Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010

Αποχαιρετώντας το 2010...

Dark End of the Street by LthIX

Το δίχως άλλο το 2010 υπήρξε χρονιά αλλαγών για όλους μας! Θα το θυμόμαστε για πολλά χρόνια καθείς για διαφορετικούς λόγους. Για μένα υπήρξε χρονιά ιδιαίτερη. Όσα είχα ζήσει μέχρι πριν τα κοίταξα κατάματα, τα ανακάτεψα και τα επανατοποθέτησα μέσα μου. Ελπίζω τούτη τη φορά να τους έδωσα τη θέση και σειρά που τους αρμόζει. Ο χρόνος θα δείξει αν θα χρειαστεί ξανά μελλοντική ανακατάταξη. 

Η χρονιά που πέρασε είχε πολύ άκουσμα μουσικής κι ανάγνωση βιβλίων κατά τη διάρκεια της θητείας μου. Βιβλία μικρά και μεγάλα, τσέπης ή κλασικά υπήρξαν συντροφιά μου στις σκοπιές (ωραίος σκοπός ήσουν Σείριε…!). Το mp3 player πήρε φωτιά στο ίδιο διάστημα. Ολόκληρες δισκογραφίες καλλιτεχνών και πολλά ραδιοφωνικά θεατρικά έργα ακούστηκαν για πρώτη φορά ή σε επανάληψη.

Το  mp3 player έχει τη δυνατότητα να καταμετρά για λογαριασμό σου τον αριθμό των επαναλήψεων που κάνει κάθε τραγούδι. Τσέκαρα σήμερα τη λίστα και είδα ότι στη πεντάδα φιγουράρουν τα ακόλουθα :

1.      Dark end of the street, Cat Power
2.      Why, Φλέρυ Νταντωνάκη (ακυκλοφόρητο)
3.      Stepping Stone, Duffy
4.      The Sacrifice, Michael Nyman
5.      Ο γιαουρτοπόταμος, Σαβίνα Γιαννάτου (Λιλιπούπολη)

Αμέσως μετά, προς έκπληξη μεγάλη, βρίσκεται κομμάτι του Μ. Χατζιδάκι. Κάθε κομμάτι από τα παραπάνω τα έχω συνδέσει στο μυαλό μου με συγκεκριμένες εικόνες κι έχω την αίσθηση ότι δε βρίσκονται τυχαία σε αυτή τη θέση.  

Πολλά από τα τελευταία βράδια κλείνω τα μάτια μου και φέρνω στο νου εικόνες που μου έκαναν εντύπωση τη χρονιά που πέρασε. Άλλα βραδιές ξεπηδούν εικόνες από στιγμές ξεγνοιασιάς. Μα πως να λησμονήσω ότι βρέθηκα να φυλάω σκοπιά στο βορειότερο σημείο της Πελοποννήσου, δεξιά μου ο Πατραϊκός κόλπος κι αριστερά το Ιόνιο κι η μεγάλη φυγή προς την Ιταλία. Πόσες νύχτες παρακολούθησα τα καράβια να διασταυρώνονται σε εκείνο το σημείο και δε σταμάτησα να ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα μπω σε ένα από κείνα που φεύγουν μακρυά κι όντας επιβάτης θα σταθώ να χαιρετήσω το σκοπό που θα κάνει το νούμερό του όπως εγώ;

Κι έπειτα οι βόλτες στη θάλασσα… η αέναη κίνησή της παρηγοριά πως όλα αλλάζουν και τίποτε δεν μένει ίδιο. Σε αυτό στάθηκα τυχερός. Όπου κι αν υπηρέτησα (εκτός από την Τρίπολη) είχα επαφή μαζί της. Κι έχει μιαν ομορφιά ακόμη κι όταν είναι αγριεμένη. Ο ήχος από τα κύματα σα θεριό που κείται κι ο αέρας δριμύς, γεμάτος κι η αρμύρα του να νοτίζει το πρόσωπο και τα ρούχα σου. Ο ουρανός στις παράκτιες περιοχές παίρνει ένα μενεξεδί χρώμα την ώρα της δύσης που όμοιό του δεν έχει πουθενά όταν ολόγυρα υπάρχουν βουνά. Καμιά φορά συλλογιέμαι γιατί είναι δύσκολο για τους ναυτικούς να ζήσουν στη στεριά. Είναι σα να τους στερείς την οξυγόνο.

