Αντικατοπτρισμοί – Reflections

Κυριακή σήμερα – ήταν και πέρασε! Το κυριακάτικο ξύπνημα είναι γλυκό αυτή την περίοδο, γεννά μιαν προσδοκία που ενώ ξέρεις πως θα τη σβήσει το δειλινό σαν έρθει, θέλεις με κάθε τρόπο να ζήσεις τη στιγμή. Όμορφο το σαββατοκύριακο που πέρασε, το λες με μιαν λέξη «γεμάτο». Με ένα μαγικό τρόπο είδαν τόσα πολλά τα μάτια μου που έχω την αίσθηση ότι μεταφέρθηκα στην ενθουσιώδη ηλικία των είκοσι δύο.

Δεν έχω τι να γράψω, (κι αν έχω) νομίζω ότι δεν έχω την ανάγκη να το κάμνω. Πως εναλλάσσεται η χαρά με τη λύπη ακόμη δεν έχω κατορθώσει να το καταλάβω. Γενιές ολόκληρες έχουν απασχολήσει τέτοια θεμελιώδη ζητήματα, πως έχω την απαίτηση να τα κατανοήσω με το μικρό μου μυαλό;

Διαβάζω τελευταία στα μπλογκς ξεκατινιάσματα μεταξύ «φίλων» και φρίττω. Φίλοι, αστείο πράγμα για μερικά πίξελς. Λυκοφιλίες καλύτερα. Πόση βρωμιά υπάρχει ανάμεσα στα πίξελς, πόση υποκρισία και δήθεν τύποι; Μου φαντάζει ασύλληπτο να «κατασκευάζονται» χαρακτήρες μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ορισμένοι την ιδεατή εικόνα. Το ανησυχητικό είναι ότι τα παραπάνω γίνονται από ενήλικες κι όχι από έφηβους…

Δεν μιλάω με την ισοπεδωτική τάση των «σοσιαλιστικών λόγων» (τις ακούς τις καμπάνες, για σένα χτυπάνε!) αλλοτινών εποχών, μήτε εκ του ασφαλούς. Καλοί και χρυσοί άνθρωποι υπάρχουν και πράγματι στα τόσα χρόνια που βρίσκομαι εδώ, αν έχω καταλάβει κάτι, είναι ότι υπάρχουν καλοπροαίρετοι άνθρωποι που προάγουν το διάλογο και εν δυνάμει θα μπορούσαν να γίνουν φίλοι μεταξύ τους. Και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Για τον απλούστατο λόγο, πως οι ζωές όλων μοιάζουν λίγο πολύ. Άλλων μοιάζουν περισσότερο κι άλλων λιγότερο. Η ουσία είναι να μπορέσει ο καθένας να δει πίσω από το χαμόγελο του άλλου. Όχι να δει κρυφοκοιτάζοντας και στήνοντας καρτέρι για να τον κατασπαράξει σε μιαν δύσκολη στιγμή, αλλά για να του δώσει μιαν χείρα βοηθείας. Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί μια θλίψη με έχει πιάσει, γιατί αρνούμαι να βλέπω κάτι θρασύδειλα «γατάκια» να βγάζουν τα νύχια τους αλλά μόλις τους «γρυλίσει» ο σκύλος να τρέχουν… γιατί… είναι πολλά τα γιατί κι όσοι με διαβάζετε συστηματικά (εσείς οι λίγοι που σας ξέρω και με ξέρετε με τα χρόνια) καταλαβαίνετε όσα περίπου σκέφτομαι. Και ξέρετε κάτι, για αυτό χαίρομαι και καμαρώνω. Τα χρόνια περνούν, μεγαλώνουμε, συνυπάρχουμε, ακούμε και ακουγόμαστε! Να χαμογελάτε και να θυμάστε να είστε καλοπροαίρετοι. (θα  το λέω συνέχεια). Εμένα η ζωή, ίσαμε εδώ, με έχει διδάξει ότι ό,τι δίνεις κάποια στιγμή στο επιστρέφει από εκεί που δεν το περιμένεις.

Φιλώ σας!

