει να ολοκληρωθούν άμεσα πριν καλά καλά ο μήνας τούτος βγει. Εργαζόμενος πια (για λίγο ακόμη στην υπάρχουσα θέση) αναλώνω σχεδόν τη μισή μου μέρα και αμείβομαι για ελάχιστα, εννοείται (μα που ζεις Σείριε!?) χωρίς πληρωμή των υπερωριών. Άσχετο, η λέξη υπερωρία μου θυμίζει τη λέξη υπεραξία... και τα διάφορα άλλα τσιτάτα αριστερών οπαδών ή διαδηλωτών. Καμιά μέρα που θα έχω διάθεση θα σας πω κανένα από τα τραγελαφικά που συμβαίνουν εκεί μέσα. Καλά δε το συζητώ ότι η σημερινή ημέρα ήταν από τις πιο δύσκολες (εργασιακά) του τελευταίου τριμήνου. Αν μου είχε τύχει αυτός ο χαμός - πανικός τις πρώτες μέρες ίσως να τα είχα παρατήσει, από την άλλη δε σου κρύβω πως με διασκεδάζει κάποιες στιγμές αυτές το ανακάτεμα της τράπουλας! Αλλά μόνο κάποιες στιγμές (ελάχιστες)...

   Έχει δροσίσει στα μέρη μας, είναι ο καιρός αμιγώς φθινοπωρινός. Το πρωί (εκεί γύρω στις έξι και κάτι που βγαίνω από το σπιτικό μου) έχει δροσιά, αποζητάς ένα πανωφόρι. Έχει τόση δροσιά που αν ρίξεις το πανωφόρι απάνω σου χάνεις αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση του φθινοπώρου αλλά και χωρίς αυτό το βάδισμα έχει μιαν ολότελα αφύσικη επιτάχυνση. Αργά το μεσημέρι που σχολάω, ο ήλιος καίει όμως οι αχτίδες του δε βασιλεύουν ψηλά αλλά έχουν ήδη αρχίσει να γέρνουν. Σήμερα αν δεν ήμουν κουρασμένος ή τέλος πάντων αν είχα τα μαγιώ στο αυτοκίνητο θα είχα πάει να κάνω μια (τελευταία;) βουτιά. Ανταυτού, μπήκα στο αυτοκίνητο και πήρα το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μου...

Χίλια δυο με περιμένουν κι εδώ, ρούχα για σίδερο κι ένα δωμάτιο που καρτερεί να συμμαζευτεί, ένα πλυντήριο που πρέπει να μπει, οι γλάστρες μου που θέλουν περιποίηση, κάποια βιβλία που άτακτα παραμένουν να μπουν στα ράφια τους στοιβαγμένα στο κομοδίνο και στο γραφείο, δίσκοι μουσικής ανακατεμένοι, η σκόνη, τι κακό κι αυτό! , τρυπώνει παντού... Τελικά βαρέθηκα δεν έκανα σχεδόν τίποτε από όλα αυτά. 

Επιστρέφοντας, στο ραδιόφωνο άκουσα τη Γλυκιά Ίρμα, τραγούδι σε ερμηνευτική απόδοση της Έλλης Λαμπέτη και μόνο τότε θυμήθηκα πως κάπου εδώ έχει φύγει η Λαμπέτη. Τρεις του Σεπτέμβρη 1983. Πως το ξέχασα εγώ, που κάθε χρόνο όλο και κάτι αφιέρωνα στη μνήμη της; Στο youtube κυκλοφορούν δυο υπέροχα Αφιερώματα του Φρέντυ Γερμανού σε συνέχειες, όπου αποκαλυπτικές είναι σε πολλά σημεία οι μαρτυρίες της ίδιας της Λαμπέτη για το πως βίωνε η ίδια την ασθένεια της ή τα μεγάλα γεγονότα της ζωής της. Ξέρω πως όσο κι αν προσπαθήσω να σταθώ με κριτική ματιά έναντι σε αυτή τη σπουδαία ηθοποιό αργά ή γρήγορα θα πάψω να είμαι αντικειμενικός κι ίσως αρχίσω να ρέπω υπέρ της. Βλέπετε είναι από εκείνες τις γυναίκες που ασκούν ακόμη και τώρα όλη τη γυναικεία επιρροή τους απάνω μου.

1. ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ - AΦΙΕΡΩΜΑ ΓΕΡΜΑΝΟΣ 1ο. 
2. ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ - AΦΙΕΡΩΜΑ ΓΕΡΜΑΝΟΣ 2ο.

Καλή Συνέχεια και Πολλά Χαιρετίσματα σε όλους σας!

Με αγάπη Σείριος Σειριόπολις

*Φωτογραφία, Πάτρα Μόλος Αγ. Νικολάου, εκεί που άλλοτε έστεκε ο Φάρος, σήμα κατατεθέν αυτής της πόλης. Σαν να εξαφανίστηκε ο κόσμος από το πιο κεντρικό και πολύβουο σημείο του κέντρου της Πόλης.  


** Καλή σχολική Χρονιά σε όλους τους μαθητές, με υγεία και κουράγιο στο στόχο τους. Πάντα η μέρα αυτή είναι μιαν νέα αφετηρία ακόμη και τώρα για μένα. Σαν να είναι η αυριανή μέρα πρωτοχρονιά κι όχι η άλλη του Γενάρη.

***Εναλλακτικός τίτλος ανάρτησης "Λίγο από όλα και τίποτε!" ή "Μιαν ανάρτηση, έτσι χωρίς πρόγραμμα". Ο δεύτερος τίτλος δανειζόμενος από την εκπομπή της μάχιμης Δημοσιογράφου Μαρίας Ρεζάν, που λείπει η χαρακτηριστική φωνή και σκέψη της από την εποχή μας, από τους καιρούς μας. Άντε σας αφήνω, γιατί σας κούρασα και μπορεί εσείς να μη μου το πείτε αυτό. από ευγένεια, αλλά εγώ ξέρω...

