Στο μεταιχμιο της αλλαγης του μηνα, ας ακούσουμε αυτο.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ!!!

Η ανάμνηση...

Ας είναι καλά εκεί μακρυά το παρεάκι μου... είδα στον ύπνο μου ότι είμαστε μαζί, στο ίδιο πάλι ξενοδοχείο. Δεν θυμάμαι να έχω δει πιο ζωντανό όνειρο ξανά! Ακόμα και τα χρώματα κι χαρακτηριστική μυρωδιά του ξενοδοχείου ήταν ζωντανά... κι έχω γεμίσει με θλίψη τόση... Μέχρι και ότι έγραφα το παραπάνω μήνυμα είδα... Λες και ξανάζησα με κάποιον τρόπο όσα είχαμε ζήσει... περίεργα πράγματα...Θλίψη... Κλάμα...με μαύρο δάκρυ..

______________________________________________________

Και τώρα, ένα από τα τελευταία ποιήματα που μελοποίησε ο Μ. Χατζιδάκις και με αγγίζει όσο ελάχιστα... με εκφράζει απόλυτα κι ίσως να λέει από τις σκέψεις μου...

Αλλόκοτες ιστοριες - Ιστορία ΙΙ

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α ΙΙ

Στοιχεία Κωμικοτραγικής Ταυτότητας

Γεννήθηκα στο Σφοντύλι! Και καθώς μου έλεγε μια γριά γειτόνισσα την ημέρα εκείνη πέντε ποντικοί και δεκαοκτώ σπουργίτοι γάμο κάνανε με ένα σπυρί σιτάρι. (κοίτα να δεις, που σε όποιον λέω που γεννήθηκα σκάει κάτι γέλια...Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί! Τέλος πάντων δε μου φαίνεται αστείο...)

Τον πατέρα μου δεν τον έχω γνωρίσει. Μόνο εκ φήμης, που λένε, τον έχω ακουστά. Η μητέρα μου δε μου μίλησε ποτέ γι' αυτόν. Μονάχα, η γριά γειτόνισσα μου έλεγε διαρκώς:
«Διάνοια ο πατέρας σου παιδάκι μου! Τέτοιαν εξυπνάδα δεν τη χωρούσε το Σφοντύλι!»
Λες και στο Σφοντύλι ζούσαμε μονάχα ξόανα...άλλωστε, ο πατέρας μου έφυγε πριν γεννηθώ για να βρει κανένα μέρος να χωρέσει το μεγάλο του κεφάλι. Αλλά φαίνεται ότι δεν το βρήκε γιατί ακόμα καρτερούμε νέα του.

Η μητέρα μου είχε σφουγγαρίσει όλα τα πατώματα των καθώς πρέπει κυριών του Σφοντυλιού ώστε να μπορεί να πληρώνει τα φροντιστήρια μου για να μπω στο πανεπιστήμιο. Και τα κατάφερα να περάσω στην Πάτρα.

Έτσι, λοιπόν, άφησα το Σφοντύλι κι ήρθα στην Πάτρα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο και να ασχοληθώ με θέατρο που ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Αχ, να με βλέπατε την ημέρα που έφτασα στο σταθμό του ΟΣΕ, φορτωμένος με δυο τεράστιες βαλίτσες μεγαλύτερες από το μπόι μου. Κατεβαίνω, που λέτε, από το τραίνο και στέκομαι στην αποβάθρα κοιτώντας τις τεράστιες βαλίτσες μου τις οποίες αδυνατούσα να κουμαντάρω. Κι ειλικρινά πιστευτέ με, ακόμα εκεί θα ήμουν, αν δεν είχε βρεθεί ένας ευγενέστατος κύριος να με βοηθήσει. Πήρε εκείνος τη μια βαλίτσα, ζαλώθηκα εγώ την άλλη και με πάει σε ένα ταξί. Φορτώνουμε τα πράγματα και λέει στον οδηγό να με πάει σε ένα φθηνό-καθαρό ξενοδοχείο.

Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό από την ευγένεια εκείνου τ' ανθρώπου. Απ' τον ενθουσιασμό μου, τηλεφώνησα αμέσως στη μάνα μου λέγοντάς της «ευγενέστατοι οι κύριοι στην Πάτρα, σου παίρνω τη βαλίτσα, σε πάνε σε ταξί...» και πριν να τελειώσω την κουβέντα μου μού απαντά « Να φυλάγεσαι από τους καθώς πρέπει κυρίους! Όλο και κάτι κακό κρύβουν στο μυαλό τους!!!». Κι εγώ για να μη δυσαρεστήσω τη μητέρα μου και της χαλάσω το χατίρι, έκτοτε άρχισα να κάνω παρέα μόνο με σκληρούς άνδρες που λένε... και πρόκοψα...!!!

Γράφομαι στο πανεπιστήμιο και σε μια θεατρική σχολή. Αρχίζω τις παρακολουθήσεις και μου λένε ότι πρέπει να κάνω ασκήσεις ορθοφωνίας γιατί είμαι ψευδός. [Μα η μαμά μου δε μου έχει πει κάτι τέτοιο, σκεπτόμουν. Αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι οι μανάδες δε λένε ποτέ στα παιδιά τους κάτι τέτοια...]. Έκανε ό,τι έπρεπε κι άρχισα πραγματικά να βελτιώνομαι και να αναδεικνύω το όποιο ταλέντο είχα. Έλα μου, όμως, που εκτός από το ταλέντο χρειάζεται κι η τύχη την οποία δεν είχα με το μέρος μου.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα του τι είναι τύχη. Φανταστείτε ότι έχετε μια κατσαρόλα και βράζετε μακαρόνια κοφτά μέσα σε αυτή. Κάποια στιγμή, παίρνετε ένα πιρούνι και τσιμπάτε ένα μακαρόνι για να δοκιμάστε αν έβρασαν. Και σας ερωτώ!!! Γιατί τσιμπήσατε εκείνο το μακαρόνι κι όχι ένα άλλο;;; Εγώ πάντα απ' τα άλλα μακαρόνια ήμουν, από εκείνα που βράζουν στο πάτο της κατσαρόλας!

Ωστόσο μια φορά, παρατρίχα να με τσιμπούσε κι εμένα τα πιρούνι. Το έβλεπα να έρχεται κατά πάνω μου κι ευχόμουν να με τσιμπήσει. Αλλά τίποτα!!! Τσίμπησε άλλον. Ήτανε για έναν ρόλο, θαύμα ρόλο, που μου πήγαινε γάντι. Λοιπόν, ήμασταν εξήντα άτομα που περάσαμε από ακρόαση κι είχαμε μείνει δύο. Ο ένας θα έπαιρνε το ρόλο κι ο άλλος θα έκανε τις έκτακτες αντικαταστάσεις. Την ημέρα όπου ο σκηνοθέτης θα αποφάσιζε σε ποιον θα έδινε το ρόλο, ξυπνάω με το ένα μάτι πρησμένο χωρίς να μπορώ καλά να το ανοίξω. Φτάνω στο θέατρο κι αρχίζουμε την πρόβα. Η πρωταγωνίστρια έπρεπε να μου πει κάποια στιγμή «Μη με κοιτάς με αυτό το λάγνο βλέμμα...». Μπορείτε αν φανταστείτε τι έγινε μόλις την κοίταξα... κόντεψε να γκρεμιστεί το θέατρο από τα γέλια. Κι όπως καταλαβαίνετε, τον ρόλο τον πήρε ο άλλος...

Μέσα από κάτι τέτοιες ακροάσεις γνώρισα και το μετέπειτα αφεντικό μου στο καμπαρέ, τον Καυλόγιωργα, το πρώτο όνομα στα καλλιτεχνικά προγράμματα της νύχτας. Και να ξέρετε ότι οι γνώσεις μου από το θέατρο μου έχουν φανεί χρήσιμες στο καμπαρέ! Αλλά αυτά θα σας τα πω καμιά άλλη μέρα...