Τη χρονιά που πέρασε θέλω να τη θυμάμαι για τα όμορφα που άφησε στις αναμνήσεις μου κι όχι για τα προβλήματα που έφερε. Κι αν δε τα έφερε σε μένα προσωπικά αλλά σε κάποιο από τα οικεία μου - φιλικά πρόσωπα είναι σχεδόν το ίδιο. Φίλος είναι εκείνος όπου μπορείς να μοιραστείς μαζί του τον πόνο, το δάκρυ, τη λύπη κι όχι μόνο τη χαρά. Θέλω το 2010 να το θυμάμαι για την εκδρομή του Αυγούστου που πήγαμε μαζί, για τη στιγμή που έβγαλα αυτή τη φωτογραφία, για το ποίημα που έγραψα 4-04-10 χαζεύοντας την δύση του ήλιου μέχρι που ένα κύμα με έβρεξε…, για το διήγημα Δέκα Λεπτά που δεν ολοκλήρωσα ποτέ τη δημοσίευσή παρότι υπάρχει στο τετράδιό μου, για τη φωτογραφία & το διάλογο (και το θράσος μου!!!) με εκείνον το μασκαρά, για το Ραδιοφ(ο)νικό...

Για τη νέα χρόνια το μόνο που ζητάω είναι να είμαστε έτσι καλά…να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο, να είμαστε πιο ειλικρινείς και περισσότερο ανιδιοτελείς. Να χαμογελάμε ακόμη και στα δύσκολα και να μη λησμονούμε πως εκεί έξω υπάρχει πάντα κάποιος για όλους εμάς. Ας έχουμε όλες τις αισθήσεις μας σε εγρήγορση και κάποιος θα το κλειδί της ψυχής μας…ακόμη κι έχουμε πετάξει το κλειδί στα βάθη της θάλασσας.

Ας είναι για όλους το 2011 μια χρονιά καλύτερη από τη περασμένη κι όλοι μας να έχουμε υγεία ώστε να προσπαθούμε την επίτευξη των ονείρων μας.


ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΕΣ


Δωράκι για όλους, με αγάπη από μένα μαζί με τις ευχές μου για καλή χρονιά

Η Έλλη Λαμπέτη, διαβάζει το μονόπρακτο Μις Μπριλ.

Κλικ στο σύνδεσμο για να το κατεβάσετε

Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010

Όμορφη Ελλάδα, με πέτρα και πράσινο...

Είχα τάξει μερικές φωτογραφίες, κι ως γνωστόν είναι να μην τάξεις σε παιδί κι άγιο... Παρότι είχα σκαρώσει μιαν αποχαιρετιστήρια ανάρτηση για το πέρας του 2010, αποφάσισα τούτη τη φωτογραφική ανάρτηση. Δεν ξέρω αν η "αποχαιρετιστήρια" θα δημοσιευθεί, όπως κ τόσες άλλες αναρτήσεις μου που για λόγους περίεργους κάπου στα μισά δεν αναρτώνται. Συντροφιά μου το πιάνο του Μάνου Λοϊζου σε ένα από τα ομορφότερα κομμάτια που έγραψε. Δεν ευχομαι από σήμερα για την έλευση του νέου χρόνου. Θα επανέλθω ίσαμε τότε. 


Η σειρά φωτογραφιών είναι από το προσωπικό μου αρχείο κι είναι από τα μέρη της Ζήρειας (ορεινή Κορινθία) όπου πέρασα το διήμερο των Χριστουγέννων. Κοίτα τι ομορφιές έχει τούτη η χώρα...



εκκλησάκι ερημικό...το σήμαντρό του δε χτυπά, δεν έχει ψάλτη, ούτε παπά

ψηλά κι αέναα βουνά

Μονή Αγίου Γεωργίου, μοναχοί δύο

Ο παράδεισος κρυμμένος στα βουνά της Πελοποννήσου
Τεχνητή λίμνη Δόξα



Το έθιμο της φωτιάς

Η Στυμφαλία Λίμνη αποξηράνθηκε... ο κάμπος γεννήθηκε κι  άνθισε (;)



Στην πέτρα και στο έλατο

Το τέλος της γιορτής...

Χωροταξία αυστηρή, εναλλαγές στους τόνους του πράσινου

Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010

"πιο πέρα κι απ' το κενό"

Θαρρώ πως τούτα τα Χριστούγεννα ήταν πιο όμορφα από τα εκείνα των περασμένων ετών ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκαν. Οι σχέσεις μου με την υπερβολή που κουβαλούν τα Χριστούγεννα δεν υπήρξαν ποτέ οι καλύτερες ωστόσο φέτος θαρρώ πως διέκρινα περισσότεροι σύνεση. Λιγότεροι στολισμοί και ακόμη λιγότεροι (σιχαμεροί) φωτεινοί Αη Βασιλίδες που κατεβαίνουν σκάλες από φωτοσωλήνα, λιγότερα τζιπ στα ορεινά κεφαλοχώρια και λιγότερη κομποφανία από τους φασαριόζους νεόπλουτους νεοέλληνες. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως σαν λαός αρεσκόμαστε στην υπερβολή... όμως εφέτος κάτι άλλαξε. Το έβλεπες στον αέρα.

