Μελίνα, άραγε μας βλέπεις από εκεί ψηλά; Γελάς με το
βροντερό σου γέλιο με την κατάσταση εδώ, είμαι βέβαιος. Αλήθεια, βρήκες τον
παππού σου που τόση αδυναμία είχατε ο ένας στον άλλο, τον Τάκη τον παιδικό σου
φίλο, τον Τζούλη που τόσο αγάπησες, το Μιχάλη που ήρθε τις προάλλες, τον Γιώργο
τον πρώτο σου έρωτα, το Ροντήρη το Δασκαλό σου… Η Δέσπω, η Αλίκη, η Έλλη, η
Τζένη είναι καλά οι φίλες σου… Δε φαντάζομαι να έχεις βαρεθεί εκεί πάνω, όλο
και κάτι θα σκαρώνετε… Έτσι δεν είναι;
Το μουσείο της Ακρόπολης το καμαρώνεις τα βράδια από
εκεί; Δεν είναι πανέμορφο; Κάθε φορά που παίρνω το μετρό και σε βλέπω στο
σταθμό ξέρω πως σεργιανίζεις κάπου εκεί έξω, ξέρω πως δεν έχεις ξεχαστεί από τους Έλληνες και πως κάθε που αντικρίζουν την Ακρόπολη θυμούνται τον αγώνα σου και
ξέρουν πως αν γυρίσουν τα Μάρμαρα με έναν μαγικό τρόπο θα είσαι παρούσα.
Είναι περιττό να σου γράψω ότι ακόμη ασκείς πάνω μου
τη γυναικεία επιρροή σου κάθε φορά σε βλέπω στο TopKapi. Ίσως σε εκείνο το φιλμ να υπήρξες περισσότερο
γοητευτική παρά οποιαδήποτε άλλη φορά. Θα στο έχει πει κι ο Μάνος, το δίχως
άλλο… τι κάνεις εκείνος ο υπναράς;
Να τους δώσεις ένα φιλάκι κι από μένα κι έπειτα «να
πάτε όλοι μαζί στην ακρογιαλιά»… Πάλι γελάς Μελίνα...(;) ίσαμε εδώ κάτω σε ακούσαμε.
Ακόμη ένα κείμενο από τη συλλογή "των ορφανών" που για αδιευκρίνιστους λόγους δεν έχει διαγραφεί...το θυμήθηκα χτες, στη σκοπιά, απαντώντας σε ένα μήνυμα της "e-ξαδέρφης". Βρε Χρονοστιβάδα, το χτεσινό σου μήνυμα καθώς κι εκείνο περί "ξεχειλωμένων γαντιών", πριν λίγο καιρό μίλησαν ευθεία μέσα στην ψυχή μου. Σε ευχαριστώ... εεεε, ψιτ! "Βάστα γερά να κρατήσω κι εγώ...δε μπορεί, θα ξαστερώσει!" (την κρατάω την προτροπή και σε εκθέτω δημοσίως!)
-Τι σκέφτεσαι… ;
-Δε σκέφτομαι όταν είμαστε μαζί…με κάνεις να νιώθω γαλήνια, ηρεμώ… με τρόπο που όμοιό του δεν είχα γνωρίσει πριν συναντηθούν οι δρόμοι μας.
-Μου αρέσει έτσι όπως καθόμαστε, ο ένας ακουμπώντας την πλάτη του, στην πλάτη του άλλου… Η έλλειψη των ρούχων με κάνει να μπορώ να ακούω την ανάσα σου… μου δίνει το αίσθημα ότι είμαι ακόμη πιο κοντά σου!