Αλλόκοτες Ιστορίες ( Η αρχή…)

Φίλε ανώνυμε είτε επώνυμε αναγνώστη,

Πριν από μερικούς μήνες, την παραμονή των γενεθλίων μου, βγαίνοντας να γιορτάσω τα επικείμενα γενέθλια μου έτυχε να γνωριστώ μέσω τρίτων με κάποια άτομα. Απόλυτα φυσιολογικά τα όσα περιέγραψα ίσαμε εδώ! Ανάμεσα στις γνωριμίες εκείνης της καθόλα συνηθισμένης βραδιάς έτυχε να βρίσκεται κι ο Κ.Π. με τον οποίο ευθύς εξαρχής δημιουργήθηκε μια ιδιότυπα οικειότητα (αν θες, πες το και χημεία! Καλέ, μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό!!!). Για να μη σας τα πολυλογώ και σας κουράζω, από εκείνο το βράδυ άρχισε ένα «παιχνίδι» φανταστικών καταστάσεων κι αστείων ιστοριών οι οποίες θα είχαν πάψει να υφίστανται αν δεν υπήρχε ένας «ψάρακλας» στην παρέα (άγνωστος έως τότε σε μένα!) ο οποίος πίστεψε τα όσα άκουσε. Πριν λίγο καιρό, λοιπόν, άρχισα να γράφω αυτές τις κωμικοτραγικές ιστορίες θέλοντας να τις χαρίσω σε ένα φόρουμ νέων παιδιών, τα οποία δρουν αξιοπρεπέστατα μέσα στην σύγχρονη σκληρή ελληνική πραγματικότητα.

Προβληματίστηκα αρκετά σχετικά με το αν θα έπρεπε ή όχι να δημοσιεύσω ετούτα τα κείμενα. Κι ο προβληματισμός μου πηγάζει όχι από το γεγονός ότι ντρέπομαι για όσα έχω γράψει αλλά από το ότι το περιεχόμενο τους δεν συνάδει με τις αρχικές μου ιδέες για τούτο το blog. Έκατσα λοιπόν, τα ζύγιασα κι η πλάστιγγα έγειρα προς τη μεριά της δημοσίευσης. Ελπίζω να διασκεδάσετε με αυτές τις ιστορίες οι οποίες όπως προείπα είναι γεννήματα τις φαντασίας και στιγμών πλάκας.

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α I

Cabaret “L’ Amour” – H επιστροφή

Καθώς οι ήσυχες μέρες του Αυγούστου φτάνουν στο τέλος τους και τα περισσότερα φεστιβάλ ολοκληρώνουν τις εκδηλώσεις τους με τους απανταχού περιπλανώμενους θεατρικούς θιάσους έτσι και το Cabaret "L’ Amour" επέστρεψε στην πόλη μας, φέρνοντας πίσω τους τα περισσότερα μέλη του θιάσου και αρκετά χρήματα στα αφεντικά του. Κι αν διερωτάστε γιατί επέστρεψαν τα περισσότερα μέλη του θιάσου κι όχι όλα η απάντηση είναι απλή! Διότι κάποια αφέθηκαν στις αγκαλιές των επαρχιωτών εραστών ελπίζοντας πως βρήκαν τ' αποκούμπι της καρδιάς τους!

Αλλά το θέμα δεν είναι αυτοί οι λίγοι αλλά εμείς οι που επιστρέψαμε. Και φυσικά συγκαταλέγω κι εμέ διότι καθώς γνωρίζετε κάποιοι από εσάς (κι όπως μαθαίνετε οι υπόλοιποι διαβάζοντας ετούτες τις γραμμές) το καμπαρέ είναι μέρος της ζωής μου! Ναι μεν τις απογευματινές ώρες ασκώ το επάγγελμα της σπουδής μου όμως τα βράδια συμπληρώνω το εισόδημα μου στο καμπαρέ.