Για ακούστε κι αυτό (πολύ homework βάζω, όπως θα έλεγε η αγαπημένη Marimar)

Φιλώ κ χαιρετώ σας

εις το επανιδείν 

Θυμήσου το Σεπτέμβρη...

  

 "Πως οι ζωές των ανθρώπων μπλέκονται, όπως τα νήματα σε ένα πολύχρωμο χαλί με περίτεχνο σχέδιο;

   Ποιος αποφασίζει για το στημόνι και το υφάδι  του, ποιος κανονίζει πότε οι κλωστές θα ανταμωθούν και πότε θα χωρίσουν;

    Ποιος τέλος πάντων, κινεί αενάως το χέρι της αιώνιας υφάντρας;"

Μου γράφεις πως περνάει ο καιρός, περνάει πολύ γρήγορα, πιο γρήγορα από όσο τον ορίζουμε. Δε σου απαντάω τίποτε, σφυρίζω αδιάφορα... Πράγματι, περνάει γρήγορα, μας συνθλίβει και μας ζητάει απαντήσεις σε όσα έρχονται. Σαν να παίζεις ένα διαρκές κυνηγητό, αν σταματήσεις λίγο θα σε πιάσουν. Συνεχίζεις να τρέχεις, να τρέχω, κουραζόμαστε, ξαποσταίνουμε και συνεχίζουμε. Πρέπει να συνεχίσεις, πρέπει να συνεχίσω...

Συνεχίζω, πρώτο πρόσωπο, ενικός αριθμός! Μήπως τελικά πάντα είναι ενικός στις ζωές μας; Μονάχοι γεννιόμαστε και μονάχοι καταλήγουμε είναι το μόνο βέβαιο. Στο μεσοδιάστημα ζούμε ελπίζοντας να αγαπήσουμε, να δώσουμε (κι επειδή είμαστε ματαιόδοξοι) και να λάβουμε...

Βάδιζα μόνος χτες, ίσαμε που νύχτωσε, στην αμμουδιά. Σκεφτόμουν διάφορα από εκείνα που έχουν συμβεί έναν χρόνο πριν. Τέτοιες μέρες πέρσι ένας υψηλός πυρετός με είχε κατατρομάξει κι ήσουν κοντά μου, στο προσκεφάλι μου, στο ράντζο του διαδρόμου... κι έπειτα το τάμα που έκανα κρυφά μέσα μου κι η υπόσχεση να το τηρώ δεν ξεστομίστηκε πουθενά. Σοφία - Πίστη - Ελπίδα τρεις λέξεις, μιαν αδιαίρετη αλήθεια και δύναμη κρυφή. Πως να έχεις ελπίδα, αν δεν έχεις πίστη όχι απόλυτα στο Θεό, αλλά στη δύναμη της Σοφίας...

Περπατούσα και δεν κοιτούσα πίσω, άφηνα τα κύματα να σβήνουν τα χνάρια που άφηνα στην άμμο. Έκατσα σε ένα βράχο και κοίταζα την πόλη με τα φώτα που δειλά άρχιζαν να ανάβουν. Νύχτωνε, νυχτώνει νωρίς τώρα... ασυναίσθητα άρχισα να μουρμουρίζω το στίχο "Για μας είναι ο Σεπτέμβρης καλοκαίρι, Σεπτέμβρη σου είχα πει πως σε αγαπώ...". Πάντα λάθος βάζω τους στίχους στο τραγούδι τούτο. Κι ύστερα το επαναλάμβανα διαρκώς μέσα μου, κρατώντας το ρυθμό, όση ώρα καθόμουν εκεί. 

Βγήκε το φεγγάρι, λαμπρό, έτοιμο σχεδόν για την πανσέληνο. Ο νοτιάς χτυπούσε το πρόσωπό μου, με γλυκιά δύναμη, τόση που σε έκανε να μισοκλείνεις τα μάτια σου... αίσθηση αγαπημένη, να αφήνεις την αρμύρα να σε χαϊδεύει.

Κι έπειτα, άρχισα να χαμογελάω σκεπτόμενος το "όνειρο" που σκαρώσαμε σε μιαν άλλη αμμουδιά. Ένα οικόπεδο, με τροχόσπιτο κι αντίσκηνο κι ένα μπάρμπεκιου(!) που θα μαζεύει τα σαββατοκύριακα τις μελλοντικές οικογένειές μας. Εκεί πλάι στο κύμα, στα οικόπεδα που πουλούσε κάποτε "σε πολύ καλές τιμές η Μαθηματική Εταιρία", αλλά εμείς δεν προλάβαμε...

Εκεί σε εκείνη την αμμουδιά της Αιτωλοακαρνανίας, με το μεγάλο απότομο βράχο, ήταν σαν να παίχτηκε η τελευταία πράξη από ένα μονόπρακτο ή να σα βάλαμε τον επίλογο της πορείας προς την ενηλικίωσή μας. Δεν ξέρω κι εγώ πως άφησα τον εαυτό μου να περιπλανηθεί σε εκείνο το όνειρο, σχεδόν το πίστεψα όση ώρα το συζητούσαμε...

Κι αν τύχει να ακούσετε από κάποιον γνωστό σας την έκφραση «Ε, που ταξιδεύεις…; Πιάσε Γη, γιατί έχεις φύγει…», σίγουρα θα είναι από εκείνους που επιμένουν να μας διδάσκουν το κάπως ύποπτο "Επιστροφή στη Γη" λησμονώντας πως ο άνθρωπος από τη φύση του ανέκαθεν βιώνει τη νοσταλγία των «Ουρανών» από τα εφηβικά του χρόνια.