Τέτοιες μέρες ένα χρόνο πριν ήμουν φαντάρος, είχα ορκιστεί κι είχα ξεμείνει στην Τρίπολη. Στην πόλη αυτή που το κρύο της είναι το κάτι άλλο. Δεν με ένοιαζε τόσο ότι ήμουν μόνος εκείνες τις μέρες (άλλωστε και Πάσχα έκανα στη Μονάδα) αλλά ένα από εκείνα τα εορταστικά βράδια είχα σκοπιά και κάπου στο βάθος διέκρινα ένα παράθυρο, απ' την τραβηγμένη κουρτίνα του οποίου έβλεπα μιαν οικογένεια να γιορτάζει. Κι είχα κάπως ζηλέψει είναι αλήθεια αλλά δεν είχα πει τίποτε σε κανέναν από τους δικούς μου που με είχαν πάρει για τα χρόνια πολλά. Έτσι, χωρίς να το ξέρει εκείνη η οικογένεια και χωρίς να με έχει καλέσει έκανα τα πιο ήσυχα Χριστούγεννα μαζί τους. Από μακρυά...νοερά...

Εφέτος,όμως, ελεύθερος πολίτης πια γύρισα κοντά στα θέλω μου. Λοιπόν, τα πέρασα ανέλπιστα όμορφα σε ένα χωριό την ορεινής Κορινθίας. Μόλις δύο ώρες και κάτι με το αυτοκίνητο, από την Πάτρα. Έφτασα αργά το μεσημέρι, έχοντας διασχίσει μιαν υπέροχη δασώδη περιοχή. Νομίζω ότι η οδηγητική πορεία της ανάβασης επέδρασε καταλυτικά μέσα μου, ηρεμώντας και κάνοντας με να ξεχαστώ. Διαρκής εναλλαγή φτελιών, πεύκων και ελάτων όλη η διαδρομή ίσαμε τον προορισμό.Η οδήγηση στα βραχώδη εδάφη της Πελοποννήσου ολοένα και σου χαρίζει στιγμές ανεπανάληπτου κάλλους. Το ραδιόφωνο συντονισμένο στο Δεύτερο κι όταν πια το σήμα χάθηκε μουσικές αγαπημένες σε δίσκους με ατελείωτα MP3. Είχαμε σύμμαχο και τον καιρό. Για βροχές μας ενημέρωνε η ΕΜΥ, με λιακάδα πηγαίναμε και λιακάδα είχαμε ανήμερα τα Χριστούγεννα. Σήμερα, Κυριακή, είχε σύννεφα βαριά και χιονοψιχάλες έπεφταν.

Το βράδυ της Παραμονής βρεθήκαμε (εγώ κι υπόλοιπη παρέα, δεν ήμουν μόνος σαν το κούκο!) στην κεντρική πλατεία του χωριού, όπου λάμβανε χώρα το έθιμο της φωτιάς. Μια μεγάλη φωτιά στο κέντρο και γύρω ο κόσμος να χορεύει σε έναν κύκλο μεγάλο περιμετρικά της φωτιάς. Το κρύο τσουχτερό, αλλά  το κρασί έρεε άφθονο. Κι αν το κρασί ευφραίνει καρδίαν καθώς λένε, τότε σίγουρα τον πέτυχε το σκοπό του! Με τα πολλά βρέθηκα στο χορό (αυτά είναι!) και δώστου συρτοκαλαματιανά και τσάμικα. Φαντάζεστε, λοιπόν, σε τι μέθεξη βρέθηκα. Εκεί μείναμε σχεδόν μέχρι που διάλυσε κι η βραδιά συνεχίστηκε στη σάλα ενός ξενώνα που λόγω της ημέρας έκαμνε γλέντι. Μη φανταστείς παραδοσιακό...εκεί είχαμε αλλαγή ρεπερτορίου. Ο χορός συνεχίστηκε μέχρι τελικής πτώσης από την υπόλοιπη ομήγυρη. Εγώ πάλι σεμνός...

