Σήμερα το’ χα πάρει απόφαση! Η μέρα θα αφιερωνόταν στον καθαρισμό και στο συμμάζεμα του δωματίου μου. Κι όπως συμβαίνει πάντοτε με αυτού του είδους τις αποφάσεις μου, καταλήγουν σε φιάσκο. Γύρω στα μισά, εκεί όπου το δωμάτιο έχει έρθει τούμπα, έχω αρχίσει να βαριέμαι… έχω μετανιώσει που ξεκίνησα μια τόσο άχαρη διαδικασία, οικτίρω τον εαυτό μου και για πολλοστή φορά συνειδητοποιώ πόσο εκνευριστικά τακτικός είμαι. (Αυτοί που με ξέρουν και διαβάζουν ετούτες τις σκέψεις μου, πιθανόν να γελάνε τώρα…ts ts)
Κάθε πράγμα έχει τη θέση του στο χώρο μου. Για να ακριβολογώ έχει τη συγκεκριμένη θέση του! Οι δίσκοι μου χωρισμένοι και ταξινομημένοι ανάλογα με το είδος μουσικής, τον καλλιτέχνη και τη συλλεκτικότητα. Κάτι ανάλογο ισχύει και στα βιβλία των (τριών) βιβλιοθηκών όπου βρίσκονται στο δωμάτιο μου. Αλλού τα λεξικά κι οι εγκυκλοπαίδειες, αλλού τα λογοτεχνικά, αλλού τα πανεπιστημιακά συγγράμματα και τα βιβλία για τη δουλεία μου. Ουφ!!! Άντε τώρα να ταχτοποιήσεις αυτό το σύμπαν μαζί με τα υπόλοιπα μικροαντικείμενα που υπάρχουν (κορνίζες, κεριά κτλ.)
Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω ένα διάλειμμα με στόχο να ανακτήσω τις χαμένες μου δυνάμεις.
Πιάνω μια καρέκλα και κάθομαι ανάμεσα στις στοίβες των βιβλίων (τι διαστροφή Θεέ μου!). Κι άξαφνα το μάτι μου καρφώνεται σε ένα τετράδιο με τίτλο «ΠΡΟΧΕΙΡΟ». Το’ πιασα στα χέρια μου και διάβασα την ιδιόχειρη προειδοποίηση που’ χα γράψει : «Η περιέργεια σκοτώνει! Άλλωστε η περιέργειά σου να ξεφυλλίσεις το τετράδιο μπορεί να μη σου βγει σε καλό!!!». Είχα ξεχάσει πως είχα μια ωρολογιακή βόμβα μες στο σπίτι μου! Πίστευα ότι με τη σύλληψη της 17Ν η Αντιτρομοκρατική θα τις είχε μαζέψει όλες … Πόσο λάθος έκανα!
Ασυναίσθητα άρχισα να το φυλλομετρώ και δεν άργησα να διαπιστώσω πως ανάμεσα σε σχολικές σημειώσεις των μαθημάτων της Γ΄ Λυκείου υπήρχαν περιγραφές αστείων συμβάντων απ’ την καθημερινή σχολική πραγματικότητα, ανέκδοτα, στίχοι τραγουδιών και διάφορα σχόλια…. Στην αρχή, γέλασα με την ψυχή μου διαβάζοντας σχόλια του «Τσαπ-ραπ». Παραμέσα, όσο περιεργαζόμουν το τετράδιο, βρήκα και δικά μου σχόλια για το «Καναρίνι» και το «Δρακουλίνι». Σ’ άλλο σημείο, ολοσέλιδες συζητήσεις με την «Τίτι» (προφανώς σε ώρες ατελείωτης βαρεμάρας στη διάρκεια της παράδοσης!). Κάπου στη μέση του τετραδίου μια έκθεση μου σε κόλλα αναφοράς, βαθμολογημένη με 18 (!). Διαβάζοντας τη πάλι τη βρίσκω ικανοποιητική αλλά σαφώς υπερτιμημένη. Από όλη την έκθεση θα κρατήσω την εισαγωγή και μια παράγραφο προ στο τέλος. Αυτά έγραφα τότε:
Σείριος Γ4 , 3-2-2003
«Στην απαρχή της τρίτης χιλιετίας για το σύγχρονο δυτικό πολιτισμό η απονομή της ελευθερίας σε κάθε πολίτη θεωρείται δεδομένη μέσα από τα διάφορης μορφής δημοκρατικά πολιτεύματα που ισχύουν. Όμως, πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος όταν είναι δέσμιος της ελευθερίας του;….
