Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά του Μάη!

Μες του Μαγιού τις μυρωδιές...
29-04-2011 σε ένα χωριουδάκι της ορεινής Ναυπακτίας...
χαμένος στα χρώματα κ τα αρώματα

Ένα πρωινό, στο δειλινό
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
ένα πρωινό, στο δειλινό
είδα μπροστά μου τον εχθρό

Ω παρτιζάνε, να ‘ρθω μαζί σου
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
ω παρτιζάνε, να ’ρθω μαζί σου
νιώθω το θάνατο κοντά

Κι αν πεθάνω, σαν παρτιζάνος
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
κι αν πεθάνω, σαν παρτιζάνος
σύντροφε θάψε με βαθιά

Σ' ένα βουνό, κάπου ψηλά
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
Σ' ένα βουνό, κάπου ψηλά
κάτω από λουλουδιού σκιά

Κι όσοι περάσουν, να ξαποστάσουν
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
κι όσοι περάσουν, να ξαποστάσουν
θα πουν «τι άνθος όμορφο!»

Αυτό είναι τ’ άνθος, του παρτιζάνου
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
αυτό  είναι τ’  άνθος, του παρτιζάνου
που πέθανε για λευτεριά

παρτιζάνος αρσενικό

• εθελοντής μαχητής, που δεν ανήκει σε τακτικό στρατό, και αγωνίζεται για εθνικό, κοινωνικό, πολιτικό ή θρησκευτικό ιδεώδες

_________________________________________________

Τούτο τον καιρό, τούτες τις μέρες απ' τη Λαμπρή κι έπειτα τρέχω με υποχρεώσεις ποικίλες. Τρέχω... με τρέχουν... σημασία έχει πως είμαι σε ένα διαρκές αλισβερίσι οικογενειακών ή μη υποχρεώσεων, πως η μέρα έχει μόνο είκοσι τέσσερις ώρες, πως "όσο κι αν κανείς προσέχει, δεύτερη φορά δεν έχει", πως όταν τρύπωσα στο Σύλλογο δεν μπορούσα να διανοηθώ πόσες ευθύνες αναλάμβανα, πως σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές κι η ψήφος ΣΟΥ έχει αξία και δύναμη…

Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουμε στο διαδίκτυο φίλοι, γνωριμίες ή απλά pixels; Ακούει κανείς πραγματικά αυτό που λέμε ή είναι απλά ένα παιχνίδι δημοσίων σχέσεων; Γιατί κάποιες φορές μου φαίνονται όλα τόσο ψεύτικα; Τόσο ρηχά. Τόση προσποίηση και τόση υποκρισία, τόσο γλείψιμο, τόσο θάψιμο και τόσοι αγώνες για το ποιος θα επικρατήσει. Είναι η δημοφιλία το παν στην ζωή; Δεν ξέρω, μου φαίνεται εντελώς ανούσιο όλο αυτό. Κι έπειτα μια διάθεση από πολλούς με εξυπνακίστικο ύφος, όπου διεκδικούν το αλάθητο και την αυθεντία, τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα...  Δεν είμαι διόλου σίγουρος πως είμαστε ανώτερο είδος... (ευτυχώς δε μασάω και δεν μπαίνω στη λογική τους)

Κι είναι πάλι στιγμές που μέσα από ατελείωτα μεηλς και συζητήσεις έχω νιώσει να ανοίγω την ψυχή μου και να επικοινωνώ σε βάθος όσο με ελάχιστα άτομα το έχω επιτύχει. Τότε όλες οι παραπάνω σκέψεις διαγράφονται μονοκοντυλιά κι ευγνωμονώ την τύχη μου που οι τροχιές μας σμίξανε. Προς Θεού (που είσαι Άσωτε, που σου αρέσει η έκφραση τούτη!) δεν έχω παράπονο από κανέναν σας, απλά σαν καταγραφή αναφέρω όλα τούτα. 

Παραπονευόμουν προ καιρού σε μια πιστή φίλη για την έλλειψη χρόνου που βίωνα και τις είχα γράψει  «ζω για τη στιγμή που θα βγει πρόγραμμα στο οποίο θα μιλάω κ θα γράφει τις σκέψεις μου, ενώ παράλληλα θα μπορώ να κάνω κ κάτι ακόμα! Αθεράπευτος...» Για να βάλω την απάντηση:

Θα διδάσκεις, θα γράφει τις άλλες σκέψεις σου στο μπλογκ, θα ετοιμάζει καφέ λάττε, ή όπως το προτιμάς, θα έχει κουταλάκι να σε ταΐζει μαλακές τροφές μην πνιγείς, θα απαντάει αυτομάτως τα μέηλς σου και θα βάζει τα σωστά τραγούδια στα σωστά πρόσωπα, ανεβοκατεβάζοντας τα αγαπημένα σου στο Υoutube, με σχέδια "πρωτόλεια" που θα ζωγραφίζονται εκείνη την στιγμή, ενώ παράλληλα θα κουνάει τα χέρια σου να παίζεις τένις (γκολφ, πινγκ-πονγκ ή ότι προτιμάς),  και θα παίρνεις μέρος με τηλεδιάσκεψη στις συσκέψεις του Δ.Σ. Έτσι θα σου περισσεύει χρόνος να δεις τους δικούς σου και να έχεις ιδιαίτερες στιγμές με το ταίρι σου.  Μετά από αυτά θα μπορείς να κοιμηθείς σαν πουλάκι και να ξυπνήσεις σαν καρακάξα.  Όντως Αθεράπευτος...

Δεν είχε κι άδικο εδώ που τα λέμε... κάθε που πιέζομαι από το χρόνο μου και νιώθω ότι δεν προφταίνω για κάτι το διαβάζω, χαμογελάω και λέω στον εαυτό μου περιγελώντας τον " Αθεράπευτος..."

Την περασμένη βδομάδα βαδίζαμε επιστρέφοντας σπίτια μας μια παρέα παιδιών περνώντας από έναν πεζόδρομο της πόλης κι ένας πλανόδιος ακορντεονίστας έπαιζε το βαλς της Amelie. Χόρευε ένα ζευγαράκι και ρωτάω βιαστικά τη μια κοπέλα της παρέας που ήταν δίπλα μου.

"είσαι;"

"είσαι τρελός!" 

"είσαι να χορέψουμε;" 

Κι εκεί στη μέση του δρόμου, παρασέρνονταν κανά δυο ζευγάρια ακόμη αρχίσαμε να χορεύουμε...έτσι απλά! Με τις τσάντες στα χέρια, τα στραβοπατημένα μας παπούτσια... λες κι οι έννοιες για μια στιγμή να έσβησαν… έτσι απλά σαν να είχαμε πάει στην πιο όμορφη γιορτή! Αυτά μένουν ακούς;

Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά του Μάη…

εμείς για αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει...

ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ  ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

*τα τρία τραγούδια της σημερινής ανάρτησης είναι εξαιρετικά αγαπημένα καθένα έχει την προσωπική του ιστορία να τα συνοδεύει. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Η πρώτη τραβήχτηκε πέρσι αποκλειστικά για τούτο το μπλογκ, έχοντας κατά νου την αντίστοιχη επετειακή ανάρτηση. Η δεύτερη έρχεται από άλλη εποχή, χάρισμα στον Δ. (DeeDee παντού υπάρχουν τα καρώ...)

Κόκκινες παπαρούνες, όπως το κόκκινο του έρωτα!

«Αναρωτηθήκατε, άραγε, ποτέ τι ακριβώς ερωτευόμαστε σ’ έναν άλλο άνθρωπο; Σας έχει απασχολήσει αυτό το αίνιγμα; Τι είναι εκείνο πάνω του που συνεγείρει τις στρατιές των εφησυχασμένων μας αισθήσεων και μας ρίχνει άοπλους σε μια μάχη εκ των προτέρων χαμένη; Σε ποιο σημείο βρίσκεται η δύναμη του άλλου, εκείνη η δύναμη που μας ωθεί ολόγυμνους στο ναρκοπέδιο μιας άγνωστης ως χθες αγκαλιάς; 

Εμπρός λοιπόν, στραφείτε με προσοχή στο παρελθόν σας και προσπαθήστε να θυμηθείτε – αν βέβαια έχετε μια τέτοια ανάμνηση: τι σχήμα είχε το στιλέτο που σας πλήγωσε κάποτε θανάσιμα;

Ήταν υγρό σαν ένα βλέμμα θαλασσί, στέρεο σαν περπατησιά ή αέρινο, όπως το σχήμα των χεριών που επιθυμούν να κλείσουν σ’ ένα χάδι βαθύ, ως μέσα στις ρίζες;

Ματαιοπονείτε. Ποτέ σας δε θα βρείτε μιαν απάντηση. Όποιος προσπάθησε να εξηγήσει τον έρωτα δεν υπήρξε ποτέ του ερωτευμένος. Μόνο μια εκκωφαντική σιωπή ταιριάζει στην απόλυτη φύση ενός τέτοιου δώρου. Μια σιωπή σπαρμένη με τ’ ανείπωτα του σύμπαντος που ανθίζουν μόνο μια στιγμή: όσο κρατάει ένα σμίξιμο ιδρωμένο... 

...Ερωτεύομαι θα πει Πηγαίνω. Προχωρώ. Διασχίζω και Διασχίζομαι. Και Ξεμακραίνω. Για ν’ αγγίξω κάποτε τον πάμφωτο προορισμό που αξιώθηκα. Θα πει Φτάνω. Ξυπόλητος, λουσμένος στον ιδρώτα, κατάκοπος, γδαρμένος, δίχως νύχια, δίχως δόντια, με βλέφαρα καμένα, πρησμένα γόνατα, με χέρια τρυπημένα και τη φωνή τριμμένη πάνω στις συλλαβές τού σ’ αγαπώ – έστω κι έτσι, μόνο έτσι Φτάνω.

Γιατί ο έρωτας, Κύριε, άλλο δεν είναι από μια δυνατότητα.

Ένα Μπορώ.

Να γνωρίζω και να αγνοώ μαζί...»

Άκης Δήμου

Αη Γιώργης

Γιώργο, Χρόνια Πολλά και Όμορφα!

 

Χρόνια Πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν σήμερα.

Πολλές ευχές σ' όσους έχουν κάποιον αγαπημένο ή αγαπημένη που γιορτάζει.

  Είμαστε πάρα μα πάρα πολλοί και χαίρομαι ιδιαίτερα γι' αυτό...

