"πιο πέρα κι απ' το κενό"

Θαρρώ πως τούτα τα Χριστούγεννα ήταν πιο όμορφα από τα εκείνα των περασμένων ετών ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκαν. Οι σχέσεις μου με την υπερβολή που κουβαλούν τα Χριστούγεννα δεν υπήρξαν ποτέ οι καλύτερες ωστόσο φέτος θαρρώ πως διέκρινα περισσότεροι σύνεση. Λιγότεροι στολισμοί και ακόμη λιγότεροι (σιχαμεροί) φωτεινοί Αη Βασιλίδες που κατεβαίνουν σκάλες από φωτοσωλήνα, λιγότερα τζιπ στα ορεινά κεφαλοχώρια και λιγότερη κομποφανία από τους φασαριόζους νεόπλουτους νεοέλληνες. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως σαν λαός αρεσκόμαστε στην υπερβολή... όμως εφέτος κάτι άλλαξε. Το έβλεπες στον αέρα.

Τέτοιες μέρες ένα χρόνο πριν ήμουν φαντάρος, είχα ορκιστεί κι είχα ξεμείνει στην Τρίπολη. Στην πόλη αυτή που το κρύο της είναι το κάτι άλλο. Δεν με ένοιαζε τόσο ότι ήμουν μόνος εκείνες τις μέρες (άλλωστε και Πάσχα έκανα στη Μονάδα) αλλά ένα από εκείνα τα εορταστικά βράδια είχα σκοπιά και κάπου στο βάθος διέκρινα ένα παράθυρο, απ' την τραβηγμένη κουρτίνα του οποίου έβλεπα μιαν οικογένεια να γιορτάζει. Κι είχα κάπως ζηλέψει είναι αλήθεια αλλά δεν είχα πει τίποτε σε κανέναν από τους δικούς μου που με είχαν πάρει για τα χρόνια πολλά. Έτσι, χωρίς να το ξέρει εκείνη η οικογένεια και χωρίς να με έχει καλέσει έκανα τα πιο ήσυχα Χριστούγεννα μαζί τους. Από μακρυά...νοερά...

Εφέτος,όμως, ελεύθερος πολίτης πια γύρισα κοντά στα θέλω μου. Λοιπόν, τα πέρασα ανέλπιστα όμορφα σε ένα χωριό την ορεινής Κορινθίας. Μόλις δύο ώρες και κάτι με το αυτοκίνητο, από την Πάτρα. Έφτασα αργά το μεσημέρι, έχοντας διασχίσει μιαν υπέροχη δασώδη περιοχή. Νομίζω ότι η οδηγητική πορεία της ανάβασης επέδρασε καταλυτικά μέσα μου, ηρεμώντας και κάνοντας με να ξεχαστώ. Διαρκής εναλλαγή φτελιών, πεύκων και ελάτων όλη η διαδρομή ίσαμε τον προορισμό.Η οδήγηση στα βραχώδη εδάφη της Πελοποννήσου ολοένα και σου χαρίζει στιγμές ανεπανάληπτου κάλλους. Το ραδιόφωνο συντονισμένο στο Δεύτερο κι όταν πια το σήμα χάθηκε μουσικές αγαπημένες σε δίσκους με ατελείωτα MP3. Είχαμε σύμμαχο και τον καιρό. Για βροχές μας ενημέρωνε η ΕΜΥ, με λιακάδα πηγαίναμε και λιακάδα είχαμε ανήμερα τα Χριστούγεννα. Σήμερα, Κυριακή, είχε σύννεφα βαριά και χιονοψιχάλες έπεφταν.

