Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ...

Είναι Κυριακή βράδυ και μαζί με την παρέα μου (ένα φιλικό ζευγάρι και τον κολλητό μου) έχουμε πάει για καφέ κάπου στο κέντρο της Πάτρας. Θα μπορούσε να ήταν ένα πολύ ευχάριστο και χαλαρό βραδάκι αν όπως λέω και στον τίτλο αυτού του άρθρου δεν βιώναμε την λεγόμενη δικτατορία των ζευγαριών…

Το καθωσπρέπει ζευγάρι δεν διανοείται ότι βιώνει ακριβώς ότι και εκατομμύρια άλλα ζευγάρια στον πλανήτη. Αντιθέτως θεωρεί ότι έχει ανακαλύψει τουλάχιστον τον τροχό. Πιστεύει ότι το ειδύλλιο τους είναι τόσο ξεχωριστό, ώστε - που ξέρεις?-μπορεί να γίνει μέχρι και σενάριο για κομεντί. Γι΄αυτό και δεν χορταίνουν να εξιστορούν το πώς γνωρίστηκαν (στο τραίνο για Αλεξανδρούπολη, στη μοδίστρα όπου είχαν πάει για κάτι μεταποιήσεις, στον πάγκο με τα αλλαντικά, όπου ζήτησαν να δοκιμάσουν το ίδιο μετσοβόνε light), πάντα με τον ίδιο ενθουσιασμό, σίγουροι ότι και ο άμαχος πληθυσμός γύρω τους δεν χορταίνει να το ακούει.

Με ανάλογη θέρμη αφηγούνται βόλτες, εξόδους για φαγητό, ποτό ή σινεμά και άλλα τέτοια πρωτάκουστα και ευφάνταστα που έχουν κάνει μαζί, φυσικά με ιδιαίτερη έμφαση στις πικάντικες λεπτομέρειες: τα λουλούδια που της πήρε στο φανάρι στο πρώτο ραντεβού εκείνος (λέγε με Δημήτρη), την πανακότα που του έριξε κατά λάθος πάνω στο παντελόνι εκείνη (λέγε με Γιάννα) και σε όλα εκείνα τα καταπληκτικά που μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο («το ήξερες εσύ ότι το Γιάννης Πλούταρχος είναι ψευδώνυμο?»). Αν τώρα εσύ για οποιοδήποτε λόγο επιχειρήσεις να ρίξεις ένα άλλο θέμα στο τραπέζι, ακόμα και να τους τυφλώσεις με τις γνώσεις σου για τον Γιάννη Πλούταρχο, θα σε κοιτάξουν και οι δύο φευγαλέα, όπως θα κοίταζαν μία πόρτα που έκλεισε από τον αέρα, και θα επιστρέψουν ανενόχλητοι στο αγαπημένο τους θέμα: την ανεπανάληπτη γραμμένη στα άστρα σχέση τους.

Το σωστό ζευγάρι στις δημόσιες εμφανίσεις του οφείλει να διατυμπανίζει με κάθε τρόπο τον ερωτά του. Λες και του΄χει μείνει κουσούρι από το Λύκειο, τότε που η συνοικιακή καφετέρια και το παγκάκι της πλατείας στέναζαν, ως μοναδικά καταφύγια των εφηβικών ερώτων, το ζευγάρι θεωρεί ότι όλοι οι χώροι είναι κατάλληλοι για διαχύσεις και σαλιαρίσματα. Ακόμα χειρότερα, όλοι οι χώροι είναι κατάλληλοι για περιπετειώδη υποκοριστικά, ευρηματικές αντικαταστάσεις φθόγγων (π.χ. «ποντικουλίνι μου, ζε σέλεις λίγη από τη λόκα παλμεζάνα μου?»)και εκείνες τις ψεύτικες, παιδικές χροιές που παραπέμπουν ευθέως σε κακομεταγλωτισμένη σαπουνόπερα. Όταν τα αναπόφευκτα λοξά βλέμματα των γύρω σας αρχίσουν να έρχονται βροχή και διαπιστώσεις ότι μόνο εσύ θέλεις να ανοίξει η γη να σε καταπιεί από τη ντροπή σου, ενώ το ζευγάρι συνεχίζει απτόητο, αρχίζεις να υποψιάζεσαι μήπως για κάποια ζευγάρια το να γίνονται θέαμα είναι ακριβώς το ζητούμενο…