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, με την αγάπη μου.

~~~~ /// ~~~~

Τρία τραγούδια για μένα, για σένα, για μας... 

Τρία τραγούδια το καθένα με το δικό του σημαντικό νόημα…

Είναι γιορτής παραμονές, πολλές χαρές στον κόσμο
μα μια χαρά κι όχι πολλές θα με αναστήσει φως μου

Χίλιες ευχές για μιαν ευχή που θα σε φέρει μπρος μου… 

* το έργο που κοσμεί την ανάρτηση, δώρο της καλλιτέχνιδας Σ.Τ. που έλαβα από την ίδια στις 10-04-2006. Το αγαπώ ιδιαίτερα κι έχει εξέχουσα θέση στο χώρο μου.

Πάσχα ήταν και πέρασε!

Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο διαπιστώνω πως οι γιορτινές τούτες μέρες είναι περισσότερο φτιαγμένες για τα παιδιά και λιγότερο για μας τους μεγάλους. Παρότι η "ζωή" μου ακολουθεί ακόμη και τώρα το σχολικό πρόγραμμα, έναρξη χρονιάς κάθε Σεπτέμβρη, δεκαπενθήμερες διακοπές Χριστούγεννα και Πάσχα,  θερινή ανάπαυλα εκείνο που με διαφοροποιεί από τους μαθητές μου είναι η λαχτάρα της προσμονής των αργιών. Δε λέω, καρτερώ κι εγώ τις διακοπές για να ξεκουραστώ μα δεν είναι η μόνη έγνοια μου...

Σε μια από τις κουβέντες μας, μια καλή μου φίλη πρόσθεσε πως τούτες οι μέρες είναι σκληρές αν δεν έχεις κοντά σου "την αγάπη σου". Δεν έχει άδικο... προσπάθησα να ισχυριστώ πως δε με νοιάζει ιδιαίτερα, πως είμαι εντάξει με ή χωρίς τους αγαπημένους οικείους μου. Αλλά εκεί είναι η διαφορά. Άλλο πράγμα "η αγάπη σου" κι άλλο ο αγαπημένος οικείος σου! Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δυο λέξεις αλλά συνέχιζα να υποστηρίζω το αντίθετο μη θέλοντας να παραδεχτώ το αυτονόητο...

Πάντως, πέρασα όμορφα κι ευτυχώς ο καιρός ήταν αίθριος (που σημαίνει σύμμαχος στο ατελείωτο βολτάρισμα πλάι στη θάλασσα) και τούτο το Πάσχα ήταν τόσο κοντά σε εκείνα που έκαμνα σαν ήμουν παιδί. Στην Ανάσταση έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει ανάμεσα στον κόσμο για να δω γνώριμες όψεις των εφηβικών μου σκιρτημάτων. "Έρωτες" ανείπωτοι, εφηβικά παιχνιδίσματα που ποτέ δεν ξεπρόβαλαν και δεν κάηκαν ακριβώς γιατί ανήκουν σε εκείνη την παράξενη φασαριόζικη ηλικία. 


Καθόμουν στο προαύλιο της εκκλησίας με την οικογένεια μου, σαν βγήκαμε για την Ανάσταση και τα χαμόγελα κι οι ματιές ανταλλάσσονταν όπως τότε που ήμασταν έφηβοι. Ξέρεις, με εκείνη την πονηράδα κι αθωότητα... εκείνα τα χαμόγελα τα συνωμοτικά πως θα τα πούμε στο γνωστό μέρος "μόλις ξεγλιστρήσουμε από τη μάνα μας"... Από τότε η αθωότητα έχει χαθεί και κανένας μας δεν έχει ανάγκη να ξεγλιστρήσει από τη μάνα ή τον πατέρα του! Από το μεγάφωνο ακουγόταν το "Χριστός Ανέστη" κι εγώ σκεφτόμουν τις ατελείωτες ποδηλατάδες που κάμναμε τα καλοκαίρια ένα ασκέρι παιδιά, τις μισό-άγουρες σταφίδες που τρώγαμε από τα αμπέλια (πως δεν έχουμε πάθει με τόσα δηλητήρια ένας θεός ξέρει) ή που τρέχαμε για την κουλούρα κάθε Τρίτη του Πάσχα στο ξωκλήσι. 

Αμέσως μετά το "Χριστός Ανέστη" οι περισσότεροι φεύγουν, εμείς μπήκαμε πάλι στο ναό κι έτσι δεν πρόφτασα να μιλήσω παρά με ελάχιστα από εκείνα τα παιδιά. Άραγε να τα σκέφτονται εκείνοι που και που αυτά που θυμάμαι εγώ; Ντράπηκα να ρωτήσω με δυο που μιλήσαμε. Ο ένας στην ηλικία μου έχει παντρευτεί, έχει και παιδάκι. Η άλλη λίγο μικρότερη μου συνεχίζει σπουδές και σκέφτεται να φύγει το καλοκαίρι για έξω. Πολύ χάρηκα για λογαριασμό τους. Νέοι άνθρωποι και δεν σκιάζονται να προχωρήσουν στη ζωή. Το έξω δεν είναι η λύση (σίγουρα) αλλά ίσως είναι μια προοπτική για τους μικρότερους. Αν ήμουν λίγο (μια πενταετία ας πούμε) μικρότερος και ίσχυαν τα δεδομένα του τότε ίσως να το επιχειρούσα. Τώρα έχω δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου πως θα το παλέψω μέχρι τέλους ΕΔΩ!

Την Κυριακή του Πάσχα έπρεπε να σας είχα όλους στον κήπο μας! Οι γεμάτες μπουμπούκια τριανταφυλλιές άρχισαν να ανθίζουν η μια πίσω από την άλλη, όλες μαζί! Σαν να έδωσε κάποιος μαέστρος το "πάμε" κι έπειτα σε διάστημα λίγων ωρών άνοιξαν τα πιο δυνατά ρόδα. Τα πρώτα της φετινής άνοιξης με άρωμα δυνατό. Δεν έκοψα ούτε ένα, παρότι μου αρέσουν τα λουλούδια πολλώ μάλλον τα τριαντάφυλλα από τον κήπο μας τα οποία μυρίζουν. Τέτοια ομορφιά δεν τη φυλακίζεις σε βάζο... 

Κι εγώ κάπου εκεί με μια φωτογραφική μηχανή να φωτογραφίζω πότε τα λουλούδια και πότε στιγμές από τη φετινή Λαμπρή. Γύρω από τη σούβλα, το τσούγκρισμα των αυγών (μη γράφετε το αυγό, αβγό, σου βγάζει το μάτι!!!), το γιορτινό τραπέζι κι όλους μαζί καθούμενους. Στιγμές απλές, τυπικές και ουδόλως στημένες τις οποίες θα κοιτάς μερικά χρόνια έπειτα και θα λες "κοίτα, ήταν ο θείος τάδε, η γιαγιά, ο πατέρας, η μάνα...". Δε μου αρέσουν τα στημένα χαμόγελα στις φωτογραφίες ούτε οι μούτες που κάνουν οι περισσότεροι ποζάροντας για αυτό προτιμώ αθόρυβα και διακριτικά να βγάζω τις φωτογραφίες μου. Από τις περισσότερες απουσιάζω και σε όσες είμαι συνήθως δε μου αρέσω. Κάνω ακριβώς αυτό που δεν αφήνω τους άλλους να κάμνουν. Στήνομαι, χαμογελάω και κλικ βιαστικά για να μην ταλαιπωρώ εκείνον που φωτογραφίζει... έτσι έχουν οι πάντες καλές φωτογραφίες εκτός από μένα! Δε με νοιάζει ιδιαίτερα όμως.

Κοντά στο τελευταίο στρατόπεδο όπου υπηρέτησα
πρωτομαγιά

