Περίεργη η σημερινή μέρα. Να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι δεν είμαι θρησκευόμενος άνθρωπος, δηλαδή δεν είμαι θρησκευόμενος, τουλάχιστον, όπως το έχει στο μυαλό της η μέση γιαγιά. Δεν ανήκω, σε καμία περίπτωση, στην κατηγορία άθεος! Ωστόσο για μένα δεν εννοούνται διαμεσολαβητές στη σχέση μου με το Θεό, όπως δεν υπάρχουν διαμεσολαβητές σε όλες τις μεγάλες έννοιες. Αγάπη, Έρωτας, Δημιουργία, Σύλληψη κ Θάνατος!
Σε καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις ο άνθρωπος πορεύεται μονάχος («μονάχος στη ζωή και στον θάνατο» όπως λέει κι ο Ρίτσος!). Αυτός, λοιπόν, ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους απεχθάνομαι τον κλήρο… τον
κλήρο με τη δημόσια δράση, τη σκανδαλώδη πολλές φορές στάση του, με τις μικρότητες του που μόνο απωθητικά δρουν για την οικοδόμηση μιας υγιούς σχέσης με το Θεό. Δεν έχω καμιά διάθεση να μιλήσω για θρησκείες, απλά θα ολοκληρώσω τη σκέψη μου με τη διαπιστώσω ότι από υπάρξεως της ανθρώπινης φύσης η ανάγκη μας να κοιτάμε μπροστά και ψηλά γέννησες την έννοια «Θείο» με όποια μορφή έχει λάβει ανά τους αιώνες!
Ανοίγω, λοιπόν, τα μάτια μου το πρωί και ασυναίσθητα βάζω ραδιόφωνο (όπως κάθε πρωί, επαναλαμβανόμενη πράξη! ). Μοναδική είδηση ο Θάνατος του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Για να είμαι ειλικρινής ένοιωσα θλίψη για δυο λόγους. Όντας γνώστης της ταλαιπωρίας κάθε αρρώστου από καρκίνο (είχαμε κι εμείς ασθενή στην οικογενεία μας) σκέφτηκα ότι ο άνθρωπος λυτρώθηκε από τους πόνους και την ταλαιπωρία της ασθένειας του. Η θλίψη μου κατά μια έννοια, στάθηκε σε ανθρώπινο επίπεδο. Είχε σαν άξονα τον πόνο της απώλειας που ένιωσαν οι δικοί του άνθρωποι.
Την ίδια στιγμή όμως η θλίψη μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη συνειδητοποιώντας πως οι πάντες (σχεδόν όλοι για να είμαι ακριβοδίκαιος) έχυναν κροκοδείλια δάκρυα. Οι σχετιζόμενοι με την υπόθεση Ζαχόπουλου κρυφοχαίρονταν μιας και τα φώτα της δημοσιότητας θα στραφούν αλλού. Η θρησκευτική ιεραρχία έβλεπε το γεγονός σαν το μέσο το οποίο θα την εξελίξει και θα δικαιώσει προσωπικούς της στόχους και αξιώσεις.
Με αυτή την εσωτερική αποστρέφεια να με διακατέχει, ξεκίνησα για τη δουλεία μου. Η μέρα κύλησε σχετικά ήρεμα, με μόνιμη ιαχή στα αφτιά μου «Ποιά μέρα θα χάσουμε; Ποια μέρα δεν θα δουλέψουμε;». Κι όσο η μέρα προχωρούσε εγώ ενθυμήθηκα ένα καλοκαιρινό πρωινό στην Αντίπαρο.