.
.
.
.
…Γιατί τα γεγονότα, τα πράγματα τα ζεις, τα βλέπεις έχεις το δικαίωμα να τα δεχτείς ή να τ’ απορρίψεις αντιδρώντας σε αυτά με συναισθήματα, ιδέες, εντυπώσεις, επιλογές, κρίσεις και πάντα με τη θέληση σου σε εγρήγορση. Ύστερα διυλίζονται στο μυαλό μας και μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε ή να τα μετασχηματίσουμε ανάλογα με τις ανάγκες μας…»
Από τη μέση κι έπειτα της σχολικής χρονιάς (Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος) παρατήρησα ότι τα σχόλια μετριάστηκαν! Μάλλον όσο πλησίαζαν οι Απολυτήριες Πανελλήνιες εξετάσεις σοβάρευαν τα πράγματα. Ωστόσο δεν λείπουν σχόλια του «Τσαπ-ραπ» κι οι εντυπώσεις μου από την πενταήμερη. Μέσα σ’ όλες αυτές τις σχολικές εικόνες που ξαναζωντάνευαν στο μυαλό μου θυμήθηκα κι άλλα «κατορθώματα» μου! Εκείνη την έναρξη του καρναβαλιού που βρέθηκα χωρίς ομπρέλα στην μπόρα που ξέσπασε κι έπειτα με τον «Τσαπ-ραπ» καταλήξαμε να «στεγνώνουμε» σε ένα κουτούκι στην Άνω πόλη. Θυμήθηκα ακόμα, μια βραδιά που είχα μετρήσει τις τέντες στην γειτονιά μου…(ξέρεις εσυ..!) και τον καθηγητή «ΕΓΩ».
Ο μίστερ «ΕΓΩ» ήταν ένας καθηγητής που δεν εκτίμησα ποτέ σαν άνθρωπο. Ήταν περίεργος, ξερόλας και δεν άφηνε πολλά περιθώρια στην εξέταση του. Προσπαθούσα με κάθε τρόπο να περνάω απαρατήρητος στο μάθημα του, αλλά δυστυχώς, σχεδόν πάντα ανεπιτυχώς! Απ’ το δεύτερο θρανίο που καθόμουν βρισκόμουν πάντα στο τελευταίο θρανίο σε μια γωνία, έχοντας μπροστά μου να με κρύβουν τον Τ. και τον Α. Τρελά γέλια… εγώ να τσουλάω στην καρέκλα και τα παιδιά να υψώνονται μπροστά μου τείχος. Έκανα ό,τι ήταν δυνατό να μην τον βλεπω και να μη με βλέπει!