Τη Δευτέρα του Πάσχα, πήγα μιαν εκδρομή σε ένα μέρος από όπου ατένιζες το Ιόνιο Πέλαγος και διέκρινες τη Ζάκυνθο. Ήξεραν που έχτιζαν τα Κάστρα τους οι άνθρωποι, σε κάτι μαγικά σημεία που η ένωση του αέρα με το υδάτινο στοιχείο συντελείται με τρόπο όπου ο νους δεν μπορεί να ερμηνεύσει. Κι εκεί σε όλη τη διαδρομή αλλά και στο αμφιθεατρικό μπαλκόνι που κάτσαμε για καφέ σε είχα στο νου μου. Σκεφτόμουν πόσα θα λέγαμε αν είχαμε πάει παρέα εκεί, αν βλέπαμε παρέα τη δύση εκείνη... σκεφτόμουν τις συμπτώσεις της ίδιας της ζωής. Σε εκείνο το μέρος (παραθαλάσσια όμως) είχα κάμνει μιαν πρωτομαγιά φερμένος στο νέο στρατόπεδο. Μιαν έξοδο είχα με ολιγόωρη, μερικά μηνύματα είχαμε ανταλλάξει κι είχα δει και τότε τον ήλιο να δύει κι έπειτα κίνησα για τη μονάδα. Κι όλο το βράδυ ανταλλάσσαμε μηνύματα ίσαμε που αποκοιμήθηκα από την κούραση. Κι όταν χτύπησε το ξυπνητήρι ίσα που πρόφτασα να ντυθώ την παραλλαγή και να φορέσω τα άρβυλα. Έπρεπε να ανοίξω τη Μοίρα πριν φτάσει ο Μοίραρχος, να τυπώσω το δυναμολόγιο και να καλέσω το πρωινό προσκλητήριο. Είδα το τελευταίο μήνυμα σου λίγο πριν φωνάξω το πρωινό προσκλητήριο και χαμογελούσα σα χαζός, άξαφνα όλα μου φαινόντουσαν πιο όμορφα σε εκείνο το μονότονα ίδιο περιβάλλον. Κάπως έτσι ξενύχτησα και τις προάλλες αλλά από τότε έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια και τώρα δεν είμαι εγώ μακρυά...


Κι όσο ήμουν στας εξοχάς έγραφα σαν τρελός στο μικρό μου σημειωματάριο με το σκληρό εξώφυλλο. Γράμματα ατελείωτες που ποτέ δε θα στείλω. Ακόμη και με το νου μου σου έγραφα ολοσέλιδα γράμματα που δεν γράφτηκαν ποτέ στο χαρτί. Για ακόμη μια φορά (όπως τότε στο στρατό) γέμιζα σελίδες...

Ας σταματήσει κάποιος αυτή την ακατάπαυστη λογοδιάρροια που με έπιασε! Πως με αντέχετε είναι άξιον απορίας από μέρους μου.

Γύρισα που λέτε στην πόλη και από αύριο στο σταθερό πρόγραμμα μου. Το επόμενο δεκαπενθήμερο έχει λίγο περισσότερο τρέξιμο εν όψει κάποιων προγραμματισμένων υποχρεώσεων που έχω αναλάβει. Αλήθεια, σας γράφω τόση ώρα και δε σας ευχήθηκα 

Χρόνια Πολλά & Χριστός Ανέστη!

Να με συγχωρείτε αλλά με την πολυλογία ξεχάστηκα! Εν τω μεταξύ δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου αλλά όσο κόσμο είδα τούτες τις μέρες, τον είδα πολύ προβληματισμένο με το τι μέλλει γενέσθαι στην πατρίδα μας, είδα κόσμο που δεν χαμογελούσε μίτε είχε διάθεση να χαρεί τη στιγμή που ζούσε. Ξέρω για όλους είναι δύσκολα αλλά μη σας πιάνει απογοήτευση. Όλοι κι εγώ ακόμη που γράφω όλα τούτα δεν βρίσκω καθόλου εύκολα τα πράγματα απεναντίας έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη ζωή μου τελευταία αλλά προσπαθώ να μην απογοητεύομαι... Ας έχουμε την υγειά μας τουλάχιστον... και που είστε μην ξεχνάτε να δίνετε από ένα φιλί στην "αγάπη σας", στο φίλο ή την φίλη σας, στους γονείς σας. 

_______________________________________________________
* Ας πάει στη συγχώρεση κι ο Δ. Μητροπάνος. Ένας ένας φεύγουν οι σπουδαίοι. Αγαπώ αμέτρητα κομμάτια του, ξεχωρίζω δυο γιατί με συνδέουν περισσότερα πράγματα μαζί τους. 

1. Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε 
2. Άλλος για Χίο τράβηξε, άλλος για Μυτιλήνη 

** Παρά τα όσα γραφικά διάβασες παραπάνω, δε θα μπορούσα να διαφέρω (και γιατί άλλωστεq) από τους πολλούς! Έφαγα μέχρι σκασμού κοκορέτσι και κοντοσούβλι που έφτιαξε ο πατέρας, πλάκωσα τα γλυκά και τις μπύρες... πάρτυ σου λέει η χοληστερίνη κάνει μέσα μου! Βγήκα για διασκέδαση ανήμερα το Πάσχα και γύρισα το επόμενο πρωί με ένα κεφάλι καζάνι αλλά χωρίς να σε βγάλω λεπτό από το νου μου...

*** Οι δυο πρώτες φωτογραφίες από τον κήπο μας. Σκύψε και μύρισε... Η τρίτη έχει λεζάντα...

**** Με συγκινήσατε με τα σχόλια που αφήσατε στις "εορταστικές αναρτήσεις με τη Λαμπέτη". Δεν πίστευα ότι θα τις βρίσκατε ενδιαφέρουσες. Άσωτε, ευχαριστώ σε κι από εδώ! Εγώ θα τις αναρτούσα με σχόλια ή χωρίς. Να ξέρετε ότι εδώ γράφω με την ψυχή μου, για την ψυχή μου και για να μοιράζομαι μαζί σας τις αλήθειες μου. Έτσι ξεκίνησα, έτσι πορεύτηκα ίσαμε τώρα και έτσι θα συνεχίσω. Χωρίς προσποίηση. Στα κείμενα, στις αλήθειες μας προς τον ευατό μας δε χρειάζονται δημόσιες σχέσεις.

Το πικάπ τις τελευταίες μέρες παίζει σε διαρκή επανάληψη το Video Games, της Lena Del Ray. Σε γεμίζει μιαν γλυκιά μελαγχολία η φωνή της κοπέλας τούτης που σε κάνει να ξεχνάς τι λένε οι στίχοι, μένεις να ακούς και να χάνεσαι σε όσα γεννά η σκέψη σου.

Πολλά φιλιά σε όλους

Χαιρετώ σας

Σείριος

Ανάσταση Ψυχής... (Μ. Σάββατο - Λαμπέτη)

«Ὁ Χριστός» του Κωνσταντίνου Παρθένη. Λάδι σε μουσαμά. 

Ίσως από τα πιο επιβλητικά έργα της Εθνικής Πινακοθήκης.

Η κάθε ανάσταση προϋποθέτει την απώλεια… κι η κάθε απώλεια πόνο ψυχής και καρδίας. Όμως σαν έρθει η Ανάσταση η ψυχή βρίσκει την πληρότητά της. 

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα με υγεία στα σπίτια σας!

Η παρούσα ανάρτηση είναι η τελευταία "εορταστική ανάρτηση" και θα ήθελα να την αφιερώσω σε όλους σας μα πιο πολύ στους ανθρώπους εκείνους που θα κάμνουν Ανάσταση μονάχοι. Στους φαντάρους που υπηρετούν και κάνουν σκοπιά όπως εγώ κάποτε, στους ασθενείς που καρτερούν τη λύτρωση στο κρεβάτι ενός σπιτιού ή ενός νοσοκομείου, στους γέροντες στα απανταχού γηροκομεία, στους γιατρούς που έχουν εφημερία, στους γονιούς που τα παιδιά τους λείπουν, στην Παρισινή Φίλη μου που είναι μακρυά, σε εκείνους που συνεχίζουν να κουβαλούν το σταυρό τους αγόγγυστα.

