Το τέλος της γιορτής

Και τώρα που τα φώτα της γιορτής και το μικρό γλέντι τελείωσαν πήρα το δρόμο της επιστροφής. Κούμπωσα το μπουφάν ίσαμε πάνω, τύλιξα το κασκόλ στο λαιμό, έβγαλα τα ακουστικά από την τσέπη και πήρα το γνώριμο δρόμο της επιστροφής. Έχει μιαν αφύσικη ηρεμία η πόλη τούτη την ώρα, λίγα αυτοκίνητα κι ακόμη λιγότεροι πεζοί διασχίζουν τους κεντρικούς δρόμους. Στέκομαι στο φανάρι και το φως της διπλανής λάμπας με λούζει. Ένα πορτοκαλοκίτρινο άσχημο χρώμα διαχέεται παντού. Περπατάω κι ακούω τη Δανάη να τραγουδάει Αττίκ. Η ασχήμια της πόλης μετριάζεται από τις εικόνες που γεννά μέσα μου η χερουβική φωνή της Δανάης. Ακούω σχεδόν υπνωτισμένος το "αν βγουν αλήθεια" , αφήνω πότε τον ήχο του πιάνου και πότε τη φωνή της να με συνεπαίρνουν. Έχω σκαλώσει στους στίχους:  

"Κι αν δυστυχήσεις την πόρτα έλα να χτυπήσεις
Θα στην ανοίξω και θα σε σφίξω
Στο στήθος μου χωρίς ντροπή
Κι ο κόσμος ότι θέλει ας πει"

Πόση δύναμη κι αγάπη κρύβουν αυτά τα λόγια. Πόσο πρέπει να αγαπήσεις για να μπορέσεις να το πράξεις...; Προς στιγμήν κλονίζομαι. Αμφιταλαντεύεται μέσα μου η σκέψη αν θα ήμουν ικανός για κάτι τέτοιο. Στα λόγια όλοι εύκολα λέμε πράγματα, στην πράξη όμως...; Στην πράξη τι κάνουμε...

Τα βήματα μου έχουν αλλάξει ρυθμό. Ο βιαστικός βηματισμός έδωσε τη θέση του σε ένα αργόσυρτο βηματισμό. Βγάζω τα χέρια από τις τσέπες, σου στέλνω μήνυμα. Δυο λέξεις, δυο λόγια όπως τα σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή. Η εναλλαγή του κομματιού κι η φωνή της Φλέρυς με ταξιδεύει σε κόσμους που μόνο με το λογισμό μου έχω δει... Τελειώνει το κομμάτι κι εγώ ξαναβάζω να το ακούσω, σα να μη θέλω να γυρίσω στην πραγματικότητα. Να παρατείνω με κάποιον τρόπο την παραμονή μου στο ταξίδι της νύχτας.