...Κι αν δεν ξημέρωνε αυτή η άγια μέρα θα είχα αμαρτήσει, το λέω και το υπογράφω με τα δύο μου χέρια. Διότι την αμαρτία μου θα τη πω! Το dar (κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε) λειτουργούσε κι έπιανε μηνύματα κι όχι μόνο έπιανε...αλλά είπαμε ξημέρωνε μέρα σημαίνουσα!!! Με κάτι τέτοιες σκέψεις (γκουχ γκουχ, βηχαλάκι με έπιασε ξαφνικά) γύριζα στο κατάλυμα μου, τις πρώτες πρωινές ώρες. Το μεσημέρι ξύπνησα, ετοιμάστηκα κι έκατσα στο γιορτινό τραπέζι κι όταν σηκωθήκαμε καθένας μας πρέπει να ζύγιζε από δυο κιλά παραπάνω.

Κι όπως καταλαβαίνεις δεν σταμάτησα να τρώω και να δοκιμάζω πάσης φύσεως ντόπια γλυκά του κουταλιού και μέλι. Ελπίζω οι πεζοπορίες στο βουνό που κάναμε χτες και σήμερα να έκαψαν τίποτα...Εκτός από το γλέντι της παραμονής, οι υπόλοιπες δυο μέρες πέρασαν σχετικά ήρεμα και με χαλαρούς ρυθμούς. Εκδράμαμε στη όμορη λίμνη, όπου αν και τεχνητή, έχει εναρμονιστεί πλήρως με το οικοσύστημα θυμίζοντας αλπικό τοπίο. Περπατήσαμε αρκετά, αστειευτήκαμε, έβγαλα άπειρες φωτογραφίες και αργά το σήμερα απόγευμα πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Συνειδητοποίησα πόσο πολύ είχα ανάγκη αυτή την απόδραση, η οποία άσχετα με τις μέρες που διανύουμε ήταν ξεχωριστή. Κι ακόμη, δεν ήταν δαπανηρή πράγμα που αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως στα απλά πράγματα κρύβεται η ουσία. Εύχομαι κι ελπίζω να είστε όλοι καλά και να περάσατε το ίδιο όμορφα όσο εγώ. Μην παύετε να ελπίζετε ποτέ. Ακούτε...

- Θα πάρεις λαχείο;
- Όχι ευχαριστώ, δε μου περισσεύουν... (αυτό το δεύτερο το μουρμούρισα μέσα από τα δόντια) 
- Θα πρέπει πάντα να σου περισσεύει ελπίδα παλικάρι μου! 

** Η παραπάνω στιχομυθία υπήρξε το μεγάλο μάθημα που πήρα τη σημερινή μέρα, από έναν μεσόκοπο λαχειοπώλη Κύριο το όνομα του οποίου δεν γνωρίζω. Πόσα ευχαριστώ θα έπρεπε να του πω; Δεν είναι τόσο η κουβέντα που μου είπε όσο ο τρόπος του. Κι ευθύς, σχεδόν αυτόματα σκέφτηκα τούτο το κομμάτι που ακολουθεί....νομίζω πως αρχικά σκέφτηκα την αγγλική εκδοχή του όμως αστραπιαία θυμήθηκα τους ελληνικούς στίχους.

Θέλω να πετάξω ελεύθερα
πιο πέρα κι απ' το κενό
πράγματα μικρά και δεύτερα
δεν ξέρω ν' αγαπώ.

 

Πληροφορίες για τα μέρη που επισκέφτηκα ΕΔΩ

Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010

Ευχές και δώρα!


Μέρες γιορτών διανύουμε (κι απεργιακών κινητοποιήσεων αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης) κι είμαστε ένα βήμα πριν τον εορτασμό των Χριστουγέννων. Εφέτος, τα δώρα για τους περισσότερους θα' ναι περιορισμένα αλλά μην ξεχνάτε δώρο σημαίνει να δίνεις κάτι από ψυχής κι όχι οπωσδήποτε κάτι πολυέξοδο. Το δίχως άλλο τούτη η οικονομική κρίση θα μας κάνει πολύ φτωχότερους κι ίσως λίγο καλύτερους ανθρώπους. Ας είναι ...
Τα μικρά δώρα, τα από καρδιάς δοσμένα κάνουν πάντα καλύτερη αίσθηση στους αγαπημένους μας. Χαρίστε βιβλία καινούρια ή από αυτά που έχετε διαβάσει και τώρα κοσμούν τη βιβλιοθήκη σας, έναν δίσκο (ακόμη κι αντιγραμμένο), ένα σημειωματάριο με μιαν ιδιόχειρη σκέψη σας σε κάποιον... Τόσο απλά, τόσο οικονομικά! Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται δαπανηρά τότε αφιερώστε λίγο από το χρόνο σας για έναν περίπατο με όσους αγαπάτε. Μα το σημαντικότερο από όλα είναι να θυμηθείτε όσους τις μέρες των γιορτών είναι μόνοι.. Ένα τηλέφωνο, μια βόλτα μαζί τους θα τους κάνει να ξεχάσουν (προσωρινά έστω)  τη μοναξιά που αισθάνονται εντονότερη τούτες τις μέρες. 
Τα δικά μου δωράκια είναι ψηφιακά αλλά γίνονται μιας πρώτης τάξεως αφορμή για διάβασμα τόσο από τους μικρούς μας φίλους όσο κι από τους μεγαλύτερους. Το αγαπημένο μου παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ  είναι η ιστορία του "Ευτυχισμένου Πρίγκιπα". Μου θυμίζει τον παππού που δεν υπάρχει πια στη ζωή και μου ξυπνά εικόνες από την παιδική μου ηλικία. Σήμερα, λοιπόν, το παραμύθι διαβάζει για όλους μας ο Δημήτρης Χορν κι αμέσως μετά η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει για όλους εμάς που αγαπάμε τον Αλ. Παπαδιαμάντη, το διήγημα "Υπηρέτρα".