Μ’ αυτά σκεπτόμενος κι άλλες πολλές περιπέτειες βρέθηκα να γελάω με τον εαυτό μου. Το διάλειμμα μου είχε μετατραπεί αυτοβούλως σε στάση εργασίας, αλλά δε με ένοιαζε διόλου. Το διασκέδαζα…
Ανασκουμπώθηκα και τα τακτοποίησα όλα. Μονάχα μια σκέψη με τυραννούσε. Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε και πόσα άλλα μας περιμένουν…
Αποφάσισα να κλείσω τις σκέψεις αυτές όπως ακριβώς έκλεισα το τετράδιο στη 1-6-2003:
« Το σχολείο αποτελεί οριστικά, πλέον, παρελθόν. Να’ μαστε καλά να το θυμόμαστε!!! Ήταν μια χρονιά ζόρικη, με αρκετό άγχος, ξενύχτια, πολύ γέλιο στο σχολείο και φυσικά μια ανεπανάληπτη-αξέχαστη πενταήμερη. »
Κάθε πράγμα έχει τη θέση του στο χώρο μου. Για να ακριβολογώ έχει τη συγκεκριμένη θέση του! Οι δίσκοι μου χωρισμένοι και ταξινομημένοι ανάλογα με το είδος μουσικής, τον καλλιτέχνη και τη συλλεκτικότητα. Κάτι ανάλογο ισχύει και στα βιβλία των (τριών) βιβλιοθηκών όπου βρίσκονται στο δωμάτιο μου. Αλλού τα λεξικά κι οι εγκυκλοπαίδειες, αλλού τα λογοτεχνικά, αλλού τα πανεπιστημιακά συγγράμματα και τα βιβλία για τη δουλεία μου. Ουφ!!! Άντε τώρα να ταχτοποιήσεις αυτό το σύμπαν μαζί με τα υπόλοιπα μικροαντικείμενα που υπάρχουν (κορνίζες, κεριά κτλ.)
Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω ένα διάλειμμα με στόχο να ανακτήσω τις χαμένες μου δυνάμεις.
Πιάνω μια καρέκλα και κάθομαι ανάμεσα στις στοίβες των βιβλίων (τι διαστροφή Θεέ μου!). Κι άξαφνα το μάτι μου καρφώνεται σε ένα τετράδιο με τίτλο «ΠΡΟΧΕΙΡΟ». Το’ πιασα στα χέρια μου και διάβασα την ιδιόχειρη προειδοποίηση που’ χα γράψει : «Η περιέργεια σκοτώνει! Άλλωστε η περιέργειά σου να ξεφυλλίσεις το τετράδιο μπορεί να μη σου βγει σε καλό!!!». Είχα ξεχάσει πως είχα μια ωρολογιακή βόμβα μες στο σπίτι μου! Πίστευα ότι με τη σύλληψη της 17Ν η Αντιτρομοκρατική θα τις είχε μαζέψει όλες … Πόσο λάθος έκανα!Ασυναίσθητα άρχισα να το φυλλομετρώ και δεν άργησα να διαπιστώσω πως ανάμεσα σε σχολικές σημειώσεις των μαθημάτων της Γ΄ Λυκείου υπήρχαν περιγραφές αστείων συμβάντων απ’ την καθημερινή σχολική πραγματικότητα, ανέκδοτα, στίχοι τραγουδιών και διάφορα σχόλια…. Στην αρχή, γέλασα με την ψυχή μου διαβάζοντας σχόλια του «Τσαπ-ραπ». Παραμέσα, όσο περιεργαζόμουν το τετράδιο, βρήκα και δικά μου σχόλια για το «Καναρίνι» και το «Δρακουλίνι». Σ’ άλλο σημείο, ολοσέλιδες συζητήσεις με την «Τίτι» (προφανώς σε ώρες ατελείωτης βαρεμάρας στη διάρκεια της παράδοσης!). Κάπου στη μέση του τετραδίου μια έκθεση μου σε κόλλα αναφοράς, βαθμολογημένη με 18 (!). Διαβάζοντας τη πάλι τη βρίσκω ικανοποιητική αλλά σαφώς υπερτιμημένη. Από όλη την έκθεση θα κρατήσω την εισαγωγή και μια παράγραφο προ στο τέλος. Αυτά έγραφα τότε:
Σείριος Γ4 , 3-2-2003
«Στην απαρχή της τρίτης χιλιετίας για το σύγχρονο δυτικό πολιτισμό η απονομή της ελευθερίας σε κάθε πολίτη θεωρείται δεδομένη μέσα από τα διάφορης μορφής δημοκρατικά πολιτεύματα που ισχύουν. Όμως, πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος όταν είναι δέσμιος της ελευθερίας του;….