Καλοκαίρι, δεκαπενταύγουστος με την Πάρο να έχει την τιμητική της κι η πάντα μαγευτική Αντίπαρος να βρίσκεται στη σκίαση της. Είχαμε πάει διακοπές κι ομολογώ ότι ήταν πανέμορφο το μέρος. Ξημέρωνε η γιορτή της Παναγίας κι εγώ είχα σηκωθεί να δω και να φωτογραφίσω την ανατολή. Είχα κατευθυνθεί περπατώντας προς έναν αγρό, από όπου είχα αποφασίσει να δω την αυγή. Απόλυτη ησυχία και πραγματική γαλήνη. Μια προσωπική εσωτερική ηρεμία και ένα αίσθημα απόλυτης ελευθερίας με είχαν κυριεύσει. Μόνος μέσα στην ερημιά και φόβο δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή. Χαμένος μέσα στις σκέψεις μου κι απορροφημένος στο φωτογραφικό μου φακό ο οποίος έκλεβε εικόνες, άκουσα από κάπου σχετικά κοντά μου έναν γνώριμο ήχο. Ήταν ο ήχος από ένα σήμαντρο…γλυκός κι αδύναμος παράλληλα. Τότε μόνο, θυμήθηκα, ότι ήταν Δεκαπεντάγουστος. Κοίταξα γύρω μου κι διέκρινα ένα μικρό, ταπεινό κάτασπρο ξωκλήσι. Είχα ακαριαία αποφασίσει ότι θα πήγαινα να παρακολουθήσω την θεία Λειτουργία.
Στο ξωκλήσι ο μόνος που εκκλησιάστηκε εκείνη τη μέρα ήμουν εγώ, μια γριούλα κι ο ψάλτης. Τι μυσταγωγία, Θεέ μου! Δεν θυμάμαι να έχω νιώσει ποτέ άλλοτε τέτοια κατάνυξη. Το μοναδικό φως στο εξωκλήσι ήταν από τα δυο κεριά και τα τρία καντηλάκια. Μια ακτίνα φωτός έμπαινε από ένα παράθυρο κι η άχνα από το θυμιατό να διασκορπίζεται. Προσευχήθηκα όσο ποτέ άλλοτε! Όταν όλα πια είχαν τελειώσει πήρα το δρόμο της επιστροφής. Η ώρα δεν θα ήταν περασμένες εννιά. Βρήκα τους υπόλοιπους να ξυπνούν…
Αυτά σκεπτόμουν επιστρέφοντας σπίτι κι είχα μια λαχτάρα μόνο! Να βρω στο αρχείο μου εκείνες τις φωτογραφίες. Τις βρήκα και με ανακούφιση διαπίστωσα ότι δεν είχα τραβήξει ούτε μια που να περιέχει το ξωκλήσι. Εκείνη την εικόνα την έχω καλά φυλαγμένη στην μνήμη μου!
Σε καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις ο άνθρωπος πορεύεται μονάχος («μονάχος στη ζωή και στον θάνατο» όπως λέει κι ο Ρίτσος!). Αυτός, λοιπόν, ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους απεχθάνομαι τον κλήρο… τον
κλήρο με τη δημόσια δράση, τη σκανδαλώδη πολλές φορές στάση του, με τις μικρότητες του που μόνο απωθητικά δρουν για την οικοδόμηση μιας υγιούς σχέσης με το Θεό. Δεν έχω καμιά διάθεση να μιλήσω για θρησκείες, απλά θα ολοκληρώσω τη σκέψη μου με τη διαπιστώσω ότι από υπάρξεως της ανθρώπινης φύσης η ανάγκη μας να κοιτάμε μπροστά και ψηλά γέννησες την έννοια «Θείο» με όποια μορφή έχει λάβει ανά τους αιώνες!Ανοίγω, λοιπόν, τα μάτια μου το πρωί και ασυναίσθητα βάζω ραδιόφωνο (όπως κάθε πρωί, επαναλαμβανόμενη πράξη! ). Μοναδική είδηση ο Θάνατος του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Για να είμαι ειλικρινής ένοιωσα θλίψη για δυο λόγους. Όντας γνώστης της ταλαιπωρίας κάθε αρρώστου από καρκίνο (είχαμε κι εμείς ασθενή στην οικογενεία μας) σκέφτηκα ότι ο άνθρωπος λυτρώθηκε από τους πόνους και την ταλαιπωρία της ασθένειας του. Η θλίψη μου κατά μια έννοια, στάθηκε σε ανθρώπινο επίπεδο. Είχε σαν άξονα τον πόνο της απώλειας που ένιωσαν οι δικοί του άνθρωποι.