Το βράδυ της Παραμονής βρεθήκαμε (εγώ κι υπόλοιπη παρέα, δεν ήμουν μόνος σαν το κούκο!) στην κεντρική πλατεία του χωριού, όπου λάμβανε χώρα το έθιμο της φωτιάς. Μια μεγάλη φωτιά στο κέντρο και γύρω ο κόσμος να χορεύει σε έναν κύκλο μεγάλο περιμετρικά της φωτιάς. Το κρύο τσουχτερό, αλλά  το κρασί έρεε άφθονο. Κι αν το κρασί ευφραίνει καρδίαν καθώς λένε, τότε σίγουρα τον πέτυχε το σκοπό του! Με τα πολλά βρέθηκα στο χορό (αυτά είναι!) και δώστου συρτοκαλαματιανά και τσάμικα. Φαντάζεστε, λοιπόν, σε τι μέθεξη βρέθηκα. Εκεί μείναμε σχεδόν μέχρι που διάλυσε κι η βραδιά συνεχίστηκε στη σάλα ενός ξενώνα που λόγω της ημέρας έκαμνε γλέντι. Μη φανταστείς παραδοσιακό...εκεί είχαμε αλλαγή ρεπερτορίου. Ο χορός συνεχίστηκε μέχρι τελικής πτώσης από την υπόλοιπη ομήγυρη. Εγώ πάλι σεμνός...

...Κι αν δεν ξημέρωνε αυτή η άγια μέρα θα είχα αμαρτήσει, το λέω και το υπογράφω με τα δύο μου χέρια. Διότι την αμαρτία μου θα τη πω! Το dar (κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε) λειτουργούσε κι έπιανε μηνύματα κι όχι μόνο έπιανε...αλλά είπαμε ξημέρωνε μέρα σημαίνουσα!!! Με κάτι τέτοιες σκέψεις (γκουχ γκουχ, βηχαλάκι με έπιασε ξαφνικά) γύριζα στο κατάλυμα μου, τις πρώτες πρωινές ώρες. Το μεσημέρι ξύπνησα, ετοιμάστηκα κι έκατσα στο γιορτινό τραπέζι κι όταν σηκωθήκαμε καθένας μας πρέπει να ζύγιζε από δυο κιλά παραπάνω.

Κι όπως καταλαβαίνεις δεν σταμάτησα να τρώω και να δοκιμάζω πάσης φύσεως ντόπια γλυκά του κουταλιού και μέλι. Ελπίζω οι πεζοπορίες στο βουνό που κάναμε χτες και σήμερα να έκαψαν τίποτα...Εκτός από το γλέντι της παραμονής, οι υπόλοιπες δυο μέρες πέρασαν σχετικά ήρεμα και με χαλαρούς ρυθμούς. Εκδράμαμε στη όμορη λίμνη, όπου αν και τεχνητή, έχει εναρμονιστεί πλήρως με το οικοσύστημα θυμίζοντας αλπικό τοπίο. Περπατήσαμε αρκετά, αστειευτήκαμε, έβγαλα άπειρες φωτογραφίες και αργά το σήμερα απόγευμα πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Συνειδητοποίησα πόσο πολύ είχα ανάγκη αυτή την απόδραση, η οποία άσχετα με τις μέρες που διανύουμε ήταν ξεχωριστή. Κι ακόμη, δεν ήταν δαπανηρή πράγμα που αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως στα απλά πράγματα κρύβεται η ουσία. Εύχομαι κι ελπίζω να είστε όλοι καλά και να περάσατε το ίδιο όμορφα όσο εγώ. Μην παύετε να ελπίζετε ποτέ. Ακούτε...

- Θα πάρεις λαχείο;

- Όχι ευχαριστώ, δε μου περισσεύουν... (αυτό το δεύτερο το μουρμούρισα μέσα από τα δόντια) 

- Θα πρέπει πάντα να σου περισσεύει ελπίδα παλικάρι μου! 

** Η παραπάνω στιχομυθία υπήρξε το μεγάλο μάθημα που πήρα τη σημερινή μέρα, από έναν μεσόκοπο λαχειοπώλη Κύριο το όνομα του οποίου δεν γνωρίζω. Πόσα ευχαριστώ θα έπρεπε να του πω; Δεν είναι τόσο η κουβέντα που μου είπε όσο ο τρόπος του. Κι ευθύς, σχεδόν αυτόματα σκέφτηκα τούτο το κομμάτι που ακολουθεί....νομίζω πως αρχικά σκέφτηκα την αγγλική εκδοχή του όμως αστραπιαία θυμήθηκα τους ελληνικούς στίχους.

Θέλω να πετάξω ελεύθερα
πιο πέρα κι απ' το κενό
πράγματα μικρά και δεύτερα
δεν ξέρω ν' αγαπώ.
 

Πληροφορίες για τα μέρη που επισκέφτηκα ΕΔΩ