Πάσχα με Παπαδιαμάντη!

Κυριακή των Βαΐων σήμερα κι η Μεγάλη Βδομάδα, η Βδομάδα των Παθών του Κυρίου μας προ των πυλών. Με το Πάσχα με συνδέει σχέση παράξενη. Ίσως γιατί έχω γεννηθεί Μ. Παρασκευή, ίσως γιατί θεωρώ πως είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης και ίσως γιατί είναι στα αλήθεια η πιο συμβολική γιορτή από όλες. Μια γιορτή που συμβολίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον κύκλο της ζωής. Παρότι δεν είμαι "πιστός" με την αυστηρή έννοια που έχουν ορίσει κάποιοι στο μυαλό τους, θα προσπαθήσω και φέτος να είμαι κάθε βράδυ στην εκκλησία... κι ίσως την πιο όμορφη Αναστάσιμη Ακολουθία να την έχω παρακολουθήσει πέντε-έξι χρόνια πριν σε ένα μοναστήρι, στο Essex του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου τόσο πολύ ένιωσα εσωτερική κατάνυξη και γαλήνη ώστε μετέβαλα νιώθοντας μέσα μου καθάριος κ άξιος για τούτο.

Στο ηχητικό της ανάρτησης ακούμε τον Πέτρο Φυσσούν, να διαβάζει αποσπάσματα από έργα του Σκιαθίτη κοσμοκαλόγερου (όπως τον αποκάλεσαν) Αλ. Παπαδιαμάντη. Αυτός ο σπουδαίος Έλληνας συγγραφέας που καταπιάστηκε με το ήθος των ανθρώπων μέσα από μια σειρά κειμένων του φανέρωσε σε εμάς με την ιδιαίτερη γλώσσα του συνήθειες των ανθρώπων μιας Ελλάδας που δεν είχε ακόμη "μεγαλοπιαστεί". Μιας Ελλάδας που χρονικά δεν απέχει τόσο πολύ  όσο ο τρόπος ζωής μας σήμερα σε σχέση με τότε.

Δεν εύχομαι ακόμη Καλό Πάσχα! Θα ακολουθήσει (ελπίζω) μιαν ακόμη ανάρτηση ίσαμε να δώσουμε τις ευχές μας.

Φιλώ κ χαιρετώ σας

_________________________________________________

Πόστ μέσα στο πόστ, δλδ ΤΟΣΤ!

Ανάρτηση με τίτλο "Στην Αποβάθρα, μόνος ήσουν πάντα..."
Συντάχτηκε χτες, για αδιευκρίνιστο λόγο δε δημοσιεύτηκε παρά τη φόρτιση μου τη στιγμή που την έγραψα. Σήμερα σκόνταψα πάνω της ξανά, με πονάει το ίδιο, σα να μπαίνει ένα καρφί πιο βαθιά μέσα μου. Τη δημοσιεύω παρότι δεν ταιριάζει στο πνεύμα της αρχικής σημερινής ανάρτησης.

Μόνος ήσουν πάντα

σαν κρυφή μπαλάντα

σαν κρυφή πηγή.

Μόνος είσαι πάλι

στ' άδειο προσκεφάλι

μοναχός στη ζωή.

Γείρε και κοιμήσου

όσο κι αν πονείς.

Χάνεσαι, σκορπιέσαι

μα για σένα κανείς. 

Μόνος ήσουν πάντα

σαν κρυφή μπαλάντα

σαν κρυφή πηγή.

Χάραξε κι ακόμα

τριγυρνάς στο στρώμα

για να ξεχαστείς.

Μόνος ήσουν πάντα
σαν κρυφή μπαλάντα
μόνος, μόνος όπως κι εμείς...

Λ. Παπαδόπουλος

Χ. Αλεξίου

* Ανεμικές υποσχέσεις στον ίδιο μου τον εαυτό πως αύριο όλα θα είναι καλύτερα Και τώρα μπορώ να κλάψω, τώρα που ξέρω πως δε θα με δει κανείς!

Αχ βρε Βίκυ, πως βρίσκω αποκούμπι στη θεϊκή φωνή σου... τα τρένα που φύγαν...

"Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια..." 

[...] Το είδωλον του νέου σώματός μου,

απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,

ήλθε και με ηύρε και με θύμισε

κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,

και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!

Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,

δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,

κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,

και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά. [...]

Κ.Π. Καβάφης 

"Απ’ τες Eννιά"