Την ίδια στιγμή όμως η θλίψη μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη συνειδητοποιώντας πως οι πάντες (σχεδόν όλοι για να είμαι ακριβοδίκαιος) έχυναν κροκοδείλια δάκρυα. Οι σχετιζόμενοι με την υπόθεση Ζαχόπουλου κρυφοχαίρονταν μιας και τα φώτα της δημοσιότητας θα στραφούν αλλού. Η θρησκευτική ιεραρχία έβλεπε το γεγονός σαν το μέσο το οποίο θα την εξελίξει και θα δικαιώσει προσωπικούς της στόχους και αξιώσεις.
Με αυτή την εσωτερική αποστρέφεια να με διακατέχει, ξεκίνησα για τη δουλεία μου. Η μέρα κύλησε σχετικά ήρεμα, με μόνιμη ιαχή στα αφτιά μου «Ποιά μέρα θα χάσουμε; Ποια μέρα δεν θα δουλέψουμε;». Κι όσο η μέρα προχωρούσε εγώ ενθυμήθηκα ένα καλοκαιρινό πρωινό στην Αντίπαρο.
Καλοκαίρι, δεκαπενταύγουστος με την Πάρο να έχει την τιμητική της κι η πάντα μαγευτική Αντίπαρος να βρίσκεται στη σκίαση της. Είχαμε πάει διακοπές κι ομολογώ ότι ήταν πανέμορφο το μέρος. Ξημέρωνε η γιορτή της Παναγίας κι εγώ είχα σηκωθεί να δω και να φωτογραφίσω την ανατολή. Είχα κατευθυνθεί περπατώντας προς έναν αγρό, από όπου είχα αποφασίσει να δω την αυγή. Απόλυτη ησυχία και πραγματική γαλήνη. Μια προσωπική εσωτερική ηρεμία και ένα αίσθημα απόλυτης ελευθερίας με είχαν κυριεύσει. Μόνος μέσα στην ερημιά και φόβο δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή. Χαμένος μέσα στις σκέψεις μου κι απορροφημένος στο φωτογραφικό μου φακό ο οποίος έκλεβε εικόνες, άκουσα από κάπου σχετικά κοντά μου έναν γνώριμο ήχο. Ήταν ο ήχος από ένα σήμαντρο…γλυκός κι αδύναμος παράλληλα. Τότε μόνο, θυμήθηκα, ότι ήταν Δεκαπεντάγουστος. Κοίταξα γύρω μου κι διέκρινα ένα μικρό, ταπεινό κάτασπρο ξωκλήσι. Είχα ακαριαία αποφασίσει ότι θα πήγαινα να παρακολουθήσω την θεία Λειτουργία.
Στο ξωκλήσι ο μόνος που εκκλησιάστηκε εκείνη τη μέρα ήμουν εγώ, μια γριούλα κι ο ψάλτης. Τι μυσταγωγία, Θεέ μου! Δεν θυμάμαι να έχω νιώσει ποτέ άλλοτε τέτοια κατάνυξη. Το μοναδικό φως στο εξωκλήσι ήταν από τα δυο κεριά και τα τρία καντηλάκια. Μια ακτίνα φωτός έμπαινε από ένα παράθυρο κι η άχνα από το θυμιατό να διασκορπίζεται. Προσευχήθηκα όσο ποτέ άλλοτε! Όταν όλα πια είχαν τελειώσει πήρα το δρόμο της επιστροφής. Η ώρα δεν θα ήταν περασμένες εννιά. Βρήκα τους υπόλοιπους να ξυπνούν…
Αυτά σκεπτόμουν επιστρέφοντας σπίτι κι είχα μια λαχτάρα μόνο! Να βρω στο αρχείο μου εκείνες τις φωτογραφίες. Τις βρήκα και με ανακούφιση διαπίστωσα ότι δεν είχα τραβήξει ούτε μια που να περιέχει το ξωκλήσι. Εκείνη την εικόνα την έχω καλά φυλαγμένη στην μνήμη μου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μέχρι το Σείριο φτάνουν τα εξής σχόλια: