Σε αυτό που όλοι ζητάμε...

Θα καλλιεργήσω ένα λευκό τριαντάφυλλο

Ξεκινώντας το θερμό Ιούλιο ίσαμε τον παγερό Γενάρη

(τότε που οι έρωτες ξεσπούν σαν θύελλα κι ο χιονιάς καίει τα τρυφερά βλαστάρια)

Για τον ειλικρινή φίλο και τη χείρα βοηθείας που τείνει στο μέρος μου

Μα και για όλους εκείνους που θέλουν να με βλάψουν και δε το κατορθώνουν

Εις πείσμαν στους πολλούς, που κάμνουν τα άγρια χορτάρια ήμερα

εγώ μονάχα ένα τριαντάφυλλο θα καλλιεργήσω.

Seirios

Βασισμένο στους στίχους του Sergio Endrigo από το La Rosa Bianca. Το πρωτάκουσα πολλά χρόνια πριν, έχουν περάσει πάνω από δέκα. Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, το σπίτι μας γεμάτο κόσμο, κόσμο ντυμένο επίσημα που προσπαθούσε να καλύψει πάνω από τα ακριβά ρούχα και αρώματα την άδεια του ψυχή.  Δε θυμάμαι πιο βαρετά πράγματα από τις βεγγέρες της Πρωτοχρονιάς . Λοιπόν, θυμάμαι να ακούω το La Rosa Bianca καθήμενος στο δωμάτιο μου και χαζεύοντας έναν πίνακα του El Greco που έχω ίσαμε τώρα. Δεν καταλάβαινα τίποτα αλλά μου άρεσε η μουσική. Μόλις τελείωνε το κομμάτι σχεδόν μηχανικά το έβαζα να παίξει πάλι. Το γλέντι μέσα καλά κρατούσε αλλά εμένα καρφί δε μου καιγόταν. Κάπου στο βάθος πρέπει να το διασκέδαζα που με έναν ιδιότυπο τρόπο είχα κερδίσει την ηρεμία μου. Κάποια στιγμή ακούστηκε η φωνή του πατέρα μου 

"Σείριε, έλα έξω! Σήμερα έχουμε γιορτή! Ο κόσμος χρονιάρες μέρες δεν κάθεται μονάχος του"

"Έρχομαι πατέρα", του απάντησα και σχεδόν αμέσως βγήκα από το δωμάτιο. Τον βρήκα να με καρτερεί έξω από την πόρτα.

"Τι συμβαίνει;" με ρώτησε.

"Τίποτα..." είπα ανασηκώνοντας τους ώμους μου.  Και τότε με πήρε στην αγκαλιά του και με έσφιξε. Ένιωσα τόσο όμορφα και ζεστά εκείνη τη στιγμή. Πέρασαν χρόνια κι ακόμα το θυμάμαι...είναι η επιβεβαίωση της ρήσης "τα πιο ακριβά δώρα είναι τα ίδια μας τα συναισθήματα".

Είμαι περίεργος άνθρωπος εγώ. Το χάδι παίζει πρωτεύοντα ρόλο στις διαπροσωπικές μου σχέσεις (ερωτικές ή μη). Είμαι άνθρωπος που δεν αγγίζω εύκολα γι' αυτό κι ένα άγγιγμα που δεν είναι πηγαίο μπορεί να μου χαλάσει τη διάθεση πολύ περισσότερο από τα ψεύτικα λόγια.

Στο άγγιγμα των δαχτύλων που ψάχνουμε...

Σε αυτό που όλοι ζητάμε...

Να μοιράσουμε τη ζωή μας...

(τάδε έφη karkinos7)


Καλή βδομάδα σε όλους

 

υγ. Η σχέση μου με το τραγούδι τούτο δεν τελειώνει παραπάνω. Έμελλε να το ξανασυναντήσω κάποια χρόνια αργότερα, ενήλικας πια...

