Είχα τάξει μερικές φωτογραφίες, κι ως γνωστόν είναι να μην τάξεις σε παιδί κι άγιο... Παρότι είχα σκαρώσει μιαν αποχαιρετιστήρια ανάρτηση για το πέρας του 2010, αποφάσισα τούτη τη φωτογραφική ανάρτηση. Δεν ξέρω αν η "αποχαιρετιστήρια" θα δημοσιευθεί, όπως κ τόσες άλλες αναρτήσεις μου που για λόγους περίεργους κάπου στα μισά δεν αναρτώνται. Συντροφιά μου το πιάνο του Μάνου Λοϊζου σε ένα από τα ομορφότερα κομμάτια που έγραψε. Δεν ευχομαι από σήμερα για την έλευση του νέου χρόνου. Θα επανέλθω ίσαμε τότε.
Η σειρά φωτογραφιών είναι από το προσωπικό μου αρχείο κι είναι από τα μέρη της Ζήρειας (ορεινή Κορινθία) όπου πέρασα το διήμερο των Χριστουγέννων. Κοίτα τι ομορφιές έχει τούτη η χώρα...
 |
| εκκλησάκι ερημικό...το σήμαντρό του δε χτυπά, δεν έχει ψάλτη, ούτε παπά |
 |
| ψηλά κι αέναα βουνά |
 |
| Μονή Αγίου Γεωργίου, μοναχοί δύο |
 |
Ο παράδεισος κρυμμένος στα βουνά της Πελοποννήσου
Τεχνητή λίμνη Δόξα |
|
 |
| Το έθιμο της φωτιάς |
 |
| Η Στυμφαλία Λίμνη αποξηράνθηκε... ο κάμπος γεννήθηκε κι άνθισε (;) |
 |
| Στην πέτρα και στο έλατο |
 |
| Το τέλος της γιορτής... |
 |
| Χωροταξία αυστηρή, εναλλαγές στους τόνους του πράσινου |
Αφήνω τούτα τα λόγια...
ΑπάντησηΔιαγραφή''Στη ζωή μαζί μ΄εκείνη έχω γεννηθεί...
κι είν' οι δύο ζωές μας μία
στη χαρά,στην αγωνία.
Όποιο δρόμο και αν βαδίσω
θα μ'ακολουθεί
και όταν τη ζωή θ' αφήσω
θα χαθεί κι αυτή.
Είναι μια μικρούλα πίκρα
μέσα στη καρδιά
που μοιράζεται μαζί μου
κάθε μου χαρά...''
με ένα κουίζ...ποιό τραγούδι είναι;;;
δε θα σου πω τι κερδίζεις;;;αμα το βρείς....
έρημο και μοναχικό εκκλησάκι σε δρόμο μοναστηριού...μιας ζωής ζητώντας να διασταυρώθει σε δρόμο κάθετο...σε ζωή μια...δύο...
Την Καλησπέρα μου!!!
Σε μικρό και σε τρελό και σε άγιο δε τάζουν...υπέροχα μέρη!!!
Φιλιά Πολλά!!!
Καλό Σου Απόγευμα!!!
"Μια μικρούλα πίκρα", θαρρώ πως είναι η απάντηση. Κάπου ανάμεσα στους δίσκους του "Σείριου" υπάρχει κι αυτός της "Λύρα". Σερενάτα χωρίς φεγγάρι, ο δίσκος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι οι συμπτώσεις συνεχίζονται!!!! Ακριβώς πριν μια βδομάδα τον είχα ξετρυπώσει κι άκουγα το "κι όμως υπάρχει χαρά" με τη Γιοβάννα κ την Αφροδίτη Μάνου.
Τι να πω; Δακρύζω με την ερμηνεία που κάνει η Μεντή, στο τραγούδι του πατέρα της. Κατά έναν περίεργο τρόπο βλέπω τη ζωή μου σε αυτούς τους στίχους. Κάτι ανάλογο παθαίνω και με τον "άνθρωπο του κάβου" της Αλεξίου, μόνο που εκεί υπάρχει ο μέλλοντας χρόνος.
Καλό ξημέρωμα!
Ηρεμία και ομορφιά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα είσαι καλά γλυκό αγόρι!