Και θα ολοκληρώσω αυτό το σύντομο συλλογισμό μου μ’ ένα θαυμαστό ποίημα του Σαχτούρη, που αποκαλύπτει τη μόνη αλήθεια μας, με τρόπο καθοριστικό:

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φρατζόλα ζεστό

ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό

Ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι

έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω

όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή

μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε

κομμάτια γνήσιο ουρανό

Κι όλοι τώρα τρέχαν σ’ αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,

όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό…

Ας μη το κρύβουμε, διψάμε για ουρανό!

Συνεχίζουμε; Πρώτο πρόσωπο, πληθυντικός αριθμός! Πάντα μου πήγαινε περισσότερο, ίσως γιατί θέλει Σοφία - Πίστη - Ελπίδα (ίσως κι ένα τάμα) για να μπορέσει κανείς να βάλει πιο πίσω το εγώ και πιο μπροστά το εμείς.

Σε ρωτάω, συνεχίζουμε; Εδώ η απάντηση είναι ακόμη πιο δύσκολη κι ο νοών νοείτω... Ποιος τέλος πάντων, κινεί αενάως το χέρι της αιώνιας υφάντρας...;

Θυμήσου το Σεπτέμβρη... 

Κι ήρθε το κύμα και έσβησα τα πρώτα για στοιβαχτούν τα επόμενα και ξανά τα επόμενα... 

Πολλά χαιρετίσματα σε όλους! Ελπίζω να είστε όλοι γεροί και δυνατοί! 

Καλή παρέα να ξανακάνουμε

Μετά τιμής,

Σείριος

Πήρα κόκκινα γυαλιά...

Δυο νέοι περπατούν στην αμμουδιά...

περπατούν σιγά γιατί σαν τελειώσει η διαδρομή δε θα έχουν δεύτερη...

Δυο νέοι πηδούν τα κύματα...

για να αφήσουν τα ίχνη τους και να μη τα σβήσει το νερό...

Δυο νέοι κοιτούν τον ήλιο που δύει...

κοιτούν πότε ευθεία το μέλλον και πότε πλάγια το παρόν...

Δυο νέοι σιγομουρμουρίζουν το ίδιο τραγούδι...

χάρισμα στις εικόνες που έχουν ζήσει...

Δυο νέοι σφίγγουν το χέρι...

βαδίζουν μονάχοι χωρίς να τους βλέπει κανείς...

Δυο νέοι συλλογίζονται...

συλλογίζονται πως είναι τυχεροί γιατί η τύχη τους έφερε κοντά...

Δυο νέοι, παραμένουν νέοι, αισιόδοξοι και καρτερικοί

ακριβώς γιατί είναι Νέοι κι άφρονες...

Δυο νέοι κοιτούν το μέλλον... ελπίζοντας...
Ήταν Σάββατο, το τελευταίο του Ιουλίου και πέρασε...

Summer Memories

Αν με ρωτάς πως πέρασαν τούτες οι σαράντα μέρες από τότε που έφυγες, μήτε που το κατάλαβα... θαρρώ πως δεν είναι μόνο σαράντα αλλά πολλές περισσότερες. Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά χτες σε ένιωθα παρόντα, σα να καθόσουν δίπλα μου και παραδίπλα οι κοινοί μας φίλοι που ήρθαν να σε χαιρετήσουν.

Κι όταν χασμουρήθηκα, εκεί στα μισά της λειτουργίας, σα να μου πάτησες το πόδι συνωμοτικά κι εγώ να σου χαμογέλασα κι έπειτα χάθηκα στις παιδικές μας, εφηβικές, ανδρικές μας αναμνήσεις, σκανταλιές και μυστικά μας. Λίγο αργότερα ήρθε ο "καλλιτέχνης" και πάλι με σκούντηξες. Κατάλαβα ότι χαμογελούσες καθώς θυμήθηκες τη χαζομάρα μας τότε που μικροί καθώς ήμασταν είχαμε μαρτυρήσει με την παιδική μας αφέλεια όσα ακούγαμε από τους μεγάλους... ακόμη κοκκινίζω όσο σκέφτομαι σε πόσο δύσκολη θέση είχαμε φέρει τον "καλλιτέχνη" και πόσο ευγενικά μας είχε απαντήσει.

Μου ήρθε να γελάσω και κοίταξα κάτω... κι όταν σήκωσα το βλέμμα μου στο χαμογελαστό είδωλο της  φωτογραφίας που έστεκε ακουμπισμένη στο κέντρο, μας είδα παιδιά ντυμένα με τα καλά μας ρούχα, Λαμπρή ανήμερα στο μαγαζί τους κυρ Λάμπη να αγοράζουμε "σφυρίχτρες" κι εσύ να παίρνεις τα κίτρινα δυναμητάκια παρά τις προτροπές μου για το αντίθετο... κι έπειτα γυρίσαμε σπίτι κι εγώ έκανα την πάπια την ώρα που εσύ κρυφά από όλους τα έριχνες στην αυλή. Μέχρι που σε τσάκωσαν κι υποχρεωθήκαμε να μαρτυρήσουμε...

Ύστερα συγκινήθηκα κι άρχισαν τα μάτια μου να τρέχουν, η όραση μου θόλωσε, σταμάτησα να σε κοιτάω. Τη στιγμή εκείνη ήταν που ένιωσα το χέρι του πατέρα μου να με σφίγγει κι άξαφνα βρέθηκα πάλι να ακούω τη λειτουργία της Κυριακής που μέχρι τότε υπήρχε σαν ήχος μακρινός στο πίσω μέρος των σκέψεων μου.