ΟΤΙ ΣΕΛΕΙ ΤΟ ΜΩΛΑΚΙ ΜΟΥ

Η ύπαρξη ενός ή περισσοτέρων ζευγαριών σε μία παρέα καταλύει τις δημοκρατικές διαδικασίες. Εκεί όπου θεωρητικά υπήρχαν δύο ανεξάρτητες ψήφοι για κάθε επιλογή εξόδου, φαγητού, προορισμού διακοπών κτλ., τώρα υπάρχει μία διπλή!!! Χαλαρότατη μεν στο βαθμό της πραγματικής επιθυμίας, αλλά ισχυρή στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Έτσι αν ο Δημήτρης έχει όρεξη π.χ. για σούσι, η Γιάννα, που κάποτε ανακατεύονταν και μόνο στη ιδέα του ωμού ψαριού, τώρα συμφωνεί με ενθουσιασμό, ενώ οι δύο τρεις άτυχοι singles της παρέας σηκώνουν τους ωμούς αδιάφορα. Αποτέλεσμα? Το ζευγάρι να ζαχαρώνει, όπως θα ζαχάρωνε και οπουδήποτε αλλού, αδιαφορώντας για τον ανέγγιχτο δίσκο με τα πολύχρωμα ρολά μπροστά τους και οι υπόλοιποι να κυνηγάνε βουβά και βαριεστημένα με τα chopsticks ένα ατίθασο κόκκο ρυζιού μέσα σε μία θάλασσα από σόγια. Κάτι παρόμοιο θα συμβεί και το καλοκαίρι, όταν ο Δημήτρης θα συναινέσει στην επιλογή της Γιάννας για ένα μικρό, ήρεμο, αιγαιοπελαγίτικο νησί, από τα κοινώς επονομαζόμενα «ζευγαρονήσια». Όποιος ατυχής -εν προκειμένω εσύ - πειστεί με παρακάλια να τους ακολουθήσει για παρέα, θα βρεθεί να απολαμβάνει: α) την καθαρή θάλασσα, β) το φρέσκο ψάρι και γ) μια ιδιότυπη μοναξιά. Αυτά που θα πρέπει να ξεχάσει εξ αρχής είναι: α) τη συντροφιά του ζευγαριού (τα παιδιά έχουν να χαρούν τον έρωτά τους, με σένα θα ασχολούνται?) και β) την πιθανότητα ενός φλερτ (δεν τα λένε «ζευγαρονήσια» χωρίς λόγο).

Το καθωσπρέπει ζευγάρι δεν κάνει σκόντο μόνο στα «θέλω» του και στη σοβαρότητά του, αλλά και στο κριτήριο του και στα ενδιαφέροντα του ή το πιθανότερο, στην ειλικρίνειά του. Μπροστά της εκείνος οφείλει να διακηρύξει ότι βρίσκει την Αντζελίνα Τζολί κάπως πλαστική, ενώ εκείνη μπροστά του επιμένει πεισματικά ότι βρίσκει τον Μπράντ Πιτ απλώς συμπαθητικό ηθοποιό και τίποτα περισσότερο (τα dvd με την πλήρη φιλμογραφία του και τα άπειρα περιοδικά που τον έχουν εξώφυλλο έχουν προ πολλού καταχωνιαστεί στο πατάρι της). Και ενώ εγώ ψάχνω διακριτικά κάτω από το τραπέζι για να δω που μπορεί να παράπεσε το ελεύθερο πνεύμα της Γιάννας π.Δ. (προ Δημήτρη), διαπιστώνω με έκπληξη ότι η φίλη μου έχει αποκτήσει εντυπωσιακές γνώσεις πάνω στη φόρμουλα ένα, προσφέρεται να μου εξηγήσει όσο πιο παραστατικά μπορεί τι είναι το πιτ στοπ, ενώ έχει και τεκμηριωμένη, αταλάντευτη άποψη για της στρατηγική που θα έπρεπε να ακολουθεί η McLaren Mercedes (βλέπε «του Δημήτρη»). Οποιαδήποτε δική μου χιουμοριστική νύξη, ότι για χάρη ενός «πρώην», η Γιάννα είχε πάρει πάπλωμα με το σήμα της Ferrari, θα πέσει στο βρόντο και επιπλέον θα με καταστήσει αντιπαθή τόσο στη Γιάννα όσο και στο Δημήτρη.