.
.
.
.
…Γιατί τα γεγονότα, τα πράγματα τα ζεις, τα βλέπεις έχεις το δικαίωμα να τα δεχτείς ή να τ’ απορρίψεις αντιδρώντας σε αυτά με συναισθήματα, ιδέες, εντυπώσεις, επιλογές, κρίσεις και πάντα με τη θέληση σου σε εγρήγορση. Ύστερα διυλίζονται στο μυαλό μας και μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε ή να τα μετασχηματίσουμε ανάλογα με τις ανάγκες μας…»
Από τη μέση κι έπειτα της σχολικής χρονιάς (Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος) παρατήρησα ότι τα σχόλια μετριάστηκαν! Μάλλον όσο πλησίαζαν οι Απολυτήριες Πανελλήνιες εξετάσεις σοβάρευαν τα πράγματα. Ωστόσο δεν λείπουν σχόλια του «Τσαπ-ραπ» κι οι εντυπώσεις μου από την πενταήμερη. Μέσα σ’ όλες αυτές τις σχολικές εικόνες που ξαναζωντάνευαν στο μυαλό μου θυμήθηκα κι άλλα «κατορθώματα» μου! Εκείνη την έναρξη του καρναβαλιού που βρέθηκα χωρίς ομπρέλα στην μπόρα που ξέσπασε κι έπειτα με τον «Τσαπ-ραπ» καταλήξαμε να «στεγνώνουμε» σε ένα κουτούκι στην Άνω πόλη. Θυμήθηκα ακόμα, μια βραδιά που είχα μετρήσει τις τέντες στην γειτονιά μου…(ξέρεις εσυ..!) και τον καθηγητή «ΕΓΩ».
Ο μίστερ «ΕΓΩ» ήταν ένας καθηγητής που δεν εκτίμησα ποτέ σαν άνθρωπο. Ήταν περίεργος, ξερόλας και δεν άφηνε πολλά περιθώρια στην εξέταση του. Προσπαθούσα με κάθε τρόπο να περνάω απαρατήρητος στο μάθημα του, αλλά δυστυχώς, σχεδόν πάντα ανεπιτυχώς! Απ’ το δεύτερο θρανίο που καθόμουν βρισκόμουν πάντα στο τελευταίο θρανίο σε μια γωνία, έχοντας μπροστά μου να με κρύβουν τον Τ. και τον Α. Τρελά γέλια… εγώ να τσουλάω στην καρέκλα και τα παιδιά να υψώνονται μπροστά μου τείχος. Έκανα ό,τι ήταν δυνατό να μην τον βλεπω και να μη με βλέπει!
Μ’ αυτά σκεπτόμενος κι άλλες πολλές περιπέτειες βρέθηκα να γελάω με τον εαυτό μου. Το διάλειμμα μου είχε μετατραπεί αυτοβούλως σε στάση εργασίας, αλλά δε με ένοιαζε διόλου. Το διασκέδαζα…
Ανασκουμπώθηκα και τα τακτοποίησα όλα. Μονάχα μια σκέψη με τυραννούσε. Πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε και πόσα άλλα μας περιμένουν…
Αποφάσισα να κλείσω τις σκέψεις αυτές όπως ακριβώς έκλεισα το τετράδιο στη 1-6-2003:
« Το σχολείο αποτελεί οριστικά, πλέον, παρελθόν. Να’ μαστε καλά να το θυμόμαστε!!! Ήταν μια χρονιά ζόρικη, με αρκετό άγχος, ξενύχτια, πολύ γέλιο στο σχολείο και φυσικά μια ανεπανάληπτη-αξέχαστη πενταήμερη. »