Και μιαν αλλιώτικη προσευχή, από εκείνες τις παράξενες που κάμνω τα βράδια.

Κύριε,
είχα μια ζεστή καρδιά
σκεπασμένη με κεραμίδια
στην άλλη άκρη της πολιτείας
Κύριε,
αγαπούσα τα πουλιά
χαιρετούσα τους ανέμους
και μεγάλωνα.
Κύριε,
τα βράδια που άναβες τ΄ αστέρια σου
κι εγώ τη μικρή μου λάμπα,
άνοιγε όλα μου τα όνειρα βεντάλια.
Κι είχα πολλά όνειρα Κύριε,
τόσα πολλά που γέμισε η κάμαρά μου
Και δεν χωρούσαν τα έπιπλα
και τα παπούτσια μου,
έπειτα
δεν χωρούσε κι εμένα.

Βαγγέλη Ροζακέα

*στο πικάπ ο Μ. Χατζιδάκις σε μια από τις τελευταίες του ηχογραφήσεις. Ο πίνακας του K. Παρθένη είναι φωτογραφία μου κ χαρίζεται σε όλους εσάς που πιθανόν να μη γνωρίζετε την ύπαρξη του παρόντος έργου.

Φιλώ κ χαιρετώ σας

 

Επιτάφιος Θρήνος - Αναμνήσεις (Λαμπέτη - Βέη - Νταντωνάκη)

Η αποκαθήλωση

Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου σὺν Νικοδήμῳ, καὶ θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν·
 

Οἴμοι γλυκύτατε Ἰησοῦ· ὃν πρὸ μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν Σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφῳ περιεβάλλετο, καὶ ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο,
καὶ διερήγνυτο τοῦ ναοῦ τὸ καταπέτασμα· ἀλλ' ἰδοὺ νῦν βλέπω σε δι' ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον. Πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἰλήσω; ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα; ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ, Οἰκτίρμον; 

 
Μεγαλύνω τὰ πάθη σου ὑμνολογῶ καὶ τὴν ταφήν σου,
σὺν τῇ ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι. 

«Η ζωή εν τάφω…»

1. Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ, και Αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην.

2. Η ζωή πώς θνήσκεις; πώς και τάφω οικείς; του θανάτου το βασίλειον λύεις δε και το Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.

3. Μεγαλύνομέν σε, Ιησού Βασιλεύ, και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου, δι ών έσωσας ημάς εκ της φθοράς.

4. Μέτρα γης ο στήσας, εν σμικρώ κατοικείς, Ιησού παμβασιλεύ, τάφω σήμερον, εκ μνημάτων τους θανόντας ανιστών.

5. Ο Δεσπότης πάντων καθοράται νεκρός και εν μνήματι καινώ κατατίθεται, ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.

6. Δακρυρρόους θρήνους επί σε η Αγνή, μητρικώς, ω Ιησού, επιρραίνουσα, ανεβόα˙ Πώς κηδεύσω σε, Υιέ;

7. Προσκυνώ το Πάθος, ανυμνώ την Ταφήν, μεγαλύνω σου το κράτος φιλάνθρωπε, δι’ ων λέλυμαι παθών φθοροποιών.

8. Οίμοι φως του Κόσμου! Οίμοι φως το εμόν! Ιησού μου ποθεινότατε έκραζεν, η Παρθένος θρηνωδούσα γοερώς.

9. Ανυμνούμεν Λόγε, σε τον πάντων Θεόν, συν Πατρί και τω Αγίω σου Πνεύματι και δοξάζομεν την θείαν σου Ταφήν.

10.Μακαρίζομέν σε, Θεοτόκε αγνή, και τιμώμεν την ταφήν την τριήμερον του Υιού σου και Θεού ημών πιστώς.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος...

_________________________________________________________________________

Το άρωμα από τις ανθισμένες νεραντζιές στο μεγάλο πεζόδρομο της γειτονιάς μου μεθυστικό κι έχει μιαν δύναμη να σε ταξιδεύει με μοναδικό τρόπο. Βρέθηκα να περπατάω, γυρίζοντας στο σπίτι μου κι ασυναίσθητα επιβράδυνα το βηματισμό μου σαν να μην ήθελα να τελειώσει το ταξίδι στις αισθήσεις κ τις αναμνήσεις...

Η Λαμπέτη στο σημερινό βίντεο είναι σπαρακτική και δε σας κρύβω πως κάθε φορά που βλέπω τούτο το βίντεο συγκινούμαι βαθύτατα, σχεδόν δακρύζω κάθε που ακούω το εγκώμιο "Η Ζωή εν Τάφω" από τα χείλη της Έλλης Λαμπέτη (αν είσαι προσεκτικός μπορείς να ακούσεις κ τη συγκίνηση της ίδιας...) Έχω την αίσθηση ότι τούτο το βίντεο, είναι το καλύτερο από τα έξι (συνολικά) και συνάμα το πιο εκφραστικό από απόψεως απόδοσης κειμένων. Για μένα η μέρα τούτη είναι η πιο ιερή κι όσο ήμουν παιδί κατά παράδοση στην περιφορά του Επιταφίου πήγαινα μπροστά στην ακολουθία, με εξαπτέρυγο. Όταν μεγάλωσα λίγο ακόμη, στα χρόνια του γυμνασίου στην περιφορά κρατούσα το Σταυρό και μια φορά μονάχα έχω κουβαλήσει εκ περιτροπής τον Επιτάφιο. Όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν είμαι αγνός - καθάριος στην ψυχή σταμάτησα να πηγαίνω μπροστά στην ακουλουθία, παρέμενα με τους οικείους μου, ακολουθώντας όπως οι περισσότεροι. Έτσι σαν παιδί ποτέ δεν κράτησα χάρτινο φαναράκι ή το χέρι των δικών μου στην περιφορά... παρά μόνο θυμάμαι τις γυναίκες στις εξώπορτες των σπιτιών να καίνε λιβάνια μοσχομύριστα, να κάμνουν το σταυρό τους και να μας φωνάζουν "και του χρόνου, βοήθειά σας, παιδιά!!!" Και φούσκωνα καμάρι χωρίς να ξέρω γιατί... αυτός είναι ο επιτάφιος για μένα...

Η Γιώτα Βέη με τον δικό της, ανεπανάληπτο τρόπο ερμηνεύει τη "Ζωή εν Τάφω" κι κορυφαία Φλέρυ Νταντωνάκη, με μιαν ανάσα κυριολεκτικά θρηνεί σαν άλλη Παναγιά. Αξίζουν της προσοχής σας κι οι δυο αυτές ερμηνείες. Αν ζούσε η Ε. Λαμπέτη, σήμερα θα είχε τα γενέθλιά της. Θα ακολουθήσει ακόμη μιαν ανάρτηση, εκείνη του Μ. Σαββάτου μαζί με τις ευχές μου. 

* Γερνάω Μαμά... 

**... Ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους Θα ενωθεί με τ'ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου και θα χαθεί...

Διπλή Εορταστική Ανάρτηση (Μ. Πέμπτη - Λαμπέτη)

Λίγο πριν τα 30, λίγο μετά τα 25

Το μακρινό 1985 είχαμε Πάσχα στις 14 Απριλίου δηλαδή μια μέρα νωρίτερα σε σχέση με το φετινό. Μια γυναίκα περίμενε το δεύτερο μωρό της καθώς είχε μπει στο μήνα της και το μωρό είχε πάρει "θέση". Ζήτημα ημερών ήταν η έλευση του, το βαλιτσάκι με τα ρούχα ήταν έτοιμο για το μαιευτήριο κι όλοι περίμεναν τη μεγάλη στιγμή. Σε εκείνη τη μακρινή χρονολογία τα υπερηχογραφήματα δεν ήταν διαδεδομένα (στην Ελλάδα ανύπαρκτα) κι έτσι κανείς δεν γνώριζε το φύλο του μωρού. Τα χρώματα στα ρούχα που προορίζονταν για το μωρό ήταν ουδέτερα. Είπαμε άλλες εποχές μακρινές... Τα μεγαλύτερα συνονόματα ξαδέρφια (τι κακό αυτό με την παραδοσιακή ονοματολογία) είχαν στοιχηματίσει την έλευση αγοριού. Του είχαν ετοιμάσει και μια ζωγραφιά, δείγμα των καλών προθέσεων που είχαν για τον ερχομό του. Ήταν πια Μεγαλοβδόμαδο κι η κοιλιά δύσκολα κουμανταριζόταν από εκείνη τη γυναίκα. Μετρούσε και ξαναμετρούσε τις μέρες, δεν ήταν πρωτάρα πια. Είχε προηγηθεί η έλευση ενός ακόμη παιδιού στην οικογένεια. Την είχε βεβαιώσει κι ο γιατρός της ότι ίσαμε την Κυριακή του Θωμά θα έχει γεννήσει... Έλα μου όμως που εκείνο το μωρό βάλθηκε να έρθει στο μάταιο τούτο κόσμο την ώρα που ο κόσμος πήγαινε στην ακολουθία του επιταφίου… 

Έτσι λοιπόν, στις 12-04-1985 και ώρα 7:45μμ το μωρό γεννήθηκε κι ήταν αγόρι. Το ντύσανε με ένα φιστικί (απαίσιο χρώμα!!!) φορμάκι που είχε στο κέντρο έναν λαγό, έτρεξαν για τα συχαρίκια στον πατέρα που περίμενε απέξω, εκείνος θα έδωσε χρήματα που έκανε το γιο και τρελαμένος από χαρά - ευτυχία άρχισε να φωτογραφίζει το μωράκι με τα κοκκινισμένα μούτρα από την ταλαιπωρία του τοκετού. Ύστερα στο δωμάτιο του ιδιωτικού μαιευτηρίου κάποιος οικείος τους έστησε για φωτογραφία, όλη την οικογένεια. Η μαμά κρατούσε στα χέρια το νεογέννητο κι ο πατέρας την κόρη.

Πόσα όνειρα θα έκαναν εκείνη τη μέρα οι δυο γονείς ποτέ δε θα το μάθουμε! Τι να ονειρεύτηκαν άραγε για την πορεία εκείνου του παιδιού κι αλήθεια επιβεβαιώθηκε καμιά από τις προσδοκίες που εναπόθεσαν βουβά στο πρόσωπο του νέου εκείνου μωρού;  Τα χρόνια πέρασαν, το μωρό μεγάλωσε, έγινε αγόρι, έπειτα έφηβος και τέλος άνδρας που κοντεύει τα τριάντα και κάθεται τώρα και σας γράφει όλα τούτα...

Και δεν έχω παράπονο από την τύχη ή τη ζωή μου ίσαμε τώρα! Έχω την υγειά μου κι είναι το μόνο που αλήθεια θέλω, όλα τα άλλα έρχονται... Δε μου χαρίστηκαν πολλά πράγματα αλλά ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Αγωνίστηκα κι αγωνίζομαι κάθε μέρα για μπορώ να λέω με καμάρι πως δεν πρόδωσα τις αρχές με τις οποίες με μεγάλωσαν. Μα πάνω απ' όλα δεν κιότεψα στο δύσκολο δρόμο που διάλεξα, εκείνον με "Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας". Αν έπρεπε να πω ευχαριστώ σίγουρα θα έπρεπε να λέω πολλά, πάρααα πολλαααά σε ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μου καθώς και σε όλους εσάς με την ιδιαίτερα σχέση που έχουμε δομήσει εδώ, στο μπλογκ τούτο. Τα λάθη και τα πάθη μου τα βάζω στην πρώτη γραμμή να τα βλέπω κάθε μέρα και σήμερα που σβήνω ακόμη ένα κερί στην τούρτα μου, λέω χαλάλι γιατί από αυτά έμαθα περισσότερα από εκείνα που με δίδαξαν τα "μπράβο".

Τι να σου ευχηθώ εαυτέ μου; Καλή τύχη που ξέρω πως σου αρέσει...

Λίγο πριν τα τριάντα, λίγο μετά τα είκοσι πέντε... λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά...

Περπατούσα σήμερα και πέρασα κάτω από το σπίτι που τόσα είχαμε ζήσει. Γύρισα το βλέμμα να δω το σπίτι. Το παράθυρο κλειστό, το μπαλκόνι άδειο, το κουδούνι έχει ακόμη το όνομα. Έλαβα το χέρι στην τσέπη, ασυναίσθητα, να βρω τα κλειδιά... γέλασα με τον ίδιο μου τον εαυτό, τα μόνα κλειδιά που βρήκα στην τσέπη είναι τα "νέα" κλειδιά. Λυπήθηκα... Βλέπεις η συνήθεια είναι ισχυρό πράγμα και δύσκολα απαλλάσσεσαι από αυτήν. Πολλά από τα τελευταία βράδια καθώς προσπαθώ να κοιμηθώ, βάνω με τον νου μου ότι είμαι σε άλλον χώρο, σε άλλη κάμαρα και κάπου πιο κει μια κιθάρα ακουμπισμένη περιμένει... μου αρέσει να ζω με αυτή την εικόνα... Και καρτερώ να πιάσεις την κιθάρα, να αρχίσεις να παίζεις τη "Σωτηρία της ψυχής" που τόσο αγαπώ. Κι έπειτα να σε διακόπτω πριν καλά καλά αρχίσεις για να ηχογραφήσουμε το τραγούδι, κι εγώ κάπου πιο κει μουρμουρίζω το τραγούδι... Αγόρασα βιολέτες, τις έβαλα στο βάζο και στόλισα το δωμάτιό μου. Ήταν το δώρο μου, στον ίδιο μου τον εαυτό… Μμμ, μμμ, μμμ, μμμ. Ίσα που το μουρμουρίζω, να μην ακούγομαι στο γείτονα, είναι νύχτα... 

_________________________________________________________________

Ποστ μεσα στο ποστ, δλδ τοστ!

  «Σήμερον ὁ Ἰούδας καταλιμπάνει τόν Διδάσκαλον καί παραλαμβάνει τόν διάβολον· τυφλοῦται τῷ πάθει τῆς φιλαργυρίας, ἐκπίπτει τοῦ φωτός ὁ ἐσκοτισμένος∙ πῶς γάρ ἠδύνατο βλέπειν ὁ τόν φωστῆρα πωλήσας τριάκοντα ἀργυρίων; ἀλλ᾽ ἡμῖν ἀνέτειλεν ὁ παθών ὑπέρ τοῦ κόσμου∙ πρός ὅν βοήσωμεν∙ Ὁ παθών καί συμπαθῶν ἀνθρώποις, δόξα σοι».

Ο Μυστικός Δείπνος (κατά Ματθαίον ΚΣΤ, 17-30)

 

17 Τῇ δὲ πρώτῃ τῶν ἀζύμων προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ λέγοντες αὐτῷ· ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ πάσχα;