Το ζευγάρι οφείλει να παρουσιάζεται οπουδήποτε μαζί!!! Το αφύσικο είναι να εμφανιστεί ένας από τους δύο μόνος. Όμως, ακόμα και τότε, η πρώτη του κουβέντα είναι να εξηγήσει που βρίσκεται το έτερον ήμισυ και γιατί δεν μπόρεσε να παραβρεθεί. Εκεί μόνο παρατηρείται μία διαφοροποίηση στη στάση του καθενός. Όταν ο Δημήτρης βρίσκεται με φίλους του και χωρίς τη Γιάννα, ατζέντα των αγαπημένων του θεμάτων προς συζήτηση διευρύνεται εντυπωσιακά και περιλαμβάνει όλα εκείνα τα θέματα που περιελάμβανε και π.Γ. (προ Γιάννας): το άδικο πέναλτι, την ασχετοσύνη του νέου προπονητή, τις ζάντες αλουμινίου με πτυσσόμενα πριόνια λα Μπεν Χουρ και ενσωματωμένο mp3 player, το αβυσσαλέο ντεκολτέ της σερβιτόρας (ζευγαρωμένος είναι, όχι τυφλός) κλπ. Όταν η Γιάννα βρίσκεται χωρίς το Δημήτρη, η θεματολογία της παραμένει μονοσήμαντη και τιτλοφορείται απλώς «Δημήτρης». Θα μάθω λοιπόν με λεπτομέρειες πως ο Δημήτρης είναι αλλεργικός στο τσίμπημα του χρυσού σκορπιού της Μαντζουρίας, πως σιχαίνεται τα ροζ πουκάμισα (προτιμά τα σομόν), πόσο πολύ αγαπάει τα παιδιά και τα σκυλιά (των άλλων), πως του ξέφυγε ότι του χρόνου το καλοκαίρι μήπως να πηγαίνανε στα Κουφονήσια, άρα τη βλέπει σοβαρά και μακροπρόθεσμα, και πως συμφωνεί και αυτός ότι μία σχέση πρέπει να εξελίσσεται (εκεί το αστειάκι μου για τον Δαρβίνο και την εξελικτική θεωρία θα πέσει στο βρόντο.)

Επιπλέον, βρίσκομαι να αναλύω ενδελεχώς το κρυμμένο, δεύτερο επίπεδο αινιγματικών sms του τύπου «Δεν μπορώ τώρα, κολ γιου λέιτερ» («Είδες λογοτεχνική φλέβα το αγόρι μου?»!), αλλά και να στύβω το κεφάλι μου για να βρω μία εξίσου έξυπνη και γουστόζικη απάντηση να του στείλει για να τον θαμπώσει. Όλο αυτό θα κρατήσει μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο της και να είναι ο Δημήτρης, που της κλείνει ραντεβού σε μισή ώρα, επομένως οι υπηρεσίες μου ως ακροατή δεν είναι πλέον απαραίτητες, οπότε μήπως να φεύγαμε? Η μπορεί σε άλλη περίπτωση να περιμένετε μέχρι να έρθει ο ίδιος να σας βρει και να νιώσετε από την μία στιγμή στην άλλη αόρατος. Τότε είναι που με ζώνουν τα φίδια και αναρωτιέμαι αν ήμουν απλώς μία λύση ανάγκης, που βαδίζουν οι ανθρώπινες σχέσεις, αν υπάρχει πραγματική φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα. Αυτό βέβαια δεν θα κρατήσει πολύ, αφού σύντομα διαπιστώνω και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο ότι η Γιάννα νοιάζεται πραγματικά για μένα…

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΚΟΛΛΗΤΗ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ!

Όχι δεν είναι ιδέα σου (μου): ο οίκτος που διακρίνεις στα μάτια τους κάθε φορά που βγαίνετε μαζί έχει να κάνει με σένα και μόνο με σένα. Το ζευγάρι δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα κανενός στη μοναξιά, πόσο μάλλον το δικό σου. Μην διανοηθείς να ισχυριστείς ότι απλώς είσαι οπαδός του «όσα πάνε και όσα έρθουν» στο σεξ και στον έρωτα γιατί απλώς θα δυσχεράνεις τη θέση σου. Εκείνοι θεωρούν ιερή υποχρέωση τους να αποκαταστήσουν κι εσένα, για να σε λυτρώσουν από το δράμα σου. Βέβαια τα κίνητρα σπανίως είναι τόσο ανιδιοτελή! Τις περισσότερες φορές οι δυο τους οραματίζονται το «φτιαγμένο» ζευγάρι που σέβεται τον εαυτό του: το «διπλό ραντεβού». Η ιδανική λύση για να βλέπεστε πιο συχνά και να μην πλήττουν αυτοί με σένα (και δευτερευόντως εσύ με αυτούς), με δεδομένο ότι μόνο ένα ζευγάρι μπορεί να υποφέρει ένα άλλο ζευγάρι.