-Τι ώρα λες να έχει φτάσει; Εσύ πάντα φοράς ρολόι…
-Το έχω βγάλει απ’ το χέρι μου. Πάντα μου έλεγες ότι είμαι με ένα ρολόι στο χέρι όταν είμαι μαζί σου… Εδώ και καιρό, λοιπόν, σταμάτησα να το φοράω! Βιάζεσαι για κάτι που έχεις να κάνεις;
-Όχι! Μου έχει γίνει συνήθεια… σχεδόν πάντα κάτι τέτοιες στιγμές με ρωτούσες τι ώρα είναι…
-Δώσε μου τα χέρια σου, έτσι καθώς οι πλάτες μας είναι ακουμπισμένες, θέλω να κρατάς τις γροθιές μου μέσα στις παλάμες σου…να σμίξουν όσο περισσότερο μπορούν οι σάρκες μας…
-Ορίστε τα χέρια μου…ξέρεις κάτι;
-Τι είναι;
-Έτσι όπως είναι γερμένα τα κεφάλια μας, εναλλάξ στον ώμο του άλλου, νιώθω πιο έντονη την αύρα σου, το άρωμα σου, εσένα περισσότερο κοντά μου…
-….
-Γιατί δε μιλάς; Που τρέχει πάλι ο λογισμός σου;
-Προσπαθώ να μαντέψω, μέσα στο σκοτάδι κι έτσι όπως είμαστε καθήμενοι, την έκφραση που έχει το πρόσωπό σου τούτη την ώρα…
-Είμαι σχεδόν βέβαιος πως αν γυρίσω και σε κοιτάξω, παρόλο το σκοτάδι του δωματίου, η ματιά σου θα λαμπυρίζει…
-Εγώ πάλι από τον τρόπο που ανασαίνεις έχω την αίσθηση ότι χαμογελάς και το μεγάλο φωτεινό χαμόγελό σου, ζαρώνει την περιοχή γύρω από τα μάτια σου.
-Θέλω να αγγίξω το πρόσωπό σου, να σε χαϊδέψω και να μετρήσω κάθε γωνία του προσώπου σου. Να περάσω με το δάχτυλό μου πάνω απ’ τα τοξωτά σου φρύδια…
-Και γιατί δε το κάνεις; Τι σε κρατάει; Εδώ είμαι εγώ για σένα κι εσύ για μένα!
-Ας γυρίσουμε, λοιπόν, με ενδεχόμενο κίνδυνο να χάσουμε τη μαγεία όσων η φαντασία μας έχει δει με τα «δικά» της μάτια…πιάσε το κουτί με τα σπίρτα που έχεις δίπλα από τον καπνό σου.
-Άλλο και τούτο! Τι θες τα σπίρτα;
-Θέλω να ανάψω ένα σπίρτο, για να σε δω…τόσο όσο θα κρατήσει η καύση από το μικρό ξυλάκι.
-Θες να ανάψω το φως στο κομοδίνο;
-Όχι! Το έντονο φως θα διώξει την απόλυτη ηρεμία της στιγμής! Εγώ θέλω να σε δω μέσα από το ζεστό φως που σπίρτου…σα θέλω να κλέψω μόνο μια εικόνα σου…
-Πάρε τα σπίρτα!
-Ευχαριστώ… ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ, είναι η μοναδική λέξη που κρύβει μέσα της όλες τις άλλες! Αρχίζει από το άλφα και τελειώνει στο ωμέγα..
2. Μακράν το πιο καλό φύλλο της Lifo, μέχρι στιγμής για το 2010, είναι το τρέχον. Αναζητήστε το, διαβάστε το, χαρείτε το! Θέμα της ο "έρωτας" αλλά από την άλλη μεριά...τη μεριά της "καψούρας".
3. Για όσους δεν ξέρουν τι είναι η "καψούρα", να τους πληροφορήσω ότι δεν είναι ουδόλως ίδιο πράγμα με τον έρωτα. Το βασικό χαρακτηριστικό του / της "καψουρεμένου (ης)" είναι ότι αδυνατεί και δε θέλει να σκεφτεί καθαρά. Επιπλέον, δε γίνεται να είστε καψούρας κι αξιοπρεπείς. Η παραπάνω κατάσταση χαρίζει άφθονη ικανότητα αυτοεξευτελισμού!!!
4. Η ερωτική ευτυχία είναι ευθέως ανάλογη του αριθμού των ερωτικών ευτυχιών που έχεις ήδη ζήσει! Μια φορά μέσα στην ερωτική μέθεξη, πάντα μέσα στην ερωτική μέθεξη! Μια φορά δυστυχισμένος, πάντα δυστυχισμένος! Μια φορά κερατάς, πάντα κερατάς! (η λαϊκή σοφία τα λέει αυτά, δε τα βγάζω απο το μυαλό μου!)
5. Αν τα ασήμαντα ερωτικά ζητήματα διευθετούνται αμέσως (σημειώσατε 1) και αν τα σημαντικά ερωτικά ζητήματα δε διευθετούνται ποτέ (σημειώσατε 0) τότε μια φορά το μηδέν, ίσον μηδέν! Δε τη μάθαμε τζάμπα την προπαίδεια! (το 4 & 5 σε άμεση σχέση με τη σπουδή μου, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε!)
και
6. Αν τον παιδέψεις πολύ, ο άλλος θα ξενερώσει! Στη βράση του παιδεμού κολλάει το σίδερο παραπάνω λιώνει! Ακόμη, όποιος βρίσκει και πορεύεται ποτέ του δεν παντρεύεται! Μη το δίνεις, λοιπόν, το κορμάκι σου απλόχερα...κάντε και λίγο κράτι!
Το κομμάτι από τη "Γλυκιά Ίρμα" σε ερμηνεία Έλλης Λαμπέτη, φεύγει για μένα...κι όλους εσάς...που στους στίχους του βρίσκετε αποκούμπι...πόσο πολύ μου αρέσει αυτό το τραγούδι...πόσες εικόνες μου γεννά...
Τρίτο και τελευταίο μέρος (για την ώρα....) από τα ορφανά κείμενα, που υπάρχουν στα αρχεία μου. Δυο επιστολές με συγκεκριμένους αποδέκτες, οι οποίες ποτέ δεν επιδόθηκαν στους παραλήπτες τους.
Οι επιστολές...
ΟΡΦΑΝΟ 6
Μάνα και Πατέρα μου, που δεύτερους δεν έχω, σας αγαπώ κι είστε για μένα φωτοδέκτες στο διάβα της ζωής μου. Δεν ξέρω τι χαρά νιώσατε όταν με πρωτοπήρατε στην αγκαλιά σας μα και πόσες προσδοκίες αποθέσατε στο πρόσωπο μου. Νιώθω στα αλήθεια τυχερός γιατί με μεγαλώσατε με αγάπη, χαρίζοντας μου το προνόμιο να σκέφτομαι, να κρίνω, μα το σπουδαιότερο να μη ντρέπομαι για τίποτα όταν αυτό δε γίνεται εις βάρος τρίτων. Σάρκα της σάρκας σας καθώς είμαι αποφάσισα (κι επιβαλλόταν!) να είμαι ειλικρινής και ξεκάθαρος μαζί σας. Σας μίλησα, σας εξήγησα, σας άνοιξα σε βάθος την ψυχή μου. Δεν ήθελα να ζείτε στην άγνοια ή "παρατρεχάμενοι καλοθελητές" να σας προφτάσουν όσα από μένα έπρεπε να μάθετε. Τις αγωνίες, σκέψεις, ανασφάλειες και τα χίλια δυο άλλα που σκέφτεστε κι ίσως σας προβληματίζουν τα κατανοώ με το παραπάνω... άλλωστε πριν από εσάς (και με λιγότερη πείρα για τη ζωή!) κλήθηκα να τα αντιμετωπίσω! Αυτός, είναι άλλωστε κι λόγος που δε κρατώ καμιά κακία μέσα μου, αλλά από την άλλη σας δικαιολογώ μέχρι τέλους. Θα καταλάβετε με τον καιρό...η αγάπη μου είναι δεδομένη κι αστείρευτη! Να θυμάστε ότι ο Σείριος που ήμουν ίσαμε χτες, είμαι και σήμερα...ο ίδιος άνθρωπος, με τις ίδιες αρχές κι αξίες....