18 Ὁ δὲ εἶπεν· ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα καὶ εἴπατε αὐτῷ· ὁ διδάσκαλος λέγει, ὁ καιρός μου ἐγγύς ἐστι· πρὸς σὲ ποιῶ τὸ πάσχα μετὰ τῶν μαθητῶν μου.

19 Καὶ ἐποίησαν οἱ μαθηταὶ ὡς συνέταξεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἡτοίμασαν τὸ πάσχα.

20 Ὀψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα.

21 Καὶ ἐσθιόντων αὐτῶν εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με.

22 Καὶ λυπούμενοι σφόδρα ἤρξαντο λέγειν αὐτῷ ἕκαστος αὐτῶν· μήτι ἐγώ εἰμι, Κύριε;

23 Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ὁ ἐμβάψας μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ τρυβλίῳ τὴν χεῖρα, οὗτός με παραδώσει.

24 Ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ· οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος.

25 Ἀποκριθεὶς δὲ Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν εἶπε· μήτι ἐγώ εἰμι, ραββί; λέγει αὐτῷ, σὺ εἶπας.

26 Ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβὼν ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου·

27 καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες·

28 τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

29 Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπ᾿ ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ᾿ ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός μου.

30 Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.

Φιλώ κ χαιρετώ σας από βάθος καρδίας

Το μύρο της Βηθανίας (Μ. Τετάρτη - Έλλη Λαμπέτη)

Πάτμος (καλοκαίρι 2007)

 Κατά Ματθαίον

(ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 25)

Η παραβολή των δέκα παρθένων

1 Τότε ὁμοιωθήσεται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν δέκα παρθένοις, αἵτινες λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας αὐτῶν ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν τοῦ νυμφίου.  2 πέντε δὲ ἦσαν ἐξ αὐτῶν φρόνιμοι καὶ αἱ πέντε μωραί.  3 αἵτινες μωραὶ λαβοῦσαι τὰς λαμπάδας ἑαυτῶν οὐκ ἔλαβον μεθ᾿ ἑαυτῶν ἔλαιον·  4 αἱ δὲ φρόνιμοι ἔλαβον ἔλαιον ἐν τοῖς ἀγγείοις αὐτῶν μετὰ τῶν λαμπάδων αὐτῶν.  5 χρονίζοντος δὲ τοῦ νυμφίου ἐνύσταξαν πᾶσαι καὶ ἐκάθευδον.  6 μέσης δὲ νυκτὸς κραυγὴ γέγονεν· ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται, ἐξέρχεσθε εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ.  7 τότε ἠγέρθησαν πᾶσαι αἱ παρθένοι ἐκεῖναι καὶ ἐκόσμησαν τὰς λαμπάδας αὐτῶν.  8 αἱ δὲ μωραὶ ταῖς φρονίμοις εἶπον· δότε ἡμῖν ἐκ τοῦ ἐλαίου ὑμῶν, ὅτι αἱ λαμπάδες ἡμῶν σβέννυνται.  9 ἀπεκρίθησαν δὲ αἱ φρόνιμοι λέγουσαι· μήποτε οὐκ ἀρκέσει ἡμῖν καὶ ὑμῖν· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράσατε ἑαυταῖς.  10 ἀπερχομένων δὲ αὐτῶν ἀγοράσαι ἦλθεν ὁ νυμφίος καὶ αἱ ἕτοιμοι εἰσῆλθον μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τοὺς γάμους, καὶ ἐκλείσθη ἡ θύρα.  11 ὕστερον δὲ ἔρχονται καὶ αἱ λοιπαὶ παρθένοι λέγουσαι· κύριε κύριε, ἄνοιξον ἡμῖν.  12 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς.  13 γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν ἐν ᾗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται.

1 «Τότε θα ομοιωθεί η βασιλεία των ουρανών με δέκα παρθένες που, αφού έλαβαν τις δικές τους λαμπάδες, εξήλθαν σε προϋπάντηση του νυμφίου.  2 Πέντε λοιπόν από αυτές ήταν μωρές και πέντε φρόνιμες.  3 Γιατί οι μωρές, ενώ έλαβαν τις λαμπάδες τους, δεν έλαβαν μαζί τους λάδι.  4 Οι φρόνιμες, όμως, έλαβαν λάδι μέσα στα αγγεία μαζί με τις δικές τους λαμπάδες.  5 Επειδή λοιπόν αργούσε ο νυμφίος, νύσταξαν όλες και κοιμούνταν.  6 Αλλά στο μέσο της νύχτας έγινε μια κραυγή: “Ιδού ο νυμφίος, εξέρχεστε προς συνάντησή του”.  7 Τότε σηκώθηκαν όλες οι παρθένες εκείνες και κόσμησαν τις δικές τους λαμπάδες.  8 Και οι μωρές είπαν στις φρόνιμες: “Δώστε σ’ εμάς από το λάδι σας, γιατί οι λαμπάδες μας σβήνουν”.  9 Αποκρίθηκαν τότε οι φρόνιμες λέγοντας: “Όχι, μήπως δεν αρκέσει για μας και για σας. Πηγαίνετε μάλλον προς αυτούς που πουλούν και αγοράστε για τους εαυτούς σας”.  10 Ενώ όμως αυτές έφευγαν, για να αγοράσουν, ήρθε ο νυμφίος, και οι έτοιμες εισήλθαν μαζί του στους γάμους και κλείστηκε η θύρα.  11 Ύστερα, λοιπόν, έρχονται και οι υπόλοιπες παρθένες λέγοντας: “Κύριε, κύριε, άνοιξέ μας”.  12 Εκείνος αποκρίθηκε και είπε: “Αλήθεια σας λέω, δεν σας ξέρω”.  13 Αγρυπνείτε, λοιπόν, γιατί δεν ξέρετε την ημέρα ούτε την ώρα».

 (ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 26)

  Το μύρο της Βηθανίας

6 Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦτο εἰς τὴν Βηθανίαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ,

7 ἦλθε πρὸς αὐτὸν μία γυναῖκα ἡ ὁποία ἐκρατοῦσε ἕνα ἀλαβάστρινον δοχεῖον, μὲ πανάκριβο μύρον, καὶ τὸ ἔχυσε εἰς τὸ κεφάλι του, ἐνῷ αὐτὸς ἦτο εἰς τὸ τραπέζι.

8 Ὅταν εἶδαν αὐτὸ οἱ μαθηταὶ, ἀγανάκτησαν καὶ εἶπαν, «Γιατὶ νὰ γίνῃ ἡ σπατάλη αὐτή;

9 Θὰ μποροῦσε νὰ πωληθῇ τὸ μύρον διὰ μεγάλο ποσὸν καὶ νὰ δοθῇ εἰς τοὺς πτωχούς».

10 Ὁ Ἰησοῦς τὸ κατάλαβε καὶ τοὺς εἶπε, «Γιατὶ ἐνοχλεῖτε τὴν γυναῖκα;Ἔκανε μιὰ καλὴ πρᾶξι γιὰ μένα,

11 διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζί σας, ἐμἐ ὅμως δὲν θὰ μὲ ἔχετε πάντοτε.

12 Ὅταν αὐτὴ ἔχυσε τὸ μύρον τοῦτο εἰς τὸ σῶμα μου, τὸ ἔκανε διὰ τὸν ἐνταφιασμόν μου.