Έτσι υφαίνεται μία σκοτεινή συνωμοσία εις βάρος μου που θα καταλήξει σε ένα ανιαρό ραντεβού – προξενιό με την κολλητή του Δημήτρη, που είναι εμφανίσιμη (τα τρία μπροστινά δόντια που λείπουν είναι η μισή της γοητεία), πολλή καλή κοπέλα (επαναλαμβανόμενη ατάκα με σκοπό την εμπέδωσή της από μένα..), καλλιεργημένη (έχει διαβάσει τα πάντα περί Μυστικής Ελλάδας και Παγκόσμιων Συνομωσιών-τουλάχιστον ότι δεν ξεπερνούσε τις 50 σελίδες), σινεφίλ (δεν έχει χάσει ταινία του Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ), λάτρης της μουσικής (οι λουλουδούδες στις πίστες της παραλιακής στην Αθήνα την ξέρουν με το μικρό). Η βραδιά καταλήγει τελικά σε ένα ανείπωτο φιάσκο και ο επίλογος γράφεται την επόμενη μέρα στο τηλέφωνο, με τη Γιάννα να με ψέλνει επί ώρες για το πόσο ξινός και ακατάδεκτος έχω γίνει και για το πόσο παρεξηγήθηκαν ο Δημήτρης και η κολλητή του και ποιος νομίζω ότι είμαι και πόσο τρέμω τη δέσμευση και ότι αν περιμένω την πριγκίπισσα πάνω στην άμαξα, έχει να μου δανείσει κάτι θαυμάσια ράφια ΙΚΕΑ (του Δημήτρη φυσικά) να εγκατασταθώ να ησυχάσω και άλλα τέτοια ηθοπλαστικά.

Εδώ ακριβώς θα μπορούσε να σημάνει το τέλος μίας όμορφης, μακρόχρονης φιλίας. Εγώ όμως δεν πτοούμαι. Ξέρω πολύ καλά ότι το ρήγμα στις σχέσεις μας θα κρατήσει ελάχιστα, δηλαδή μέχρι την Παρασκευή που ο Δημήτρης έχει μάθημα, εξαγωγή φρονιμίτη κλπ. και η Γιάννα θα εμφανιστεί μες την καλή χαρά να προτείνει να βγούμε για καφέ σαν να μην συνέβη τίποτε. Περασμένα ξεχασμένα όλα λοιπόν, αλλά παρεμπιπτόντως ο Δημήτρης έχει μιαν άλλη φίλη, επίσης πολύ καλό παιδί, με δική της σίγουρη δουλειά…

ΠΩΣ ΘΑ ΓΛΙΤΩΣΕΙΣ

Όπως όλα σε αυτή τη ζωή, έτσι και το «ζευγαριστάν» το αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά, ανάλογα με τη θέση και την οπτική γωνία από την οποία το παρατηρείς. Αν έχεις μόλις εισέλθει σε αυτό με δόξα και τιμή, απλά δεν το παρατηρείς -το βιώνεις ως ένα θεσμό με απεριόριστα δικαιώματα και μηδενικές υποχρεώσεις, ενώ σοκάρεσαι βαθύτατα αν κάποιος κακοήθης υπαινιχθεί ότι δεν περιστρέφεται το σύμπαν γύρω σου. Αν πάλι είσαι απέξω, έχεις κάθε λόγο να το βλέπεις με κυνισμό, απλώς μην περιμένεις να βρεις κατανόηση και συμπαράσταση από το ζευγάρι. Τι κι αν εσύ τους βλέπεις σαν την κολοβή αλεπού του Αισώπου που πασχίζει να ψήσει και τις άλλες ότι η κομμένη ουρά είναι η επιτομή στη μόδα? Εκείνοι σε βλέπουν σαν την άλλη αλεπού που κάνει κρεμαστάρια όσα δεν φτάνει. Στα ελαφρυντικά που καλείσαι να τους αναγνωρίσεις, μη βάλεις πάνω-πάνω τον πρότερο έντιμο βίο, ούτε καν την αγωνία της μοναξιάς, αλλά κυρίως τον έρωτα που, ως γνωστόν, αποχαυνώνει μέχρι και τον Αϊνστάιν. Απλώς έχε υπόψη, κυρίως για την επόμενη φορά που θα βρεθείς εσύ ζευγαρωμένος…

Ερώτηση: Έχετε νιώσει ποτέ σας τη λεγόμενη δικτατορία των ζευγαριών? Αν ναι περιγράψτε καμία αντίστοιχη φάση...!