Κι έπειτα όλα κύλησαν γρήγορα και με την συνηθισμένη τελετουργία που έχουν κάτι τέτοιες συγκεντρώσεις, μα εγώ δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσουν όλα εκείνα. Άλλωστε οι άνθρωποι που φεύγουν, ζουν παντοτινά μέσα από τις συνήθειες μας, στις πράξεις κι όσα έχουμε συνδέσει μαζί τους.

Λίγο αργότερα, απομεσήμερο πια, βρέθηκα μονάχος σε μιαν κοντινή παραλία να χαζεύω κοιτώντας απέναντι τις ακρογιαλιές της Ναυπακτίας. Στα αφτιά μουσική, μια σειρά με τριάντα οκτώ αγαπημένα κομμάτια, που το άκουσμα του καθενός γεννούσε και μιαν εικόνα.

Τόσο κοντά η απέναντι όχθη...

 Summer Memories (vol2)

* ΚΛΙΚ στον παραπάνω σύνδεσμο αν θες να κατεβάσεις ένα πακέτο με τα χτεσινά μου ακούσματα. Έτσι σαν ένα μικρό δείτε το, από μένα με αγάπη για όλους σας.

** Η φωτογραφία δική μου, θέμα "κοντόφθαλμη ματιά στα πράγματα". Σε ποια πράγματα; Σε όλα...

*** Καλή Συνέχεια σε όλους εκείνους που χαίρονται το θέρος.

****Για το Αλικάκι, που έφυγε μια μέρα σαν αυτή το μακρινό 1996...

Μια θάλασσα μικρή... θερινές σκέψεις...

- Τι να σε φιλέψω...

- Δε θέλω κάτι... κάτσε κάτω... μην αναστατώνεσαι δεν είμαι κανένας ξένος... αν θελήσω θα σηκωθώ να βάλω ένα ποτήρι νερό μόνος μου.

- Να σου φτιάξω ένα καφεδάκι, να το πιούμε μαζί;

- Κάτσε σου λέω...

- Να σου κάνω μια βυσσινάδα που σ' αρέσει;

- Μπααα... δε θέλω κάτι! Να μείνεις κοντά μου θέλω, να σου κρατάω το χέρι και να μιλάμε χαζεύοντας τη δύση του ήλιου.

[...]

- Πως είσαι;

- Πως να είμαι... στιγμές στιγμές έχω την αίσθηση ότι είναι πολύ μακρυνό το γεγονός κι άλλες πως είναι τώρα γινομένο το κακό. Εσύ;

- Βουβή, περιμένω να δω τι άλλο θα μου φέρει η ζωή... Να προσπαθείς να μη στεναχωριέσαι και να κοιτάς λίγο περισσότερο τον εαυτό σου.
- Το κάνω γιαγιά μου...
- Δε το κάνεις επιμελώς... Διάλεξε έναν άνθρωπο και βάλ' τον πιο ψηλά από σένα. Μη σκέφτεσαι την οικογένεια, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καμωμένοι να φτιάξουν οικογένεια... Η συντροφικότητα είναι το μυστικό...
-

[...]

- Στάσου ένα λεπτό, πάω μέσα.

- Είναι κάτι, θες βοήθεια;

- Όχι, όχι... θα δεις.

Από μέσα ακούγονται ήχοι παράξενοι, μεταλλικοί όπως κάνουν τα κουταλοπίρουνα πάνω στον μαρμάρινο πάγκο. Κι ύστερα προβάλει η μαυροφορεμένη φιγούρα της, βαστώντας γερά στα δυο της χέρια τον μεγάλο ασημένιο δίσκο, με το πλεκτό στο βελονάκι, δυο κρυστάλλινα ποτήρια από τα καλά της, τη γυάλινη καράφα γεμισμένη με παγωμένο νερό κι από μια κουταλιά βανίλια (υποβρύχιο) στα ποτήρια. Τη βλέπω κι απορώ πως μεταφέρει τον βαρύ εκείνο δίσκο γεμάτο. Τα χέρια της μισοτρέμουν...

- Περίμενε να σε βοηθήσω.

- Μπορώ ακόμη, με δυσκολία αλλά μπορώ... έτσι να κάνεις κι εσύ!

- Γιατί τόσες ετοιμασίες, λες κι είμαι ξένος;

- Να τους περιποιείσαι εκείνους που αγαπάς... πάρε το ποτήρι σου κι έλα να φάμε το γλυκό μας...

[...]

- Για λέγε τι σε απασχολεί, εκτός από τα γνωστά.

- Τίποτε άλλο...

- Κι όμως σε απασχολεί, το βλέπω στα μάτια σου.

- Δεν είναι σπουδαίο, ούτε έχει σημασία ύστερα από όλα τούτα που μας βρήκαν.

[...]

- Να πας παιδί μου, να πας! Και το κεφάλι ψηλά...

[...]

Σχεδόν βουβούς μας βρήκε η νύχτα, εκεί στο μπαλκονάκι ατενίζοντας τον ορίζοντα με του ουρανού την απλωσιά. Για μια στιγμή εκείνο σούρουπο έγινα ο Seiriakos παιδί, τότε που σκαρφάλωνα στην καρέκλα για να πιάσω το βάζο με τη Βανίλια και να βουτήξω το κουτάλι του γλυκού μέσα... 

Ποστ μεσα στο ποστ δλδ τοστ

Κι εκεί που είχα αποφασίσει να κάμνω ένα διάλειμμα από το θαυμαστό κόσμο της μπλογκόσφαιρας, εκεί ακριβώς ήρθε η ίδια η ζωή να τα ανατρέψει όλα. Κι έτσι το διάλειμμα που αυτοβούλως είχε μετατραπεί σε στάση εργασίας παύει κι ίσως να αρχίσω πάλι τις αναρτήσεις. Διότι για όποιον δεν το είχε καταλάβει με έμμεσο τρόπο  δυο αναρτήσεις πριν, σας αποχαιρετούσα. Όμως είπαμε η ζωή είναι γεμάτη από ανατροπές. Θέλω χρόνο... χρόνο εσωτερικό... η αποδοχή θέλει χρόνο...

Και να που αγαπημένος μου Άσωτος με κάλεσε να του πω πέντε αλήθειες μου για το καλοκαίρι. Αντιγράφω ακριβώς από μιαν σχετική ανάρτηση μου  (22-6-2008). Πέντε και μια αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας, σχετικές με το καλοκαίρι

1. Τα καλοκαίρια στα Νιφορέικα, τότε που η θάλασσα ήταν πεντακάθαρη, τότε που δεν υπήρχαν τα ξενοδοχεία, οι πισίνες και οι τουριστικοί πράκτορες δεν είχαν ανακαλύψει αυτόν τον μικρό παράδεισο. Τότε που η μεγάλη αλάνα, δίπλα από το μικρό σπιτάκι που νοικιάζαμε, μάζευε όλα τα παιδιά του χωριού και κάναμε παρέα παίζοντας αυτοσχέδια παιχνίδια!

2. Το παγωτό ξυλάκι “Brazilian” της ΕΒΓΑ όπου μετέπειτα το αντικατέστησε με το MegaByte αλλάζοντας ελαφρώς τη γεύση! Άραγε να το θυμάται κανένας αυτό το παγωτό; Brazilian…με το κίτρινο χαρτί περιτυλίγματος και το μια βραζιλιάνα να κρατεί μαράκες…

3. Η χαρά με την οποία πήγαινα να αγοράσω με τη μαμά μου τις «Χαρούμενες Διακοπές» από ένα βιβλιοπωλείο κοντά στο λύκειο της γειτονιάς μου καθώς και ένα αντίστοιχο βιβλίο με δημιουργικές ενασχολήσεις της Αγγελικής Βαρελά! Πρέπει να είμαι από τα λιγοστά παιδιά που δεν μου άρεσε να χαζεύω στην τηλεόραση…και που είχα αγαπήσει τα (ομολογουμένως ξεπερασμένης για την εποχή τους συγγραφικής δομής) βιβλία της Βαρελά.

4. Ο διακαής μου πόθος να αποκτήσω μια φουσκωτή βάρκα…που τελικά δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Το τι ψηστήρι έκανα στους γονείς μου δεν λέγεται…Τελικά κάποτε μου χάρισαν ένα υφασμάτινο καρό στρώμα θαλάσσης το οποίο μου το έσκασε μια χοντρή κυρία που δεν ήθελε να κάτσει στα πετραδάκια της αμμουδιάς (τι να σου κάνει και το στρώμα…όση ελαστικότητα είχε την προσέφερε κι ύστερα έκανα ένα ηρωικό μπούμ!)

5. Τον πατέρα μου να μας πηγαίνει με την αδερφή μου στα Ψηλά Αλώνια, να μας παίζει στην παιδική χαρά και να είναι πάντα γελαστός! Να μας κερνάει καλαμπόκι και συχνά να μας πηγαίνει στο Λαϊκό Θεατράκι να δούμε Καραγκιόζη από το Γιάνναρο.

6. Την αθωότητα της παιδικής ηλικίας. Τότε που ξάπλωνα στο γρασίδι, στον κηπάκο του σπιτιού όπου νοικιάζαμε για παραθέρισμα, κι έβλεπα τα αστέρια και τους σχηματισμούς τους κάνοντας όνειρα για το μέλλον! Τότε που στόχος ήταν το «πόσο θα’μαι το 2000;»… (και τώρα ξαπλώνω στο γρασίδι του κήπου μας, μόλο που έχω χάσει την παιδική αφέλεια και έχω αλλάξει θέση παρατήρησης των αστεριών! Ωστόσο, εξακολουθώ να ονειρεύομαι…)

Δεν ξέρω ποιοι έχετε παίξει το παιχνίδι τούτο, δεδομένου ότι έχω χάσει πολλά από τα αγαπημένα μου αναγνώσματα στα μπλογκς σας. Θα καλέσω με τη σειρά μου τη Sunnefoula , την Παρισινή Φίλη (μήνυμα ελήφθη) και την αγαπημένη μου Marimar (ξέρω πως δεν έχετε μπλογκ, να παίξετε στα σχόλια), τον Καρκίνο, την Dee Dee, την Voltitsa μου κι όποιον/α άλλο επιθυμεί.

Καλό υπόλοιπο θέρους σε όλους σας!

Εκεί ψηλά

[...] Το είδωλον του νέου σώματός μου,

απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,

ήλθε και με ηύρε και με θύμισε

κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,

και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!

Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,

δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,

κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,

και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά. [...]