Το παραπάνω γράφτηκε, τη "Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου"...όταν έπαυσαν τα πυρά κι επικράτησε μια απερίγραπτη σιγή. Σιγή που όσο τη σκέφτομαι δεν έχω καταλάβει αν ήταν αμηχανία, θλίψη, περισυλλογή ή όλα τα παραπάνω! Τις παραπάνω σκέψεις τις έγραψα σε ένα χαρτί και το άφησα στο γραφείο μου, εκείνο το βουβό πρωινό που ξημέρωσε. Έπειτα, σκορπίσαμε για τις δουλειές μας χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντες. Το βράδυ που γύρισα συνειδητοποίησα ότι κανείς δεν είχε μπει στο δωμάτιο μου κι επομένως δε διάβασαν όσα έγραψα. Από τότε πέρασαν αρκετοί μήνες, πολλά άλλαξαν (κι ευτυχώς όχι μόνο φαινομενικά) αλλά υπάρχει δρόμος ακόμα που πρέπει να διανυθεί.
ΟΡΦΑΝΟ 7
Ξέρεις κάτι; Δε ζητάω πολλά, να με κοιτάς στα μάτια θέλω και να μην ξεχνάς...Άλλωστε το πρώτο που σου ζήτησα ήταν να βγάλεις εκείνα τα τεράστια γυαλιά, για να μπορώ να κοιτάω ευθεία μέσα στα μάτια σου. Τα μεσάνυχτα που σμίγουνε οι ώρες, που η νύχτα φλερτάρει με το ξημέρωμα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή της μέρας σε συλλογιέμαι πιότερο και σε καρτερώ...Ξέρω δε θα έρθεις, όπως και την πρωτη φορά. Άλλωστε ο πόνος μονάχα τη πρώτη φορά είναι άγνωστος. Κάθε επόμενη είναι ίδιος, επαναλαμβανόμενος... [...πετσοκόβω τα γραφόμενα μου, αυτολογοκρίνομαι...] Ψιτ, μην μπεις στον κόπο να απαντήσεις, διότι απαντήσεις περιτυλιγμένες με το σελοφάν των τύψεων δεν τις γουστάρω!
Αυτά......καλά τις τελευταίες μέρες τρέχουν γεγονότα σε παράλληλα σύμπαντα. Κρατάω γερά όμως! Τα κείμενα είναι παλιά, ίσως και να μην έχουν καμία αξία στον παρόντα χρόνο.
Έξι και σήμερα.... Φιλάκια!
Αχ, χτες πήγα εκδρομή! Ναι, ναι τα κάνω αυτά! Μπορεί να δούλευα στις τέσσερις το μεσημέρι, αλλά χόρτασα εξοχή, πεζοπορία μέσα στα δέντρα, ήλιο που έκαιγε και τίποτα δεν άφηνε στα σκοτεινά! Πήρα δύναμη κι ενέργεια που την είχα ανάγκη. Στα αλήθεια θα τη θυμάμαι καιρό τη χτεσινή πεζοπορία, τις κουβέντες, τα γέλια, τα πειράγματα και τις αδιάκοπες μιμήσεις (ναι κάνω και μιμήσεις!τρέχει κάτι?δε στο βγάζω ε? δε πειράζει...χαχα).Ορίστε μερικές εικόνες από τη χτεσινή βόλτα...