*Blueprints, ευχαριστώ για το βραβείο και για το κάλεσμα στο παιχνίδι. Επιφυλάσσομαι όπως σου είχα πει και στο σχετικό σχόλιο.

**Φωτογραφία δική μου, ημερομηνία λήψης 18-05-2013. Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Περιπλανώμενος…

*** πως μου αρέσει «Το Τζιτζίκι» του Κ.Β. δε λέγεται! "Λοιπόν, αυτό είναι! Ντρέπεσαι! Όλη σου τη ζωή αγωνίζεσαι να κρύψεις από ντροπή το πιο όμορφο αίσθημα του ανθρώπου" Αλλά και αυτό μου αρέσει, η πόλη τούτη είναι όμορφη αρκεί να θες να τη δεις έτσι... μια γυναίκα με πολλά πρόσωπα. κάτω από τα φτιασίδια της κρύβει κάτι που δεν υπάρχει πουθενά αλλού!

Αστικό τοπίον - σκέψεις διάφορες

Πέρασαν όλα πολύ γρήγορα. Πάσχα στην πόλη. Γνώριμα μέρη. Γνώριμοι άνθρωποι. Παρόντες - απόντες το μέτρημα διαρκές. Αναστάσιμα φιλιά γεμάτα αρμύρα από τα καυτά δάκρυα που γέμισαν τα μάτια μας. Χαρά - λύπη, εναλλαγή διαρκής, με τη δεύτερη να υπερτερεί της πρώτης στα σημεία. Αστικό τοπίο - θάλασσα. Σεργιάνισμα διαρκές στη ζωή, στην καθημερινότητα που έμεινε πίσω. Από την άνοιξη, στον καύσωνα και πάλι άνοιξη. Ουρανός υπέρλαμπρος - ουρανός γεμάτος με βαριά σύννεφα που έφεραν έντονη βροχή. Ευχές, γέλια ζωηρά και ηχηρές απουσίες που με τον τρόπο τους πονάνε. Η μηχανή ανά χείρας και το κλείστρο με το χαρακτηριστικό του ήχο να αποτυπώνει στιγμές - γωνιές. Όχι οικείους όπως άλλοτε. Ο νους να τρέχει όλο στα ίδια... κυνηγητό με τις σκέψεις. Έπιασα και διάβαζα αναρτήσεις από τις πρώτες. Άλλος άνθρωπος σου λέω. Το μόνο που μου αναγνωρίζω είναι μιαν "παιδιάστικη" αφέλεια που αγαπώ και δε θέλω να χάσω (αν ήδη δεν έχει χαθεί). Φοβούμαι ότι πυκνώνει ο λόγος μου χωρίς να είναι περιεκτικός. Μια παραλία ερημική και να απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα... Ήμουν προχτές στην παραλία εκείνη που σμίξανε οι τροχιές μας εκείνον το Μάη. Χωρίς μαγιό φυσικά, παρά τους εκατοντάδες λουόμενους. Ήλιος καυτός πύρωνε κάθε μου κύτταρο, κι έμενα να ατενίζω τη θάλασσα. Ήταν 2009, 2010 κι έχουμε 2013... που πάει ο χρόνος όταν φεύγει; Τι μένει; Μιαν ερώτηση διαρκής, χωρίς απάντηση. Τι θα έλεγες κι εσύ, αν ήσουν εδώ; Οι προσωπικοί μέντορες μας τελείωσαν! (όπως θα έλεγε η παιδική μου φίλη, ανηφορίζοντας τη Μεσογείων). "Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι κρύβεις στην ψυχή σου..." όλο αυτό μου λες. Τόσο πολύ απέτυχα λοιπόν; Και μοιάζουν τα λόγια σου τούτα να βρίσκουν συνέχεια στους στίχους από τα κλεμμένα φιλιά. Το ταξίδι στα Κύθηρα θα παραμείνει η ουτοπία τελικά...

*κύρια φωτογραφία ανάρτησης δική μου, με ημερομηνία λήψης 27-04-2007. Όμορφη γωνιά της πατρογονικής πόλης. Αρχαίο Ρωμαϊκό Ωδείο, σημείο αναφοράς για την πόλη μας. Λήψη από την πλατεία Αγ. Γεωργίου.

