Η ζωή είναι αλλού...

Αλλάζω, αλλάζεις, αλλάζει…

Αλλάζουμε, αλλάζετε, όλοι αλλάζουν!

Όποτε έχω επιχειρήσει να γράψω κάτι που το έχω σκεφτεί, σκιαγραφήσει και σχεδόν ετοιμάσει κάτι συμβαίνει, με αποσυντονίζει και στο τέλος γράφω άλλα πράγματα! Κάτι ανάλογο συνέβη και σήμερα! Είχα αποφασίσει να γράψω κάτι κι άξαφνα η διάθεσή μου κάνει μεταστροφή και νιώθω ένα αίσθημα που με καλεί να αναπολήσω το παρελθόν! Το παρελθόν άλλωστε, στέκει πάντοτε στο πλάι της πορείας μας. Μαζί του οι χαρές κι λύπες μας, οι επιτυχίες κι οι αποτυχίες μας, οι έρωτες κι οι χωρισμοί, οι αθώες πράξεις κι οι πονηριές μας!

Αυτές οι μέρες, σχεδόν πάντοτε, μου φέρνουν ένα σφίξιμο στο στομάχι. Μου θυμίζουν τις δικές μου αντίστοιχες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Περίεργο πράγμα να είσαι 17 στα 18 και να καλείσαι να έχεις καταλήξει με τι θα ασχοληθείς επαγγελματικά στην υπόλοιπη ζωή σου, την ώρα που καλά καλά δεν ξέρεις τι είναι ζωή! Όταν πλησίαζαν εκείνες οι μέρες για το μόνο που είμαι βέβαιος είναι ότι δεν ήξερα αν ήθελα να γίνω χημικός, φυσικός ή μαθηματικός! Ήξερα ότι αγαπώ τα παιδιά, μου αρέσουν οι θετικές επιστήμες κι αγνοούσα παντελώς τις δυσκολίες που θα επρόκειτο να συναντήσω! Αυτά άλλωστε δε στα λέει κανένας δάσκαλος, δε σε ενημερώνει κανείς!

Οι δάσκαλοι πιέζουν με τον τρόπο τους για περισσότερη μελέτη, οι γονείς καρτερούν να δουν τα όνειρα κι τις θυσίες τους να καρποφορούν και τα παιδιά χάνονται ανάμεσα στις άλγεβρες, τα λατινικά, τα μαθηματικά και τα αρχαία κατεύθυνσης! Όποιος έχει περάσει από ανάλογο στάδιο θα καταλαβαίνει τι θέλω να πω… όπως θα καταλαβαίνει και τη λέξη ονειροπόλημα! Διότι σε εκείνη ακριβώς την ηλικία είναι που κάνεις τα περισσότερα όνειρα για εσένα! Όνειρα απτά κι άλλα τα οποία για πάντοτε παραμένουν όνειρα!

Θυμάμαι τις τελευταίες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, την ησυχία που επικρατούσε στο σπίτι, τον πατέρα μου να μελετάει τα δικά του βιβλία στο σαλόνι σε μιαν ένδειξη βουβής συμπαράστασης στο πρόσωπό μου. Θυμάμαι που μια νύχτα άρχισα να κλαίω με αναφιλητά μη ξέροντας το ακριβές γιατί! Πίεση, σπάσιμο νεύρων, τάση εκτόνωσης… όλα αυτά και τίποτα απ’ αυτά!

Συντροφιά σε όλη αυτή την προσπάθεια το ραδιόφωνο! Τόσο χαμηλόφωνα ώστε με δυσκολία να ακούς, όμως ήταν μια παρηγοριά, μια συντροφιά που κάθε βράδυ σου ταξίδευε! Από εκείνες τις τελευταίες μέρες θυμάμαι, ακόμα, τη αδελφική μου φίλη Sunnefoula να με καλεί στο τηλέφωνο για να με εμψυχώσει, να με κάνει να ξεχαστώ, να μου ευχηθεί καλή επιτυχία…

Κι η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να βρεθώ από άλλο μετερίζι (τώρα πια) κοντά σε αυτή την ηλικία, σε αυτά τα παιδιά που τόσο πολύ μοιάζουν με το Seirio εκείνης της εποχής. Τον Seirio που τραγουδούσε το «κόκκινα χείλη φίλησα», εκείνον τον μικρό που πίστευε πως οι Πανελλαδικές δεν είναι κριτήριο για να αποδείξεις την ευφυΐα σου αλλά το μέσω για να συνεχίσεις να μαθαίνεις σε μια προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος για σένα κι όχι για τον περίγυρο!

Κι επειδή τούτο το blog πιθανόν να το διαβάζουν και παιδιά σε αυτή την ηλικία θα τους πω να μην αγχώνονται. Να ονειρεύεστε παίδες το μέλλον σας, τις ζωές σας και να θυμάστε ότι με τις Πανελλαδικές δεν τελειώνει η ζωή αλλά ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ!

Και πως μου ήρθαν όλα τούτα;

Βάδιζα απόψε επιστρέφοντας στο σπιτικό μου. Ασυνήθιστο κρύο για την εποχή, υγρασία, βοριαδάκι… τούτο το ανοιξιάτικο βράδυ θύμιζε περισσότερο φθινόπωρο. Φόρεσα το μπουφάν μου βγαίνοντας από το τελευταίο μάθημα και παρόλη την κούραση της ημέρας προτίμησα να περπατήσω. Δεν αντέχω να μιλάω άλλο… βαρέθηκα να ακούω τον εαυτό μου να μιλάει για «θέματα εξετάσεων», για «σημαντικές ασκήσεις», για απόλυτα, για πολυώνυμα, για ολοκληρώματα…

Φόρεσα τα ακουστικά, έβαλα μουσική κι άφησα τον αέρα να χτυπήσει το πρόσωπό μου. Πως μου αρέσει η αίσθηση του αγέρα στο πρόσωπο… νιώθω ελεύθερος κι έχω την αίσθηση ότι με παίρνει ψηλά! Τι σου είναι οι μνήμες… μπορεί να αποτυπώσουν κάτι στο λογισμό σου και άλλα να χαθούν σα να μην έγιναν ποτέ! Δε θυμάμαι που είχα διαβάσει, νομίζω στην εισαγωγή από ένα βιβλίο απειροστικού λογισμού, κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση και το ξανασκέφτηκα απόψε επιστρέφοντας στο σπιτικό μου. Περιέγραφε πως θα μπορούσε να γίνει η γραφική απεικόνιση της ζωής και μεταξύ άλλων έγραφε:

«Η ζωή είναι μια ατέρμονη συνάρτηση, φανταστείτε την όπως την ημιτονοειδή καμπύλη. Έχει μέγιστα κι ελάχιστα. Οι άνθρωποι από τη φύση τους περιμένουν το επόμενο μέγιστο, ξεχνώντας πάντοτε το ελάχιστο που θα ακολουθήσει…»

Έλεγε κι άλλα εκείνο το βιβλίο αμιγώς μαθηματικού περιεχομένου τα οποία δεν είναι της παρούσης. Εν κατακλείδι, αν δεχτούμε την παραπάνω θεώρηση ορθή, σκέφτομαι να την αναδιατυπώσω. 

Αν αγγίξεις το ελάχιστο, δηλαδή τον πάτο, ο μόνος δρόμος υποχρεωτικά είναι να πας επάνω, να ανέβεις και μετά ας ξαναπέσεις... αξίζει την προσπάθεια μια τέτοια πτώση. Στο μεσοδιάστημα θα προλάβεις να ζήσεις! Τρεις χρόνοι για όλα στη ζωή μας. 

Αρχή – Μέση – Τέλος.

Εις το επανειδείν 

* Άνοιξε τα ηχεία να ακούσεις ένα πραγματικά σπάνιο ηχητικό. Βάζεις με το νου σου ποια τραγουδάει; Η πρώτη φωτογραφία είναι δική μου, την αγαπώ ιδιαίτερα γιατί αποδεικνύει περίτρανα πως η ίδια η φύση έχει φροντίσει τίποτε να μην είναι μαζικά ίδιο. Καλή τύχη σε όλους κ να μη χάνεστε... θα περνάω να τα λέμε. Φιλώ κ χαιρετώ σας, Σείριος