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία κι ηρεμία στα σπίτια σας.

Εδώ κατεβάζετε:

  &
       Υπηρέτρα

Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010

Το γράμμα Ι

12-04-2010

Σου γράφω πάλι όπως παλιά. Θυμάσαι; Τότε που ανησυχούσα και με κυρίευαν τα αναπάντητα γιατί. Ξέρεις κάτι, λοιπόν; Εκείνα τα "γιατί" δεν υπάρχουν πια, όπως δεν υπάρχεις κι εσύ στη ζωή μου. Ούτε στις σκέψεις μου υπάρχεις... σε κάποιες από τις συνήθειές μου έχεις απομείνει, αλλά βλέπεις αυτές δεν αλλάζουν εύκολα.

Εκείνα τα "γιατί", τα ατελείωτα, έχουν δώσει τη θέση τους σε άλλες απορίες βαθύτερες. Θα μου πεις με το γνωστό εκείνο ύφος σου "Έτσι δεν το λογικό, Σείριε;". Δεν ξέρω πιο είναι το λογικό κι ιδίως μαζί σου, η λογική μου χανόταν. Αλλά είπαμε, αυτά είναι στο παρελθόν, το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούριο μήκος. Θυμάσαι αυτό το στίχο; Θα θυμάσαι τότε και όσο μας συνδέουν... 

Είχα αποφασίσει να μην ακούω αυτό το τραγούδι. Το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Μέχρι χτες που το άκουσα ολόκληρο ξανά, ξανά, ξανά και ξανά ύστερα από πέντε ολόκληρα χρόνια. Ξέρεις κάτι; Δεν ένιωσα κανένα από εκείνα τα συναισθήματα που φοβόμουν ότι θα με κυρίευαν. Κι ο τελευταίος συνδετικός κρίκος θαρρώ πως έσπασε. Άργησε αρκετά να κλείσει το οπισθόφυλλο του βιβλίου μας, παρόλο που στο μεσοδιάστημα οι ζωές μας συνέχιζαν. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό;  Άλλωστε, γι' αυτό σου γράφω... εσύ πάντοτε ήσουν ο ειδήμονας.

Δε σου κρατώ κακία καμιά για το γεγονός ότι μπαινόβγαινες στη ζωή μου θέλοντας να "ελέγχεις" τα συναισθήματά μου. Έπαιζες το παιχνίδι σου κι εγώ "τσίμπαγα". Έτσι κι αλλιώς στο βάθος του χρόνου εγώ κέρδισα την παρτίδα, έστω και με καθυστέρηση. Έγινα πιο δυνατός χωρίς να το καταλάβεις. Έκλεβες από τη ζωή μου αλλά εγώ τα πήρα όλα πίσω. Άργησα λίγο αλλά το μυαλό μου με βοήθησε να καταλαβαίνω, οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο.

Όλα τούτα που σου γράφω ίσως να μην έχουν κανένα νόημα για σένα, αλλά απόψε έκλεισα τα είκοσι πέντε κι είχα χρέος να στα πω. Σε αφήνω με κάτι που είχε γράψει ο Μπρεχτ. Έτσι για να έχεις θα λες ότι κάτι έμαθες κι από μένα.