13 Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅπου καὶ ἂν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο εἰς ὅλον τὸν κόσμον, θὰ διαλαληθῇ καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἔκανε αὐτὴ, εἰς μνήμην της».

________________________________________________

Τόσο η παραβολή των δέκα παρθένων όσο κι ο συμβολικός λόγος "του μύρου της Βηθανίας" από παιδί ακόμη με γοήτευαν γιατί σαν ήμουν μικρός δεν έβρισκα τα βαθύτερα νοήματα που κρύβονταν πίσω από αυτούς τους λόγους. Τους έβρισκα πάντοτε προφανείς, όμως όσο μεγαλώνω κατανοώ πως το προφανές που έβλεπα είναι πολύ δύσκολο να το κάνεις κτήμα σου...

Η Λαμπέτη και στο σημερινό βίντεο είναι εξαιρετική. Διαβάζει με τρόπο μοναδικό κι ο φακός έχει κλέψει μερικά από τα καλύτερα πλάνα στις εκφράσεις που παίρνει το πρόσωπό της... ιδιαίτερα από το δέκα λεπτό κι έπειτα η ένταση στον τόνο της φωνής της ακροβατεί στις πιο λεπτές χορδές. Χωρίς όμως, ούτε για μιαν στιγμή να γίνεται υπερβολή ή γλυκερή, χωρίς ίχνος επιτήδευσης, έχοντας τελεία αίσθηση ρυθμού κ συνοχής.

Και μην ξεχάσετε να πάτε να μυρωθείτε σήμερα... 

Το τροπάριο της Κασσιανής (Μ. Τρίτη - Λαμπέτη)

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:

Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου· αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ' άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάσει, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; Μην καταφρονέσεις τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ' αμέτρητο έλεος.
Η Κασσιανή...και το τροπάριο της! Ιδού η αληθινή ιστορία της...

Το τροπάριο της Κασσιανής
(Φώτη Κόντογλου μεταγραφή)

Από τα πιο ενδιαφέροντα αποσπάσματα του κατα Ματθαίον Ευαγγελίου είναι αυτά που διαβάζονται σήμερα Μ. Τρίτη. Τούτο αξίζει τόσο για τα αποσπάσματα που διαβάζονται όσο και για την εσωτερικότητα με την οποία διαβάζει τα ιερά τούτα κείμενα η Λαμπέτη. Από το όγδοο λεπτό (8') κι έπειτα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο τρόπος που κορυφώνεται μέσα σου η αλήθεια των λόγων ίσαμε την κάθαρση που νιώθεις στα τελευταία δύο λεπτά ακούγοντας

"Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών" (Ματθ. 19,14)

*συνεχίζω τις "εορταστικές αναρτήσεις" κ οι ευχές μου θα έρθουν κάπου στο τέλος της τρέχουσας βδομάδας. 

Πάσχα με την Έλλη Λαμπέτη

Όταν ρώτησαν το Δημήτρη Χορν, δέκα χρόνια μετά το θάνατο της Έλλης Λαμπέτη, σε μιαν συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για το τι θυμάται απ’ τις τρεις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή του αναφερόμενος στην Έλλη Λαμπέτη είχε πει:

«Θαύμαζα τον τρόπο με τον οποίο διάβαζε τα κείμενα των ιερών βιβλίων… ήταν εξαιρετική!»

Δε σας κρύβω ότι με είχε γεμίσει ιδιαίτερη απορία εκείνη η δήλωσή του. Πως μπορούσε κάποιος που είχε ζήσει τόσα πολλά με έναν άνθρωπο να θυμάται και να στέκεται μόνο σε αυτή τη λεπτομέρεια (;!). Κι η απάντηση δεν άργησε να έρθει μερικά χρόνια αργότερα, όταν σε ένα δισκοπωλείο βρήκα το δίσκο που είχε ηχογραφήσει η Ε. Λαμπέτη με τα αποσπάσματα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Για μένα, τότε, ήταν μια πρώτη επαφή με τα ιερά κείμενα. Για πρώτη φορά ενέσκηψα σε αυτά κι αφορμή για τούτο είχε σταθεί ο τρόπος που διάβαζε η Λαμπέτη. Το cd τούτο μοίρασε (θαρρώ) το 2010μιαν ημερήσια εφημερίδα κι ελπίζω να το έχετε στη συλλογή σας.

Ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο προσέγγιζε η Λαμπέτη τα κείμενα της εκκλησίας, ήταν κι η αιτία που την οδήγησε ίσαμε τα στούντιο της ΥΕΝΕΔ το 1978 όπου και γύρισε έξι τηλεοπτικά επεισόδια για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Αυτή ήταν η μοναδική καλλιτεχνικής της εμφάνιση στην ελληνική τηλεόραση, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Παντελή Βούλγαρη. 

Στη σημερινή ανάρτηση, σας χαρίζω τις έξι αυτές συλλεκτικές εκπομπές μόνο το ηχητικό μέρος, ενώ την παρούσα συνοδεύει το βίντεο της Μ. Δευτέρας. Στόχος μου κάθε μέρα να ανεβάζω το αντίστοιχο βίντεο.

Ηχητικό: 

https://rapidshare.com/files/2312683626/Lampeti_Megali_Bdomada__ixitiko_.rar

*Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι περισσότεροι από εσάς βρίσκετε γραφικές αυτές τις αναρτήσεις μου κι ίσως να μην σας αρέσουν ιδιαίτερα. Όμως όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση παρότι δεν είμαι "πιστός" με το Πάσχα με συνδέουν δεσμοί παράξενα ισχυροί. Υπομονή, λοιπόν, θα μου περάσει...
** Πάσχα των Καθολικών σήμερα, τις ευχές μου στον Κλαύδιο, στον εξ Ιταλίας ορμώμενο. 
*** Η σημερινή ανάρτηση αφιερώνεται τόσο στην Μαριμάρ όσο και στην Kovo Voltes. Να είναι πάντοτε καλά κι οι δυο τους. Καιρό τώρα κι οι δυο έχουν βρει θέση στις ιδιότυπες προσευχές μου.
**** Δε θα μπορούσα να είμαι ακριβοδίκαιος με την Έλλη Λαμπέτη εξαιτίας της αγάπης μου στο πρόσωπό της, αλλά χωρίς αμφιβολία είναι μοναδικός ο τρόπος που διαβάζει το Ευαγγέλιο.
***** Αυτό που από σήμερα ξεκίνησε η νηστεία και θα παχύνουμε τρώγοντας ψωμιά, κουλούρια κι άλλες αηδίες καθόλου δε μου αρέσει! χε χε χε (άντε για να ελαφρύνει λίγο το κλίμα, γιατί με έχει πάρει από κάτω!)

Καλή Μεγάλη Βδομάδα