Ας μιλήσουμε ανοιχτά...

"... Γενικά είναι όμορφο γιατί ακόμη κι εμένα μου βγαίνει να φροντίζω παιδάκια, κι ας είμαι τόσο νέος. Να σου πω την αλήθεια, αν βρω κάποτε τον άνθρωπο που θα μείνουμε για χρόνια μαζί και νιώσω ότι θέλω να ζήσω για πάντα μαζί του, το σκέφτομαι αυτό με την υιοθεσία. Το μόνο όμως που με κρατάει είναι η ευθύνη που θα' χω απέναντί του. Ξέρεις...δε φοβάμαι ότι δε θα' μαι καλός πατέρας, ούτε φοβάμαι για το σύντροφό μου αφού θα' ναι επιλογή μου. Εκείνο που με φοβίζει είναι πως για ακόμη μια φορά θα πρέπει να αποδείξουμε (σε ποιους άραγε;;;) πως κι εμείς είμαστε άνθρωποι με αισθήματα κι άξιοι να χαρίσουμε αγάπη..."

Το παρόν απόσπασμα αποτελεί μέρος επιστολής που είχα λάβει κάποτε από έναν καλό μου φίλο με τον οποίο ανταλλάσσαμε ολοσέλιδες επιστολές και μέσα στις οποίες αναπτύσσαμε σκέψεις και προβληματισμούς μας. Μια σειρά δυσμενών γεγονότων μας απομάκρυναν όμως η φιλία μου με εκείνο το παιδί υπήρξε ουσιαστική και καθοριστική για μένα. (περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ).  Σκέψεις γραμμένες έξι χρόνια πριν...

Εκ τότε το συζήτησα πολλές φορές το θέμα "παιδί". Άλλοτε με τους συντρόφους μου κι άλλοτε με φίλους. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν αισθάνονται όλοι την ίδια ανάγκη για ένα παιδί κι ακόμη, δεν είναι όλοι προορισμένοι να γίνουν γονείς.

Διαβάζοντας, λοιπόν, την επιστολή ετούτη ξανά και ξανά νιώθω έναν περίεργο κόμπο στο στομάχι. Δε διακατέχομαι σε καμιά περίπτωση από το σύνδρομο "εγώ πότε θα γίνω γονιός". 'Ομως δεν κρύβω πως θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να μεγαλώσω ένα παιδί έξω από ένα συμβατικό μοντέλο οικογένειας, το οποίο άλλωστε δεν μπορώ να ακολουθήσω. 

Έχω την αίσθηση ότι απόψε περπατάω σε ναρκοπέδιο και σας παρασύρω μαζί μου. Σκεφτείτε όμως πόσο καλύτερος θα ήταν τούτος ο κόσμος αν υπήρχαν λιγότερα ιδρύματα για παιδιά και περισσότερη δοσμένη αγάπη από άτομα που τα κοινωνικά στερεότυπα τους στερούν αυτό το δικαίωμα. Σας βγάλουμε τις παρωπίδες κι ας δούμε ότι σε τούτο τον κόσμο υπάρχει χώρος να ακουστούν κι άλλες ιδέες...