Αν στα αλήθεια θες να μπερδευτείς κάτσε να σου πω τα όνειρα που βλέπω! Υπερπαραγωγές δράσης και φαντασίας…με κυνηγάνε, κυνηγάω κόσμο και τέλος ξυπνάω κουρασμένος από το κυνηγητό. Κείνο που με σώζει είναι ότι σπάνια θυμάμαι τι έχω δει, διότι όταν πέφτω να κοιμηθώ πέφτω ξερός από την κούραση. Είμαι κι άνθρωπος που έχω τον ύπνο στο τσεπάκι. Λίγο κουρασμένος να είμαι, αν τύχει να μπω σε κανένα αστικό λεωφορείο και με ταρακουνήσει (νανουρίσει), αν έχω έναν ώμο να γύρω θα τον ξεκλέψω…
Μάλλον τα όνειρα που θυμάμαι είναι όσα μου έχουν κάνει εντύπωση ή όσα με έχουν κάνει να ξυπνήσω λαχανιασμένος…
ΟΡΦΑΝΟ 3
Είμαστε μαζεμένοι στην αυλή ενός παλιού σπιτιού, κατακαλόκαιρο, καθήμενοι κάτω από μια μεγάλη μουριά σε ένα στρωμένο τραπέζι με λινό τραπεζομάντιλο. Ζωντανά και πεθαμένα οικεία άτομα. Επικρατεί ευχάριστο κλίμα, γελάμε και κάπου εκεί μες στον ύπνο μου, συνειδητοποιώ ότι έχω πιάσει κουβέντα με τον έναν πεθαμένο παππού μου. Μου λέει ότι δεν περνάει καλά εκεί απάνω, δεν έχει παρέα και ότι δεν έχει βρει κανέναν από τους δικούς του. Με προσκαλεί να πάω όποτε θέλω να μου δείξει τον κόσμο από ψηλά! Μένω σαστισμένος να τον κοιτάζω και ευθύς τον ρωτάω πως μπορώ να έρθω; Α, μη σε νοιάζει έχει φθηνό εισιτήριο, μου λέει! Γυρίζω το κεφάλι μου να πω τα καθέκαστα στη μάνα μου, όπου ήταν κι εκείνη στο ίδιο τραπέζι, και δεν βλέπω κανέναν! (κάπου εκεί ξύπνησα λουσμένος στον ιδρώτα)
ΟΡΦΑΝΟ 4
Είναι σούρουπο, οδηγώ για το σπίτι στας εξοχάς. Στη μεγάλη κατηφόρα της εθνικής, στο παρκινγκ, σταθμεύω και χαζεύω το ηλιοβασίλεμα. Ο ήλιος χάνεται μέσα στη θάλασσα κι εγώ ρεμβάζω. Όταν ο ήλιος έχει δύσει για τα καλά, βάζει ξαφνικά έναν δυνατό αέρα. Έχει σκοτιδιάσει για τα καλά, ξεκινάω να μπω στο αυτοκίνητο κι εκεί βλέπω «εσένα» να καμαρώνεις που με είχες βρει. Σε ρωτάω, πως βρέθηκες εδώ με αυτοκίνητο ενώ δεν οδηγείς; Αρχίζεις να γελάς…ένα γέλιο δυνατό, εκκωφαντικό που με εκνευρίζει. Κάνω να φύγω μα δε μπορώ, με προλαβαίνεις. Κάθεσαι στο κάθισμα του συνοδηγού κι αρχίζω να οδηγώ προς την τελική πορεία. Φτάνουμε έξω από το σπίτι μας, ξεκλειδώνω και βλέπω το σπίτι μας να κατοικείται από άλλους. Άλλα έπιπλα, άλλα αντικείμενα…οι τωρινοί ένοικοι μου ζητούν το λόγο… προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι αυτό είναι το σπίτι των γονιών μου αλλά τίποτα. Τους δείχνω σημάδια που μαρτυρούν ότι εγώ έμενα εκεί αλλά δε γίνονται πιστευτά…δε βρίσκω το δίκιο μου! Εν τω μεταξύ «εσύ» δεν έχει άλλη συμμετοχή στο όνειρο! Χάθηκες το ίδιο ξαφνικά, όσο ξαφνικά μπήκες στο όνειρο.