Τώρα βάλτε με το νου σας ότι το "L’ Amour" είναι ένα καμπαρέ υψηλού καλλιτεχνικού θεάματος (πως θα μπορούσα να δουλεύω αλλού, έχοντας τον τίτλο του «κουλτουριάρη»...[!?]). Δεν πάνε λίγες μέρες που επιστρέψαμε και τ' αφεντικό μας έστρωσε μαζί με τα άλλα αγόρια στις πρόβες. Γιατί το καμπαρέ "L’ Amour" όπως θα υποψιάζεστε είναι gay καμπαρέ. Κι όταν λέμε πρόβες μιλούμε για εξαντλητικές πρόβες που περιλαμβάνουν χορό και κίνηση. Οφείλω, ωστόσο, να ομολογήσω ότι το ταλέντο μου αναγνωρίστηκε ύστερα από κοπιαστική δουλειά τεσσάρων σεζόν κι έτσι στο νέο πρόγραμμα ντεμπουτάρω σε νούμερο ολομόναχος!!!

Άγχος με έχει κυριεύσει και δε με αφήνει να χαρώ τις λιγοστές μέρες που απομένουν ως το τέλος του φετινού θέρους. Έχω σπάσει τα τηλέφωνα στις κομμώσεις «Τσούλα» για να περάσω με μαύρη βαφή τα μαλλιά μου διότι η ξανθιά ρίζα που φύεται στο κεφάλι μου έχει φτάσει μέχρι τα αφτιά. Αφενός δε θα με αναγνωρίζει το κοινό μου βλέποντας με σε αυτά τα χάλια κι αφετέρου δε θέλω να με περνούν για κανένα ξανθό χαζό αγόρι... Δυστυχώς, η «Τσούλα» επιστρέφει 1η Σεπτέμβρη... όπως με ενημέρωσε ο τηλεφωνητής της!

Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι βρήκα χορογραφία για το τραγούδι του φινάλε αλλά δε βρίσκω στο τηλέφωνο τη δασκάλα της φωνητικής. Αυτό έγραψα κι αποφάσισα να τραγουδήσω για φινάλε.

Τι βγαίνει αν κάθεσαι στη μοναξιά;
Έλα στη μουσική, έλα στο καμπαρέ "L’ Amour"
Εδώ είναι η ζωή!!!

Άσε τις έγνοιες, το τρεχαλητό
Ώρα είναι για ποτό, έλα στο καμπαρέ κι εσύ
Εδώ είναι η ζωή!!!

Έλα να πιεις, έλα να δεις πως το να σκέφτεσαι
Δεν είναι τόσο λογικό κι ωραίο!

Μικρό ταξίδι με τέλος πικρό
Ολόκληρη η ζωή, έλα στο καμπαρέ κι εσύ

Όλοι στο καμπαρεεεεεέ......!

Αυτό το «καμπαρεεεεεέ......!» στο φινάλε, η κορώνα που λεν, με ζορίζει. Αλλά θα τα καταφέρω, που θα μου πάει...; Αρκετά, δε μαρτυράω άλλα από το νούμερο μου. Μόλις με το καλό ανοίξουμε να' ρθετε με τις παρέες σας να μας δείτε.

Επέστρεψα και παρά τις πρόβες που έχω ελπίζω να τα λέμε τούδε και στο εξής συχνότερα. Καλό υπόλοιπο θέρος σε όλους και σας θερμοπαρακαλώ όσοι εύχεστε «καλό χειμώνα» να το σταματήσετε!!! Τι κουλό είναι αυτό; Γιατί παρακάμπτουν όλοι το φθινόπωρο;;;

Φιλώ σας!

"Όλα τα πήρε το καλοκαίρι..."

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τ' άγριο μαλλί σου στην τρικυμία
το ραντεβού μας η ώρα μία.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι
την εκκλησούλα με το καντήλι.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
με τα μισόλογα τα σβησμένα
τα καραβόπανα τα σχισμένα.

Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα
τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Η Ελευθερία Αρβανιτάκη μας τραγουδά ποίηση Ο. Ελύτη σε μουσική Δ. Παπαδημητρίου. Ακούστε με ένα κλικ στο παραπάνω πλαίσιο. Να έχετε μια υπέροχη Κυριακή...