υγ. ο πίνακας που συνοδεύει την παρούσα ανάρτηση κοσμεί το δωμάτιό μου κι είναι αυτός που χάζευα εκείνο το Πρωτοχρονιάτικο βράδυ. Οι επουράνιες λεπτομέρειες σε τούτον τον πίνακα είναι εκπληκτικές. Λάφυρο από το ταξίδι στην Ισπανία...

Money Money Money

Πριν λίγο καιρό αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα. Έβαλα στόχο να περάσω μιαν ολόκληρη βδομάδα μόνο με 50 ευρώ. Υπέθεσα ότι δεν υπήρχαν άλλα οικονομικά αποθέματα στο πορτοφόλι μου κι ότι δεν είχα πάγια ή λογαριασμούς προς εξόφληση το διάστημα για το οποίο θα διενεργούσα το πείραμα. Επίσης, υπέθεσα (κι έτσι συνέβαινε) ότι τα ντουλάπια μου δεν είναι εντελώς άδεια από τρόφιμα αλλά δεν υπήρχαν κατ’ ανάγκη κι όσα ήταν απαραίτητα για το μαγείρεμα. Με αυτές τις παραμέτρους ξεκίνησα να πειραματίζομαι.

• Δευτέρα

Ήταν η μέρα που με προβλημάτισε λιγότερο. Αρχή της πειραματικής διαδικασίας ήταν και το πορτοφόλι γεμάτο με το αστρονομικό ποσό των 50 €. Τσαγκαροδευτέρα και δεν είχε ιδιαίτερα έξοδα. Πήγα σούπερ μάρκετ για τα  βασικά κι έθεσα στόχο αν καταφέρω να πάω ακόμη μια φορά μέσα στη βδομάδα (για τα άκρως απαραίτητα). Πήρα καφέ από το κυλικείο της δουλειάς, ακύρωσα δύο εισιτήρια αστικής συγκοινωνίας. Από φαγητό βολεύτηκα με σαλάτα μαρούλι (είχα στο ψυγείο μου), γάλα και δημητριακά.

Γάλα 1 ltr (x2)	2 €
Υλικά για τόστ (γαλοπούλα, τυρί, ψωμάκια)	3,43 €
Μήλα 1,5 kg	1,84 €
Διάφορα (είπαμε να είμαι αναλυτικός αλλά μέχρι ενός σημείου!)	3,96 €
Καφές (από κυλικείο)	1,20 €
Εισιτήρια λεωφορείου	1,5 €
ΣΥΛΟΝΟ	13,93 €

  

Με υπόλοιπο 36,07€ με βρήκε το τέλος της πρώτης μέρας. Άρχισα να απογοητεύομαι ότι θα αποτύχει πριν την ώρα του το πείραμα.

• Τρίτη

Σκέφτηκα για να κάνω οικονομία μαγειρεύοντας φακές (που είχε το ντουλάπι μου καθώς κ χυμό ντομάτας). Πήρα καφέ από το κυλικείο της δουλειάς (κέρασα κι έναν συνάδελφο), ακύρωσα δύο εισιτήρια αστικής συγκοινωνίας.

Καφές (από κυλικείο x2)	2,40 €
Εισιτήρια λεωφορείου	1,5 €
ΣΥΛΟΝΟ	3,90 €

Με υπόλοιπο 32,17€ με βρήκε το τέλος της δεύτερης μέρας. Ευτυχώς, τα είχα πάει καλύτερα.

• Τετάρτη

Η εργάσιμη βδομάδα φτάνει στη μέση, το πείραμα δεν έχει ναυαγήσει ακόμα. Αποφεύγω να πάω απ’ το σούπερ μάρκετ παρότι έχω κάποιες ελλείψεις. Με τυραννά η ιδέα ότι πρέπει να σκεφτώ κάτι «δημιουργικό» να μαγειρέψω αν δεν θέλω να ξαναφάω χτεσινές φακές. Αποφασίζω να «αδειάσω» το ψυγείο από λαχανικά κι ετοιμάζω ριζότο λαχανικών. Στα ημερήσια έξοδα (εισιτήρια, καφές) προστίθεται ακόμη ένα. Αγορά κάρτας για κινητό.