** Τι με έπιασε απόψε τις χρονολογίες... Bang Bang και κάθε στίχος του τρυπώνει στις σκέψεις μου.

Ανάσταση προσδοκῶμεν...

Θα ήθελα να την αφιερώσω την παρούσα ανάρτηση σε όλους σας μα πιο πολύ στους ανθρώπους εκείνους που θα κάμνουν Ανάσταση μονάχοι. Στους φαντάρους που υπηρετούν και κάνουν σκοπιά όπως εγώ κάποτε, στους ασθενείς που καρτερούν τη λύτρωση στο κρεβάτι ενός σπιτιού ή ενός νοσοκομείου, στους γέροντες στα απανταχού γηροκομεία, στους γιατρούς που έχουν εφημερία, στους γονιούς που τα παιδιά τους λείπουν, στους "Παρισινούς Φίλους" μου που είναι μακρυά και μου λείπουν, σε εκείνους που συνεχίζουν να κουβαλούν το σταυρό τους αγόγγυστα. Εν γένει σε εκείνους όπου καρτερούν ένα σημάδι, μολονότι ξέρουν πως δε θα φανεί ποτέ...

Το πιο επιβλητικό έργο της Εθνικής Πινακοθήκης είναι ο Εσταυρωμένος  Ιησούς του Παρνέθη, που μπορείτε να το δείτε εδώ, σε δική μου φωτογραφία.

Και σαν έρθει η ώρα της Ανάστασης και νιώσετε έστω και για μια στιγμή την καρδιά & την ψυχή σας καθάρια, να φιλήσετε και να συγχωρήσετε εκείνον που θεωρείτε ότι δεν του αξίζει η αγάπη ή η φιλίας σας. Για εμάς τους θνητούς η Ανάσταση δεν είναι τίποτε περισσότερο από την έμπρακτη συγχώρεση.

 

Παραμένω γραφικός σε μιαν εποχή που δεν υπάρχουν πολλοί τέτοιοι. Όμως, ξέρω καλύτερα από τους περισσότερους πως για να έρθει η κάθε Ανάσταση βασική προϋπόθεση είναι η απώλεια κι ο πόνος που συνδέεται με αυτή. Ας δείξουμε για μια στιγμή πως μπορούμε να έχουμε ανώτερα αισθήματα από τα μικροπρεπή που μας κυριεύουν.

 

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα με υγεία στα σπίτια σας!

Η πιο όμορφη προσευχή - τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι είναι το ακόλουθο: Κύριε - Μάνος Χατζιδάκις

1η Μαΐου

ΚΑΛΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ  ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

"ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή,

για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ... 
Θεέ μου, πρωτομάστορα, μ' έχτισες μέσα στα βουνά
Θεέ μου, πρωτομάστορα, μ΄έκλεισες μες στη θάλασσα"

Να περνάτε καλά, να χαμογελάτε όσο περισσότερο μπορείτε και να θυμάστε ότι οι αγώνες κρίνονται στα πεδία των μαχών. Κι αν τύχει να χάσετε, να θυμάστε ότι όποιος σηκώνετε προχωρά, όποιος μένει κατάχαμα χάνει κάθε άλλη ευκαιρία. Θαρρώ πως η Πρωτομαγιά, οι συμβολισμοί κι οι αγώνες της χρόνο με το χρόνο είναι περισσότερο επίκαιροι. 

 

Μες του Μαγιού τις μυρωδιές...
29-04-2011 σε ένα χωριουδάκι της ορεινής Ναυπακτίας...
χαμένος στα χρώματα κ τα αρώματα μιας οδηγητικής περιπλάνησης
τραβήχτηκε από εμένα αποκλειστικά για τούτο το μπλογκ, έχοντας κατά νου την αντίστοιχη επετειακή ανάρτηση

Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά του Μάη

κι έπειτα, το μοναδικό χελιδόνι που θα φέρει την ακριβή Άνοιξη

από όπου θα περάσει ο Παρτιζάνος 

για να βρει το Φεντερίκο, τη Κατρίν και τη Σιμόν