...Κανένα πράγμα δεν είναι κανενός ή αν όχι τότε είναι σίγουρα εκείνου που το έχει μεράκι και τ' αγαπάει και το γνωρίζει. Μια ψυχή ανήκει σε όποιον νοιάζεται και τη φροντίζει, το αμάξι ανήκει στον προσεκτικό οδηγό μην τύχει και το ρίξει στο γκρεμό. Κι η γη με τους καρπούς που περισσεύουν (ανήκει) σ' αυτούς που την πονούν και τη δουλεύουν...
_________________________________________________________________

Το παραπάνω κείμενο ανήκει σε σειρά κειμένων που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. Θαρρώ πως στο διάστημα εκείνο έγραψα τα περισσότερα κείμενα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.Είναι από τα ελάχιστα κείμενα που θα δημοσιεύσω (τουλάχιστον για την ώρα) από εκείνες τις γραφές μου . Όσο δύσκολο είναι να ξεστομίσεις τα λόγια τούτα στον εαυτό σου άλλο τόσο δύσκολο είναι να τα μοιραστείς. Το παρόν δημοσιεύεται κατ' εξαίρεση ύστερα από τη λήψη συνδέσμου για το "εγώ μιλάω για δύναμη".



Το τραγούδι της ανάρτησης είναι ένα διαμαντάκι, που ακούω τις τελευταίες μέρες κι είναι σχεδόν άσχετο προς το περιεχόμενο της ανάρτησης. Το σκέφτηκα κι έψαξα να το βρω και να το ακούσω κατόπιν μιας συζήτησης που είχα με το αγαπημένο μου "καλαμαράκι". Η όλη συζήτηση μιαν ολόκληρη ανάρτηση θα μπορούσε να είναι... φιλώ σας

Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010

Το όνειρο...

Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό στ' όνειρο που είδα χθες το βράδυ
κι ήμουνα απ' τη μια του κύκλου εγώ κι εγώ από την άλλη
έτοιμος να μου αποκριθώ και να ρωτήσω πάλι
κι ύστερα χάθηκα μακριά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
έβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας, έβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.

Κι είδα ένα παιδί, μικρό παιδί που έπαιζε και μου 'ριχνε στα ζάρια

το ύστερο του πόθου μου φιλί, τα πρώτα παιδικά μου χάδια
κι εκεί- εκείνη τη στιγμή άκουγα να τραγουδάνε εντός μου,
ο ύπνος με το θάνατο μαζί, τραγούδια του έρωτός μου
κι ύστερα πάλι ξαφνικά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
έβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.

Κι είδα τις ελπίδες μας σκιές, βάδιζαν αμίλητα εμπρός μου,

σύμβολα, σημεία και μυστικές μορφές αυτού του μάταιου κόσμου
και είκοσι αιώνες σκοτεινοί έφταναν στο τέλος τους πια τώρα
κι από 'ναν κόσμο σ' άλλονε τελικά, εμείς, περνάμε, λέει, ώρα την ώρα
κι ύστερα πάλι ξαφνικά, χάθηκα σε ολάνθιστα περιβόλια,
παρέα με τους δερβίσηδες γύρω από τη φωτιά, χορεύοντας και τραγουδώντας
έβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας, έβαλα χορεύοντας και τραγουδώντας.

Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό στ' όνειρο που είδα χθες το βράδυ

κι ήμουνα απ' τη μια του κύκλου εγώ κι εγώ από την άλλη
πες μου τι είν' αυτά που βλέπω εδώ, πρόφτασα να πω στον εαυτό μου,
μη μιλάς μον' κοίτα και πέρνα λέει αυτός και βγήκα από τ' όνειρό μου.




ΥΓ. είναι κάποια τραγούδια όπου οι στίχοι τους έχουν ταιριάξει τόσο καλά με τη μουσική...κι εκεί θαρρείς πως το τραγούδι γράφτηκε για σένα...μεγάλη ιστορία κουβαλά ετούτο το κομμάτι για μένα. Ακούς εαυτέ μου...που πήγες και το θυμήθηκες...ε;

Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010

Alma Libre II

Αγρότης – Ποιητής 

Αποφασίστηκε, λοιπόν,  κάτω από την γαλαξιακή συγκυρία
αγρότης – ποιητής να είναι το επάγγελμά μου.
Αφού, λοιπόν, την τέχνη ακόμα δεν κατέχω
το γέρο πατέρα μου θα ακολουθώ
στο περιβόλι των εσπεριδοειδών ποιημάτων.
Εκεί θα μάθω ποιες προτάσεις να κλαδεύω
από τα εμπνευσμένα δέντρα,
από παράσιτα επιρροών να τα προστατεύω.
Να ξεχορταριάζω το χώμα των ιδεών και να το προσέχω,
να το ποτίζω με νερό ανθρώπινων ψυχών.
Έτσι με καρτερικότητα τους ανθούς να κοιτώ
γνωρίζοντας το χρόνο που θα γίνουν
ποιήματα – πορτοκάλια, ποιήματα – λεμόνια.
Το νου μου πρέπει να έχω σε ποντίκια φόβων και εγωιστικά πουλιά
που τον καρπό χαλάνε, γι’ αυτό να τα διαλέγω πρέπει να μάθω
ποια από αυτά θα μπορούν από τους ανθρώπους να φαγωθούν,
Να τα συλλέγω και στην λαϊκή αγορά των ποιητών
ασαν ντελάλης να φωνάζω
“ εδώ τα πιο γλυκά ποιήματα – πορτοκάλια ”
“ για περάστεεεε”
 Νίκος Κονδύλης


Σχόλιο:
1. Το ποίημα προέρχεται από το ποιητικό μπλογκ, "Κύτταρα Τέχνης", το οποίο γράφει και διαχειρίζεται ο Νίκος Κονδύλης. 
2. Από χτες ακούω σαν υπνωτισμένος το ορχηστρικό θέμα από το "Alma Libre", της περασμένης ανάρτησης. Πάλι και πάλι... 

Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010

Alma Libre!


Ελεύθερη Ψυχή σημαίνει να μην υποτάσσεσαι στα θέλω των άλλων, να κυνηγάς το απέραντο, να ονειρεύεσαι...

...κι ό,τι σε πίκρανε ή πέρασες στη ζωή να είναι η κρυφή δύναμή σου...


Alma Libre
κατέβασε το δίσκο πατώντας πάνω στην παραπομπή Alma Libre

Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010

Ας μιλήσουμε ανοιχτά...

"... Γενικά είναι όμορφο γιατί ακόμη κι εμένα μου βγαίνει να φροντίζω παιδάκια, κι ας είμαι τόσο νέος. Να σου πω την αλήθεια, αν βρω κάποτε τον άνθρωπο που θα μείνουμε για χρόνια μαζί και νιώσω ότι θέλω να ζήσω για πάντα μαζί του, το σκέφτομαι αυτό με την υιοθεσία. Το μόνο όμως που με κρατάει είναι η ευθύνη που θα' χω απέναντί του. Ξέρεις...δε φοβάμαι ότι δε θα' μαι καλός πατέρας, ούτε φοβάμαι για το σύντροφό μου αφού θα' ναι επιλογή μου. Εκείνο που με φοβίζει είναι πως για ακόμη μια φορά θα πρέπει να αποδείξουμε (σε ποιους άραγε;;;) πως κι εμείς είμαστε άνθρωποι με αισθήματα κι άξιοι να χαρίσουμε αγάπη..."
Το παρόν απόσπασμα αποτελεί μέρος επιστολής που είχα λάβει κάποτε από έναν καλό μου φίλο με τον οποίο ανταλλάσσαμε ολοσέλιδες επιστολές και μέσα στις οποίες αναπτύσσαμε σκέψεις και προβληματισμούς μας. Μια σειρά δυσμενών γεγονότων μας απομάκρυναν όμως η φιλία μου με εκείνο το παιδί υπήρξε ουσιαστική και καθοριστική για μένα. (περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ).  Σκέψεις γραμμένες έξι χρόνια πριν...

Εκ τότε το συζήτησα πολλές φορές το θέμα "παιδί". Άλλοτε με τους συντρόφους μου κι άλλοτε με φίλους. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν αισθάνονται όλοι την ίδια ανάγκη για ένα παιδί κι ακόμη, δεν είναι όλοι προορισμένοι να γίνουν γονείς.

Διαβάζοντας, λοιπόν, την επιστολή ετούτη ξανά και ξανά νιώθω έναν περίεργο κόμπο στο στομάχι. Δε διακατέχομαι σε καμιά περίπτωση από το σύνδρομο "εγώ πότε θα γίνω γονιός". 'Ομως δεν κρύβω πως θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να μεγαλώσω ένα παιδί έξω από ένα συμβατικό μοντέλο οικογένειας, το οποίο άλλωστε δεν μπορώ να ακολουθήσω. 

Έχω την αίσθηση ότι απόψε περπατάω σε ναρκοπέδιο και σας παρασύρω μαζί μου. Σκεφτείτε όμως πόσο καλύτερος θα ήταν τούτος ο κόσμος αν υπήρχαν λιγότερα ιδρύματα για παιδιά και περισσότερη δοσμένη αγάπη από άτομα που τα κοινωνικά στερεότυπα τους στερούν αυτό το δικαίωμα. Σας βγάλουμε τις παρωπίδες κι ας δούμε ότι σε τούτο τον κόσμο υπάρχει χώρος να ακουστούν κι άλλες ιδέες...   


Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010

Το τέλος της γιορτής

Και τώρα που τα φώτα της γιορτής και το μικρό γλέντι τελείωσαν πήρα το δρόμο της επιστροφής. Κούμπωσα το μπουφάν ίσαμε πάνω, τύλιξα το κασκόλ στο λαιμό, έβγαλα τα ακουστικά από την τσέπη και πήρα το γνώριμο δρόμο της επιστροφής. Έχει μιαν αφύσικη ηρεμία η πόλη τούτη την ώρα, λίγα αυτοκίνητα κι ακόμη λιγότεροι πεζοί διασχίζουν τους κεντρικούς δρόμους. Στέκομαι στο φανάρι και το φως της διπλανής λάμπας με λούζει. Ένα πορτοκαλοκίτρινο άσχημο χρώμα διαχέεται παντού. Περπατάω κι ακούω τη Δανάη να τραγουδάει Αττίκ. Η ασχήμια της πόλης μετριάζεται από τις εικόνες που γεννά μέσα μου η χερουβική φωνή της Δανάης. Ακούω σχεδόν υπνωτισμένος το "αν βγουν αλήθεια" , αφήνω πότε τον ήχο του πιάνου και πότε τη φωνή της να με συνεπαίρνουν. Έχω σκαλώσει στους στίχους:  
"Κι αν δυστυχήσεις την πόρτα έλα να χτυπήσεις
Θα στην ανοίξω και θα σε σφίξω
Στο στήθος μου χωρίς ντροπή
Κι ο κόσμος ότι θέλει ας πει"


Πόση δύναμη κι αγάπη κρύβουν αυτά τα λόγια. Πόσο πρέπει να αγαπήσεις για να μπορέσεις να το πράξεις...; Προς στιγμήν κλονίζομαι. Αμφιταλαντεύεται μέσα μου η σκέψη αν θα ήμουν ικανός για κάτι τέτοιο. Στα λόγια όλοι εύκολα λέμε πράγματα, στην πράξη όμως...; Στην πράξη τι κάνουμε...

Τα βήματα μου έχουν αλλάξει ρυθμό. Ο βιαστικός βηματισμός έδωσε τη θέση του σε ένα αργόσυρτο βηματισμό. Βγάζω τα χέρια από τις τσέπες, σου στέλνω μήνυμα. Δυο λέξεις, δυο λόγια όπως τα σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή. Η εναλλαγή του κομματιού κι η φωνή της Φλέρυς με ταξιδεύει σε κόσμους που μόνο με το λογισμό μου έχω δει... Τελειώνει το κομμάτι κι εγώ ξαναβάζω να το ακούσω, σα να μη θέλω να γυρίσω στην πραγματικότητα. Να παρατείνω με κάποιον τρόπο την παραμονή μου στο ταξίδι της νύχτας.

Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010

Informazioni su Mente e Speranza

" Ξέρετε τι τέρας είναι το μυαλό; Το μυαλό μπορεί να δημιουργήσει... είναι ένας θεός που δημιουργεί τον κόσμο από την αρχή, έναν άλλο κόσμο...αναπληρώνει, αντικαθιστά...Είναι φοβερό τι κάνει ένα μυαλό και πως παλεύει και τι στερήσεις και πως διορθώνει, σα το μεγαλύτερο αισθητικό της ασχήμιας, και πως τις  παρακάμπτει...ή πως κρατάει τα αφινιασμένα και σπασμένα ηνία της ελπίδας... διότι ενώ η λογική λέει πως δεν υπάρχει ελπίδα εσύ συνεχίζεις να ελπίζεις...

...Εκείνος που κάνει τη μεγαλύτερη κατανάλωση της ελπίδας είναι ο απαισιόδοξος,  αλλιώς δε θα είχε τα κότσια να είναι απαισιόδοξος..."

Κική Δημουλά


ΥΓ. 1

Υπάρχω, υπάρχεις, υπάρχουμε...συνυπάρχουμε....
Ελπίζω, ελπίζεις, ελπίζουμε...

ΥΓ. 2. Κάπου εδώ τριγυρίζει και το "καλαμαράκι" μου, η ευαίσθητη Αmelie. Το ίδιο αθόρυβα τριγυρνά (τον τελευταίο καιρό) κι η Sunnefoula. Καρτερώ να δω και τις δυο τους.


Καλή βδομάδα σε όλους σας