ΟΡΦΑΝΟ 5
Είμαι λέει πιτσιρίκος, μαθητής δημοτικού, και ζω με την οικογένειά μου σε μια πόλη (απροσδιόριστα άγνωστη). Χαίρομαι που κάνω ποδήλατο ελεύθερος, μέχρι τη στιγμή που με παίρνουν στο κυνήγι ένα τσούρμο γάτες. Άγριες, βρώμικες γάτες. Βρίσκω καταφύγιο σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων όπου το έχει ένας αρλεκίνος (!!!!!!!!!). Μου φωνάζει «Από δω έλα, εσύ με το ποδήλατο!». Μου ανοίγει μια πόρτα και μπαίνω στη σκηνή ενός τσίρκο. Προσπαθώ να κάνω όσα κι υπόλοιποι. Ένας θείος μου όπου είναι θεατής με αναγνωρίζει… κι όταν τελειώνει το νούμερο με φωνάζει. «ξέρουν οι δικοί σου ότι είσαι εδώ!?», «όχι θείε!», «τι δουλειά έχεις εσύ εδώ?», «με κυνηγούσαν κάτι γάτες…», «αυτά να τα πεις αλλού!»… (μέχρι εκεί θυμάμαι, τι αγωνία αυτό το όνειρο!)
Κι ύστερα όλοι μαζί πήγανε στην ακροθαλασσιά!
Άμα σας λέω, τα όνειρα μου είναι περίεργα…να με ακούτε! Βγάζετε καμιά άκρη…;
Εθνική επέτειος σήμερα…Ακούστε το ακόλουθο, σπάνιο κομμάτι με τη φωνή της Βέμπο…διότι ο Έλληνας εύκολα ενθουσιάζεται αλλά πίσω από κάθε «θρίαμβο» υπάρχουν κι οι πάμπολλες δυσκολίες…αφήστε που το μεγαλύτερο θαύμα διαρκεί τρεις μέρες…(και στο «ένδοξο» έπος του Σαράντα το θαύμα δεν κράτησε ούτε τρεις μέρες…για να διαβάζουμε και κανένα βιβλίο ιστορίας…)
Τα ορφανά", έτσι σκέφτηκα να ονομάσω μια σειρά από ημιτελή κείμενα τα οποία αποφάσισα να δημοσιεύσω. Κείμενα που για διαφορετικούς λόγους δεν ολοκληρώθηκαν, αποθηκεύτηκαν με σκοπό να επιστρέψω σε αυτά (μα ποτέ δεν επανήλθα!) και για έναν αδιευκρίνιστο λόγο δεν διαγράφηκαν από τα αρχεία μου παρά τις συχνές εκκαθαρίσεις. Δυσκολεύομαι τούτες τις μέρες όπου συνειδητά απέχω από τη συνήθη τακτική της γραφής. Ανθίσταμαι όσο μπορώ από το "επίμονο κάλεσμα" του πληκτρολογίου (αν κι ομολογώ παιδεύομαι!).
ΟΡΦΑΝΟ 1
Λοιπόν,από την πρώτη μέρα που έσκασα μύτη στη δουλειά, μου έκανε εντύπωση η γραμματέας! Ίδια με το φίκο που έχει πίσω της....μυαλό στρουθοκαμήλου, λεξιλόγιο εμβρύου κι πληκτρολόγηση με το ένα χέρι (και μάλιστα με το ένα δάχτυλο!τα υπόλοιπα εννιά της είναι περιττά!). Πριν κανά δυο βδομάδες, της τηλεφωνώ ενημερώνοντας την πως θα ήθελα να μου παραδώσει το χαρτί της μισθοδοσίας μου. Περνούσαν οι ώρες κι η Ράνια (τυχαίο όνομα) δεν πέρασε από το γραφείο μου να το παραδώσει. Τελειώνει η βάρδια μου κι αποφασίζω να περάσω ο ίδιος να πάρω το έγγραφο. Φτάνω στο γραφείο κι ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος:
- Τι κάνεις εκεί Ράνια, τι ψάχνεις να βρεις κι έχεις αναστατώσει όλο το σύμπαν;
- Άσε με Σείριε, γιατί έχω βασανιστεί! Δεν μπορώ να βρω το τέτοιο μου...Μόλις το πήρα το έβαλα στο "απ' αυτό" μου... Όταν το προώθησα στον "αποτέτοιο" , για να το υπογράψει ο "απ' αυτός", η αποτέτοια το πήρε και το έβαλε σε ένα απ' αυτό. Τελικά, τσακώθηκα με την αποτέτοια διότι ξαφνικά μου τηλεφώνησε ο απ' αυτός κι ήθελε να του δώσω την αποτέτοια μου. Τσακώθηκα με την αποτέτοια γιατί ήθελε να μου πάρει την απ' αυτή... Ποια είσαι εσύ μωρή απ' αυτή που θα μου πάρεις την αποτέτοια; Να κι απ' αυτή να κι από τέτοια!!! Έμεινα μόνη στο γραφείο μου κι άρχισα να ψάχνω για το απ' αυτό μου... Δε το βρίσκω ούτε στ' απ' αυτό ούτε στο αποτέτοιο! Λες να' ναι στο αποτέτοιο του απ' αυτού ή στ' απ' αυτό του από τέτοιου; Ε, δε θα σκάσω κιόλας...αν το βρω το βρήκα! Στα απ' αυτά μου και στα από τέτοια μου!
- (Σιωπή από μέρους μου....τα είπε όλα το κορίτσι!)
Τα συμπεράσματα δικά σας! Μου ήρθε να το δημοσιεύσω διότι σήμερα έτυχε να της τηλεφωνήσω για να της ζητήσω να βάλει πιο τον κλιματισμό σε πιο υψηλή θερμοκρασία κι εκείνη άρχισε να μου λέει ότι "ο κωδικούς του απ' αυτού, είναι μυστικός και τον έχει ο αποτέτοιος που λείπει με διήμερη άδεια!". Συμπέρασμα δεύτερο! Θα ξυλιάσουμε κι αύριο!
Για όποιον πιστεύει ότι είμαι άνθρωπος (μονάχα) της βαριάς νόησης πλανάται πλάνην οικτράν! Ναι ναι, πίσω από τα γαλλικά, την κλασική μουσική και παιδεία κρύβονται διάφορες λεπτομέρειες που με διαμορφώνουν...τρελαίνομαι να ακούω το ακόλουθο! (αν υπάρχουν ανήλικοι αναγνώστες θα παρακαλούσα να μην το ακούσουν!)
Γιατί το sex είναι μια άλλη ιστορία Για άγρια θηρία μια τρελή ταλαιπωρία Θέλει κότσια αντοχή και φασαρία Και προετοιμασία για να γίνει το κακό Κι είναι εκείνο που σε άγει και σε φέρει Την ώρα που γουστάρεις κάποιος να σου βάλει χέρι Κι όποιος κάνει, ότι πολύ καλά το ξέρει Δε τα 'χει καταφέρει ποτέ στο τελικό
Διότι όπως έχει λέει κι ένας φίλος , "Αν το καλοσκεφτείς η μια άκρη με την άλλη είναι δίπλα δίπλα...εξαρτάται προς τα που κοιτάς...". Μου πήρε καιρό να καταλάβω τι ήθελε να πει...μη βιαστείτε, ξανασκεφτείτε το...
Τα υπόλοιπα, αύριο, μεθαύριο...βλέπουμε....
φιλάκια
(σας αφήνω να πάθετε το εγκεφαλικό σας με την ηρεμία σας!)
