Το γράμμα Ι

12-04-2010

Σου γράφω πάλι όπως παλιά. Θυμάσαι; Τότε που ανησυχούσα και με κυρίευαν τα αναπάντητα γιατί. Ξέρεις κάτι, λοιπόν; Εκείνα τα "γιατί" δεν υπάρχουν πια, όπως δεν υπάρχεις κι εσύ στη ζωή μου. Ούτε στις σκέψεις μου υπάρχεις... σε κάποιες από τις συνήθειές μου έχεις απομείνει, αλλά βλέπεις αυτές δεν αλλάζουν εύκολα.

Εκείνα τα "γιατί", τα ατελείωτα, έχουν δώσει τη θέση τους σε άλλες απορίες βαθύτερες. Θα μου πεις με το γνωστό εκείνο ύφος σου "Έτσι δεν το λογικό, Σείριε;". Δεν ξέρω πιο είναι το λογικό κι ιδίως μαζί σου, η λογική μου χανόταν. Αλλά είπαμε, αυτά είναι στο παρελθόν, το μυαλό μου με συντόνισε στο καινούριο μήκος. Θυμάσαι αυτό το στίχο; Θα θυμάσαι τότε και όσο μας συνδέουν... 

Είχα αποφασίσει να μην ακούω αυτό το τραγούδι. Το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Μέχρι χτες που το άκουσα ολόκληρο ξανά, ξανά, ξανά και ξανά ύστερα από πέντε ολόκληρα χρόνια. Ξέρεις κάτι; Δεν ένιωσα κανένα από εκείνα τα συναισθήματα που φοβόμουν ότι θα με κυρίευαν. Κι ο τελευταίος συνδετικός κρίκος θαρρώ πως έσπασε. Άργησε αρκετά να κλείσει το οπισθόφυλλο του βιβλίου μας, παρόλο που στο μεσοδιάστημα οι ζωές μας συνέχιζαν. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό;  Άλλωστε, γι' αυτό σου γράφω... εσύ πάντοτε ήσουν ο ειδήμονας.

Δε σου κρατώ κακία καμιά για το γεγονός ότι μπαινόβγαινες στη ζωή μου θέλοντας να "ελέγχεις" τα συναισθήματά μου. Έπαιζες το παιχνίδι σου κι εγώ "τσίμπαγα". Έτσι κι αλλιώς στο βάθος του χρόνου εγώ κέρδισα την παρτίδα, έστω και με καθυστέρηση. Έγινα πιο δυνατός χωρίς να το καταλάβεις. Έκλεβες από τη ζωή μου αλλά εγώ τα πήρα όλα πίσω. Άργησα λίγο αλλά το μυαλό μου με βοήθησε να καταλαβαίνω, οι ευαίσθητοι παθαίνουν και παρανοούν κι η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο.

Όλα τούτα που σου γράφω ίσως να μην έχουν κανένα νόημα για σένα, αλλά απόψε έκλεισα τα είκοσι πέντε κι είχα χρέος να στα πω. Σε αφήνω με κάτι που είχε γράψει ο Μπρεχτ. Έτσι για να έχεις θα λες ότι κάτι έμαθες κι από μένα.

...Κανένα πράγμα δεν είναι κανενός ή αν όχι τότε είναι σίγουρα εκείνου που το έχει μεράκι και τ' αγαπάει και το γνωρίζει. Μια ψυχή ανήκει σε όποιον νοιάζεται και τη φροντίζει, το αμάξι ανήκει στον προσεκτικό οδηγό μην τύχει και το ρίξει στο γκρεμό. Κι η γη με τους καρπούς που περισσεύουν (ανήκει) σ' αυτούς που την πονούν και τη δουλεύουν...

_________________________________________________________________

Το παραπάνω κείμενο ανήκει σε σειρά κειμένων που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. Θαρρώ πως στο διάστημα εκείνο έγραψα τα περισσότερα κείμενα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.Είναι από τα ελάχιστα κείμενα που θα δημοσιεύσω (τουλάχιστον για την ώρα) από εκείνες τις γραφές μου . Όσο δύσκολο είναι να ξεστομίσεις τα λόγια τούτα στον εαυτό σου άλλο τόσο δύσκολο είναι να τα μοιραστείς. Το παρόν δημοσιεύεται κατ' εξαίρεση ύστερα από τη λήψη συνδέσμου για το "εγώ μιλάω για δύναμη".

Το τραγούδι της ανάρτησης είναι ένα διαμαντάκι, που ακούω τις τελευταίες μέρες κι είναι σχεδόν άσχετο προς το περιεχόμενο της ανάρτησης. Το σκέφτηκα κι έψαξα να το βρω και να το ακούσω κατόπιν μιας συζήτησης που είχα με το αγαπημένο μου "καλαμαράκι". Η όλη συζήτηση μιαν ολόκληρη ανάρτηση θα μπορούσε να είναι... φιλώ σας