Φιλώ σας!

Fairuz… “η ψυχή του Λιβάνου”

Δεν πάνε πολλοί μήνες από τότε που άνοιξα αυτό το blog κι αν δε απατώμαι από τα πρώτα ποστ που έκανα αναφορικά με τα μουσικά μου ακούσματα ξεκαθάρισα ότι όσο δύσκολο είναι να με καταλάβει σαν άνθρωπο κάποιος τόσο πιο δύσκολο γίνεται αυτό αν επιχειρήσει να με «ανακαλύψει» μέσα από τις μουσικές που ακούω! Πριν μερικούς μήνες είχα γράψει πως «Μονάχα οι γνήσιες φωνές, οι γνήσιοι εκφραστές κάθε μουσικού ρεύματος έχουν θέση στην «μουσική μου βιβλιοθήκη»! Έτσι δε θα πρέπει να απορεί κανείς βλέποντας τους δίσκους της Νίνου δίπλα στης Piaf ή της Nina Simone δίπλα σ’ αυτούς της Dive ή της Rodrigues δίπλα στην Κάλλας και τέλος, δίπλα από τη Fairuz τους δίσκους της Φλέρυς Νταντωνάκη».

Σήμερα, θέλω να σας πάρω από το χέρι και να γνωρίσω μια μεγάλη φωνή και συνάμα μια μεγάλη κυρία του τραγουδιού από τις προαναφερθείσες. Ο λόγος για τη θρυλική Fairuz (Φαϊρούζ) την “Πρέσβειρα των Αράβων”, την πιο σημαντική μορφή του αραβικού μουσικού κόσμου.

Η Φαϊρούζ ~ η Νουχάντ Χαντάντ - όπως είναι το πραγματικό όνομα της μεγάλης κυρίας του λιβανέζικου τραγουδιού~, “η ψυχή του Λιβάνου” όπως την αποκαλούν ήδη από τη δεκαετία του 1970, είναι παγκοσμίως γνωστή όχι μόνο για την προσφορά της στο τραγούδι, αλλά και ως σύμβολο ειρήνης και πολιτισμού. Φιγούρα διεθνώς αναγνωρίσιμη, έχει εμφανιστεί στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές της Δύσης και της Ανατολής και για τον αραβικό κόσμο αποτελεί σύμβολο της εθνικής του ταυτότητας και της πλούσιας πολιτιστικής του κληρονομιάς.

Η ιδιαίτερη χροιά της φωνής της και η ικανότητά της να ενσωματώνει στις ερμηνείες της στοιχεία διαφορετικών μουσικών παραδόσεων την έκαναν να ξεχωρίσει από πολύ μικρή ηλικία. Έτσι, το μικρό ντροπαλό κορίτσι που μεγάλωσε σ’ ένα χωριό του Λιβάνου και τραγουδούσε τη δεκαετία του ‘40 στη χορωδία του τοπικού ραδιοφώνου, εξελίχθηκε σε μια διεθνώς αναγνωρισμένη σούπερ σταρ, που μαγεύει τα πλήθη με την παρουσία της (το όνομά της εξάλλου σημαίνει “πολύτιμος λίθος”).

Παρά την παγκόσμια επιτυχία και αναγνώρισή της, για τη Φαϊρούζ προτεραιότητα παραμένει ο απλός ακροατής του ανώνυμου πλήθους, που είναι και ο κινητήριος μοχλός για να ξεδιπλώνει το ταλέντο της.

BΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γεννημένη το 1935 στο Λίβανο, παιδί μιάς φτωχής οικογένειας, μεγάλωσε στη Βηρυτό και το πραγματικό της όνομα είναι Nouhad Haddad. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής της, εκδήλωσε την αγάπη της για την μουσική και το τραγούδι, συμμετέχοντας στη χορωδία του σχολείου και συνηθίζοντας να ακούει ραδιόφωνο από τα ανοιχτά παράθυρα των γειτονικών σπιτιών.

Η μεγάλη ευκαιρία της παρουσιάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ‘40 όταν επελέγη για να τραγουδήσει σ’ ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Λίγα χρόνια αργότερα, γνώρισε τον συνθέτη, και μελλοντικό σύζυγό της, Assi Rahbani, που μαζί με τον αδερφό του Mansour έγραψαν πολλά τραγούδια για εκείνη. Οι τρεις τους, άλλαξαν ριζικά το τοπίο στη σύγχρονη Αραβική μουσική. Το Itab ήταν το τραγούδι που απογείωσε την καριέρα τους και την καθιέρωσε στον Αραβικό κόσμο ως τραγουδίστρια-σύμβολο. Τότε ήταν που μετονομάστηκε επίσημα σε Fairuz, που στα αραβικά σημαίνει ‘τυρκουάζ πολύτιμος λίθος’, καθότι η φωνή της θεωρείτο ως κάτι εξαιρετικά πολύτιμο.

Το καλοκαίρι του 1957, στο Διεθνές Φεστιβάλ του Baalbeck, τραγούδησε για πρώτη φορά ζωντανά μπροστά σε κοινό, το οποίο την αποθέωσε. Οι σπουδαιότεροι ποιητές και στιχουργοί του Αραβικού κόσμου έγραψαν τραγούδια ειδικά για εκείνη. Η ίδια, έχει δώσει πάμπολλες sold-out συναυλίες σε όλον τον κόσμο, στους πιο σημαντικούς χώρους (Albert Hall στο Λονδίνο, Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη, Olympia στο Παρίσι) και στην πολύχρονη καριέρα της έχει ερμηνεύσει πάνω από 800 τραγούδια.

Έχει επίσης συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες. Μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες την έχουν τιμήσει με τα σημαντικότερα βραβεία. Για την Fairuz, το τραγούδι δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα αλλά τρόπος ζωής. Αυτή η αφοσίωση στην τέχνη της έχει καθορίσει την πορεία της, και την κάνει να ξεχωρίζει στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα ως διαχρονικό σύμβολο πολιτισμού. Τη συναυλία καθιστά σημαντικότερη το γεγονός ότι τα έσοδα θα διατεθούν στη Διεθνή Κίνηση Γυναικών για την Ειρήνη και την υλοποίηση του προγράμματος που αφορά στην παροχή βοήθειας στον άμαχο πληθυσμό, ειδικότερα στα παιδιά του Λιβάνου.

--- --- --- --- --- --- --- ---

Έτσι κι εγώ σαν απλός ακροατής του ανώνυμου πλήθους την ανακάλυψα μαθητής ακόμα στην προτελευταία τάξη του λυκείου. Μεγάλη βδομάδα ήταν, όταν το τρίτο πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας μετέδιδε τον Επιτάφιο Θρήνο δια στόματος Φαϊρούζ. Με είχε καθηλώσει η ερμηνεία της και η χροιά της φωνής της! Αληθινός Θρήνος και σπαραγμός! Κι ενώ σε καμιά περίπτωση δε μπορείς να με αποκαλέσεις θρησκευόμενο άνθρωπο με το Πάσχα και το Θείο Πάθος με συνδέει μια περίεργη βαθιά σχέση. Θυμάμαι πολύ έντονα ότι είχα βιαστικά σημειώσει το όνομα της κι ότι η βόλτα από το δισκοπωλείο που αγοράζω δίσκους με είχε γεμίσει με απογοήτευση! Δεν υπήρχε τίποτα διαθέσιμο προς πώλησε τότε και φυσικά το ίντερνετ δεν είχε καμιά σχέση με το σημερινό. Θυμάμαι ότι πέρασε εκείνο το Πάσχα και σε μια από τις συνήθεις βόλτες μου από το δισκοπωλείο ο ιδιοκτήτης είχε μιαν έκπληξη για μένα! Είχε βρει, παραγγείλει και φέρει ένα δίσκο της! Από εκείνο το δίσκο της, τον οποίο λάτρεψα στο άκουσμα, ξεχώρισα ένα τραγούδι με τίτλο Li Beirut. Θαρρώ ότι κι εδώ το συναίσθημα της Φαιρούζ ρέει ελεύθερο την ίδια ώρα που σε ταξιδεύει η φωνή της!

--- --- --- --- --- --- --- ---

Αξίζει να αφιερώσετε λίγο από το χρόνο σας και να ανακαλύψετε κι εσείς με τη σειρά σας αυτή τη φωνή! Παραπάνω παραθέτω το τραγούδι Li Beirut με την ελπίδα να σας μαγέψει κι εσάς όπως κι εμένα αυτή η αισθαντική φωνή. Τέλος, παραθέτω κι ένα βίντεο, με τη Φαϊρούζ σε έναν Θρήνο από τη Μεγάλη Εβδομάδα προς απόδειξη ότι κι αν η γλώσσα δεν είναι κατανοητή η ψυχή κατορθώνει να την ερμηνεύσει!

____________________________________________________
** Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε λίγες μέρες πριν το «ταξίδι στα Κύθηρα» που έκανα τον περασμένο Απρίλιο τις ημέρες του Πάσχα! Για αδιευκρίνιστους λόγους δεν δημοσιεύτηκε τότε και για ακόμη πιο ομιχλώδεις λόγους δε διαγράφηκε ποτέ από τα αρχεία μου! Με αφορμή ότι τις τελευταίες μέρες βιώνω μέσα μου έναν πρωτόγνωρο θρήνο η ψυχή μου έχει βρει αποκούμπι σε αυτή τη φωνή με τα άγνωστα λόγια που τραγουδά! Φιλώ σας!
____________________________________________________

Η μπαλάντα της Ιφιγένειας

Χρόνια Πολλά στο φιλαράκο μου "νερόφιδο" που μόνο φίδι δεν είναι! Ποτέ δεν έμαθα όσα ειπώθηκαν σε εκείνο το τηλέφωνο, εν αγνοία μου, αλλά ούτε θέλω να μάθω! Να προσέχει και το μόνο που του ζητώ αν κάποτε με συγχωρέσει, να θυμάται ότι "χίλια ελαττώματα έχω, αλλά τα συναισθήματα μου είναι πάντοτε ειλικρινή!". Πολύχρονος και υγιής να είσαι φίλε μου!

Χρόνια πολλά σε όλους & όλες που σήμερα γιορτάζουν! Να είμαστε όλοι υπό τη σκέπη της Μεγαλόχαρης!

**Καλαμαράκι μου να σε χαιρόμαστε! Άντε που νόμιζες πως θα σε ξεχνούσα!

"Ηλιαχτίδα..."

Χάθηκα ξανά σε λαβυρίνθους κι έχασα καιρό
Να σ' αναζητώ άμοιρη ψυχή μου
Έχασα καιρό άμοιρη ψυχή μου

Θεέ μου πώς ποθώ μιαν ηλιαχτίδα
Ταίρι φωτεινό νά 'χω φυλαχτό
Σε ηλιόλουστη πατρίδα
Σε ταξίδι μυστικό
Με ουράνια πυξίδα

Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα

Σβήνω και ξεχνώ τα περασμένα
Ένα πρωινό όλα θά 'ναι αλλιώς
Τα κομμάτια μου ενωμένα
Θά 'χω δρόμο ανοιχτό
Και στο πλάι μου εσένα

Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα

Στίχοι: Γ. Κορδέλλας - Μουσική: Κ. Ζευγαδέλλης

Αύγουστος, φώτα στην παραλία!

Τα πλοία φεύγουν για τα νησιά

Φεύγουν οι φίλοι, φεύγουν τα πλοία…

Με γέλασες κι είναι αργά!


Ήρθε ο Σεπτέμβρης, ήρθε ο χειμώνας

στην παραλία τη σκοτεινή…

Χάθηκα μες στη ζωή μου

Χάθηκες μέσα στη βροχή…

Λούλα Αναγνωστάκη,

από το θεατρικό έργο «Διαμάντια και πλουζ»

______________________________________________

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ & ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