Κ.Π. Καβάφης 

"Απ’ τες Eννιά"

*Κάπου κοντά στην πόλη, ατενίζοντας από ψηλά ένα Σάββατο που σουρούπωνε, ένα σαββατόβραδο γεμάτο χαρά, γέλια, ευχές για το ξεκίνημα δυο νέων παιδιών γεμάτα όνειρα. Κι οι αντιθέσεις κι οι φωτεινές ταμπέλες από νέον να αναβοσβήνουν μέσα μου, θυμίζοντάς μου πως ο δρόμος που διαλέγουμε δεν είναι εύκολος, πως θέλει κότσια, πως δε θα είμαστε πάντα νέοι, πως ποτέ δε θα συμβιβαστείς με τη φοβία της μοναξιάς... κι άλλα κι άλλα πολλά φωνάζει ο εαυτός μου στο είναι μου... Ξεγελάς πρόσκαιρα τον ίδιο σου τον εαυτό, χαμογελάς, δεν αφήνεις τον εαυτό σου ούτε μια στιγμή να φανεί αδύναμος ή έστω να καταλάβει κάποιος άλλος τις σκέψεις τούτες. Είναι γιορτή, γλέντι, χαρά... Παντάξιος για να μη σε πουν ανάξιο... Και τώρα μπορώ να κλάψω, τώρα που ξέρω πως δε θα με δει κανείς! Η ζωή είναι στιγμές, στιγμές από όσα έχουμε ζήσει, στιγμές που έρχονται στη μνήμη όσο να ανάψει το φανάρι και να ακουστεί το επόμενο τραγούδι από τον ίδιο εκείνο σταθμό που με συντροφεύει δέκα συναπτά έτη... Κάποτε το άκουγα και με έπαιρναν τα κλάματα. Τώρα προσπαθώ να θυμηθώ. Παντάξιος για να μη σε πουν ανάξιος...

Σημείωση: Η φωτογραφία ανήκει στην Α.Α. κάτι το οποίο δεν ανέφερα εκ παραδρομής. Μικρή μου "αδερφή" ας είμαστε έτσι καλά με αυτή την αγάπη που πότε σωπαίνει και πότε μιλά...

Η ζωή είναι αλλού...

Αλλάζω, αλλάζεις, αλλάζει…

Αλλάζουμε, αλλάζετε, όλοι αλλάζουν!

Όποτε έχω επιχειρήσει να γράψω κάτι που το έχω σκεφτεί, σκιαγραφήσει και σχεδόν ετοιμάσει κάτι συμβαίνει, με αποσυντονίζει και στο τέλος γράφω άλλα πράγματα! Κάτι ανάλογο συνέβη και σήμερα! Είχα αποφασίσει να γράψω κάτι κι άξαφνα η διάθεσή μου κάνει μεταστροφή και νιώθω ένα αίσθημα που με καλεί να αναπολήσω το παρελθόν! Το παρελθόν άλλωστε, στέκει πάντοτε στο πλάι της πορείας μας. Μαζί του οι χαρές κι λύπες μας, οι επιτυχίες κι οι αποτυχίες μας, οι έρωτες κι οι χωρισμοί, οι αθώες πράξεις κι οι πονηριές μας!

Αυτές οι μέρες, σχεδόν πάντοτε, μου φέρνουν ένα σφίξιμο στο στομάχι. Μου θυμίζουν τις δικές μου αντίστοιχες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Περίεργο πράγμα να είσαι 17 στα 18 και να καλείσαι να έχεις καταλήξει με τι θα ασχοληθείς επαγγελματικά στην υπόλοιπη ζωή σου, την ώρα που καλά καλά δεν ξέρεις τι είναι ζωή! Όταν πλησίαζαν εκείνες οι μέρες για το μόνο που είμαι βέβαιος είναι ότι δεν ήξερα αν ήθελα να γίνω χημικός, φυσικός ή μαθηματικός! Ήξερα ότι αγαπώ τα παιδιά, μου αρέσουν οι θετικές επιστήμες κι αγνοούσα παντελώς τις δυσκολίες που θα επρόκειτο να συναντήσω! Αυτά άλλωστε δε στα λέει κανένας δάσκαλος, δε σε ενημερώνει κανείς!

Οι δάσκαλοι πιέζουν με τον τρόπο τους για περισσότερη μελέτη, οι γονείς καρτερούν να δουν τα όνειρα κι τις θυσίες τους να καρποφορούν και τα παιδιά χάνονται ανάμεσα στις άλγεβρες, τα λατινικά, τα μαθηματικά και τα αρχαία κατεύθυνσης! Όποιος έχει περάσει από ανάλογο στάδιο θα καταλαβαίνει τι θέλω να πω… όπως θα καταλαβαίνει και τη λέξη ονειροπόλημα! Διότι σε εκείνη ακριβώς την ηλικία είναι που κάνεις τα περισσότερα όνειρα για εσένα! Όνειρα απτά κι άλλα τα οποία για πάντοτε παραμένουν όνειρα!

Θυμάμαι τις τελευταίες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, την ησυχία που επικρατούσε στο σπίτι, τον πατέρα μου να μελετάει τα δικά του βιβλία στο σαλόνι σε μιαν ένδειξη βουβής συμπαράστασης στο πρόσωπό μου. Θυμάμαι που μια νύχτα άρχισα να κλαίω με αναφιλητά μη ξέροντας το ακριβές γιατί! Πίεση, σπάσιμο νεύρων, τάση εκτόνωσης… όλα αυτά και τίποτα απ’ αυτά!

Συντροφιά σε όλη αυτή την προσπάθεια το ραδιόφωνο! Τόσο χαμηλόφωνα ώστε με δυσκολία να ακούς, όμως ήταν μια παρηγοριά, μια συντροφιά που κάθε βράδυ σου ταξίδευε! Από εκείνες τις τελευταίες μέρες θυμάμαι, ακόμα, τη αδελφική μου φίλη Sunnefoula να με καλεί στο τηλέφωνο για να με εμψυχώσει, να με κάνει να ξεχαστώ, να μου ευχηθεί καλή επιτυχία…

Κι η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να βρεθώ από άλλο μετερίζι (τώρα πια) κοντά σε αυτή την ηλικία, σε αυτά τα παιδιά που τόσο πολύ μοιάζουν με το Seirio εκείνης της εποχής. Τον Seirio που τραγουδούσε το «κόκκινα χείλη φίλησα», εκείνον τον μικρό που πίστευε πως οι Πανελλαδικές δεν είναι κριτήριο για να αποδείξεις την ευφυΐα σου αλλά το μέσω για να συνεχίσεις να μαθαίνεις σε μια προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος για σένα κι όχι για τον περίγυρο!

Κι επειδή τούτο το blog πιθανόν να το διαβάζουν και παιδιά σε αυτή την ηλικία θα τους πω να μην αγχώνονται. Να ονειρεύεστε παίδες το μέλλον σας, τις ζωές σας και να θυμάστε ότι με τις Πανελλαδικές δεν τελειώνει η ζωή αλλά ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ!

Και πως μου ήρθαν όλα τούτα;

Βάδιζα απόψε επιστρέφοντας στο σπιτικό μου. Ασυνήθιστο κρύο για την εποχή, υγρασία, βοριαδάκι… τούτο το ανοιξιάτικο βράδυ θύμιζε περισσότερο φθινόπωρο. Φόρεσα το μπουφάν μου βγαίνοντας από το τελευταίο μάθημα και παρόλη την κούραση της ημέρας προτίμησα να περπατήσω. Δεν αντέχω να μιλάω άλλο… βαρέθηκα να ακούω τον εαυτό μου να μιλάει για «θέματα εξετάσεων», για «σημαντικές ασκήσεις», για απόλυτα, για πολυώνυμα, για ολοκληρώματα…

Φόρεσα τα ακουστικά, έβαλα μουσική κι άφησα τον αέρα να χτυπήσει το πρόσωπό μου. Πως μου αρέσει η αίσθηση του αγέρα στο πρόσωπο… νιώθω ελεύθερος κι έχω την αίσθηση ότι με παίρνει ψηλά! Τι σου είναι οι μνήμες… μπορεί να αποτυπώσουν κάτι στο λογισμό σου και άλλα να χαθούν σα να μην έγιναν ποτέ! Δε θυμάμαι που είχα διαβάσει, νομίζω στην εισαγωγή από ένα βιβλίο απειροστικού λογισμού, κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση και το ξανασκέφτηκα απόψε επιστρέφοντας στο σπιτικό μου. Περιέγραφε πως θα μπορούσε να γίνει η γραφική απεικόνιση της ζωής και μεταξύ άλλων έγραφε:

«Η ζωή είναι μια ατέρμονη συνάρτηση, φανταστείτε την όπως την ημιτονοειδή καμπύλη. Έχει μέγιστα κι ελάχιστα. Οι άνθρωποι από τη φύση τους περιμένουν το επόμενο μέγιστο, ξεχνώντας πάντοτε το ελάχιστο που θα ακολουθήσει…»

Έλεγε κι άλλα εκείνο το βιβλίο αμιγώς μαθηματικού περιεχομένου τα οποία δεν είναι της παρούσης. Εν κατακλείδι, αν δεχτούμε την παραπάνω θεώρηση ορθή, σκέφτομαι να την αναδιατυπώσω. 

Αν αγγίξεις το ελάχιστο, δηλαδή τον πάτο, ο μόνος δρόμος υποχρεωτικά είναι να πας επάνω, να ανέβεις και μετά ας ξαναπέσεις... αξίζει την προσπάθεια μια τέτοια πτώση. Στο μεσοδιάστημα θα προλάβεις να ζήσεις! Τρεις χρόνοι για όλα στη ζωή μας. 

Αρχή – Μέση – Τέλος.

Εις το επανειδείν 

* Άνοιξε τα ηχεία να ακούσεις ένα πραγματικά σπάνιο ηχητικό. Βάζεις με το νου σου ποια τραγουδάει; Η πρώτη φωτογραφία είναι δική μου, την αγαπώ ιδιαίτερα γιατί αποδεικνύει περίτρανα πως η ίδια η φύση έχει φροντίσει τίποτε να μην είναι μαζικά ίδιο. Καλή τύχη σε όλους κ να μη χάνεστε... θα περνάω να τα λέμε. Φιλώ κ χαιρετώ σας, Σείριος

Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά του Μάη!

Μες του Μαγιού τις μυρωδιές...
29-04-2011 σε ένα χωριουδάκι της ορεινής Ναυπακτίας...
χαμένος στα χρώματα κ τα αρώματα

Ένα πρωινό, στο δειλινό
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
ένα πρωινό, στο δειλινό
είδα μπροστά μου τον εχθρό

Ω παρτιζάνε, να ‘ρθω μαζί σου
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
ω παρτιζάνε, να ’ρθω μαζί σου
νιώθω το θάνατο κοντά

Κι αν πεθάνω, σαν παρτιζάνος
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
κι αν πεθάνω, σαν παρτιζάνος
σύντροφε θάψε με βαθιά

Σ' ένα βουνό, κάπου ψηλά
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
Σ' ένα βουνό, κάπου ψηλά
κάτω από λουλουδιού σκιά

Κι όσοι περάσουν, να ξαποστάσουν
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
κι όσοι περάσουν, να ξαποστάσουν
θα πουν «τι άνθος όμορφο!»

Αυτό είναι τ’ άνθος, του παρτιζάνου
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
αυτό  είναι τ’  άνθος, του παρτιζάνου
που πέθανε για λευτεριά

παρτιζάνος αρσενικό

• εθελοντής μαχητής, που δεν ανήκει σε τακτικό στρατό, και αγωνίζεται για εθνικό, κοινωνικό, πολιτικό ή θρησκευτικό ιδεώδες

_________________________________________________

Τούτο τον καιρό, τούτες τις μέρες απ' τη Λαμπρή κι έπειτα τρέχω με υποχρεώσεις ποικίλες. Τρέχω... με τρέχουν... σημασία έχει πως είμαι σε ένα διαρκές αλισβερίσι οικογενειακών ή μη υποχρεώσεων, πως η μέρα έχει μόνο είκοσι τέσσερις ώρες, πως "όσο κι αν κανείς προσέχει, δεύτερη φορά δεν έχει", πως όταν τρύπωσα στο Σύλλογο δεν μπορούσα να διανοηθώ πόσες ευθύνες αναλάμβανα, πως σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές κι η ψήφος ΣΟΥ έχει αξία και δύναμη…

Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουμε στο διαδίκτυο φίλοι, γνωριμίες ή απλά pixels; Ακούει κανείς πραγματικά αυτό που λέμε ή είναι απλά ένα παιχνίδι δημοσίων σχέσεων; Γιατί κάποιες φορές μου φαίνονται όλα τόσο ψεύτικα; Τόσο ρηχά. Τόση προσποίηση και τόση υποκρισία, τόσο γλείψιμο, τόσο θάψιμο και τόσοι αγώνες για το ποιος θα επικρατήσει. Είναι η δημοφιλία το παν στην ζωή; Δεν ξέρω, μου φαίνεται εντελώς ανούσιο όλο αυτό. Κι έπειτα μια διάθεση από πολλούς με εξυπνακίστικο ύφος, όπου διεκδικούν το αλάθητο και την αυθεντία, τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα...  Δεν είμαι διόλου σίγουρος πως είμαστε ανώτερο είδος... (ευτυχώς δε μασάω και δεν μπαίνω στη λογική τους)

Κι είναι πάλι στιγμές που μέσα από ατελείωτα μεηλς και συζητήσεις έχω νιώσει να ανοίγω την ψυχή μου και να επικοινωνώ σε βάθος όσο με ελάχιστα άτομα το έχω επιτύχει. Τότε όλες οι παραπάνω σκέψεις διαγράφονται μονοκοντυλιά κι ευγνωμονώ την τύχη μου που οι τροχιές μας σμίξανε. Προς Θεού (που είσαι Άσωτε, που σου αρέσει η έκφραση τούτη!) δεν έχω παράπονο από κανέναν σας, απλά σαν καταγραφή αναφέρω όλα τούτα. 

Παραπονευόμουν προ καιρού σε μια πιστή φίλη για την έλλειψη χρόνου που βίωνα και τις είχα γράψει  «ζω για τη στιγμή που θα βγει πρόγραμμα στο οποίο θα μιλάω κ θα γράφει τις σκέψεις μου, ενώ παράλληλα θα μπορώ να κάνω κ κάτι ακόμα! Αθεράπευτος...» Για να βάλω την απάντηση:

Θα διδάσκεις, θα γράφει τις άλλες σκέψεις σου στο μπλογκ, θα ετοιμάζει καφέ λάττε, ή όπως το προτιμάς, θα έχει κουταλάκι να σε ταΐζει μαλακές τροφές μην πνιγείς, θα απαντάει αυτομάτως τα μέηλς σου και θα βάζει τα σωστά τραγούδια στα σωστά πρόσωπα, ανεβοκατεβάζοντας τα αγαπημένα σου στο Υoutube, με σχέδια "πρωτόλεια" που θα ζωγραφίζονται εκείνη την στιγμή, ενώ παράλληλα θα κουνάει τα χέρια σου να παίζεις τένις (γκολφ, πινγκ-πονγκ ή ότι προτιμάς),  και θα παίρνεις μέρος με τηλεδιάσκεψη στις συσκέψεις του Δ.Σ. Έτσι θα σου περισσεύει χρόνος να δεις τους δικούς σου και να έχεις ιδιαίτερες στιγμές με το ταίρι σου.  Μετά από αυτά θα μπορείς να κοιμηθείς σαν πουλάκι και να ξυπνήσεις σαν καρακάξα.  Όντως Αθεράπευτος...

Δεν είχε κι άδικο εδώ που τα λέμε... κάθε που πιέζομαι από το χρόνο μου και νιώθω ότι δεν προφταίνω για κάτι το διαβάζω, χαμογελάω και λέω στον εαυτό μου περιγελώντας τον " Αθεράπευτος..."

Την περασμένη βδομάδα βαδίζαμε επιστρέφοντας σπίτια μας μια παρέα παιδιών περνώντας από έναν πεζόδρομο της πόλης κι ένας πλανόδιος ακορντεονίστας έπαιζε το βαλς της Amelie. Χόρευε ένα ζευγαράκι και ρωτάω βιαστικά τη μια κοπέλα της παρέας που ήταν δίπλα μου.

"είσαι;"

"είσαι τρελός!" 

"είσαι να χορέψουμε;" 

Κι εκεί στη μέση του δρόμου, παρασέρνονταν κανά δυο ζευγάρια ακόμη αρχίσαμε να χορεύουμε...έτσι απλά! Με τις τσάντες στα χέρια, τα στραβοπατημένα μας παπούτσια... λες κι οι έννοιες για μια στιγμή να έσβησαν… έτσι απλά σαν να είχαμε πάει στην πιο όμορφη γιορτή! Αυτά μένουν ακούς;

Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά του Μάη…

εμείς για αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει...

ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ  ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

*τα τρία τραγούδια της σημερινής ανάρτησης είναι εξαιρετικά αγαπημένα καθένα έχει την προσωπική του ιστορία να τα συνοδεύει. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Η πρώτη τραβήχτηκε πέρσι αποκλειστικά για τούτο το μπλογκ, έχοντας κατά νου την αντίστοιχη επετειακή ανάρτηση. Η δεύτερη έρχεται από άλλη εποχή, χάρισμα στον Δ. (DeeDee παντού υπάρχουν τα καρώ...)