Κάρτα κινητού (ας είναι καλά το what’s up)	5 €
Καφές (από κυλικείο x2)	2,40 €
Εισιτήρια λεωφορείου	1,5 €
ΣΥΛΟΝΟ	8,90 €

Με υπόλοιπο 23,27€ με βρήκε το τέλος της τρίτης μέρας. Όχι άσχημα ούτε καλά τα πράγματα. Έχω αρχίσει να πιέζομαι με το «ελαφρύ» πορτοφόλι μου. Σήμερα συνειδητοποίησα ότι έχω πιστέψει στο πείραμα που υποβάλω τον εαυτό μου.

• Πέμπτη

Αποφασίζω πως θα ελαττώσω τα ελάχιστα ημερήσια έξοδά μου (εισιτήρια / καφές), θα πάω σούπερ μάρκετ. Επιστρέφοντας από τη δουλειά, βάλθηκα να ψάχνω τις τσέπες από τα σακάκια μου για πιθανά χρήματα που έχουν ξεμείνει σε αυτές. Βρήκα 4,20 €. Δε σου κρύβω πως χάρηκα!

Γάλα 1 ltr (x2)	2 €
Ψωμί	0,85 €
Κοτόπουλο νωπό	4,14 €
Οδοντόκρεμα	2,13 €
Μακαρόνια	0,97 €
Λοιπά ψώνια	2,02 €
ΣΥΛΟΝΟ	12,11 €

Με υπόλοιπο 15,36€ (= 11,16 + 4,20€) με βρήκε το τέλος της τέταρτης μέρας. Δυσκολεύουν τα πράγματα. Πέρασε κι η Πέμπτη και δεν έχω πάει ούτε για έναν καφέ. Δεν έχω αναφέρει σε κανέναν ότι μέχρι την Κυριακή πρέπει να 15,36.

• Παρασκευή

Πρέπει να κάνω οικονομία. Κομμένος ο καφές (στο κυλικείο) κι η συγκοινωνία. Μαγειρεύω και τρώω σπίτι. Αποφεύγω να βγω για καφέ, παρότι δεν είναι στις πραγματικές μου προθέσεις. Συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν «αποθέματα» τροφών στα ντουλάπια. Δεν κατορθώνω να αντισταθώ στο επίμονο κάλεσμα των φίλων μου για ένα ποτό. Τελικά το βράδυ βγαίνω για ποτό.

Περίπτερο (νερό, μαστίχες…ναι ναι Χίου καλά κατάλαβες)	1,40 €
Ποτό	6 €
ΣΥΛΟΝΟ	7,40 €

Με υπόλοιπο 7,96€ με βρήκε το τέλος της πέμπτης πειραματικής ημέρας.

• Σάββατο

Ξυπνάω αργά το μεσημέρι. Δε μαγειρεύω. Βολεύομαι με γάλα και δημητριακά. Ξαναμετράω τα λεφτά που έχω στο πορτοφόλι μου. Μου λείπει ένα ευρώ! Που πήγε το ευρώ μου; Έχω 6,97€  για να περάσω μιάμιση μέρα ακόμα. Σκέφτομαι ότι σαββατόβραδο θα μείνω μέσα. Δε μου αρέσει η ιδέα. Αποφασίζω να φωνάξω κόσμο να δούμε ταινία. Κατεβάζω από το ιντερνετ, για ενοικίαση ούτε λόγος! Αγορά σκνακς.  

Περίπτερο (σκακς)	4,10 €
ΣΥΛΟΝΟ	4,10 €

Με υπόλοιπο 2,86€ με βρήκε το τέλος της έκτης ημέρας. Η Κυριακή προμηνύεται δύσκολη!

• Κυριακή

Κοιτάω και ξανακοιτάω τα ελάχιστα χρήματα με τα οποία πρέπει να περάσω ίσαμε το βράδυ. Αποφασίζω να αγοράσω εφημερίδα. Απλή έκδοση παρότι η «Καθημερινή» έχει cd που με ενδιαφέρει η απόκτησή του. Μαγειρεύω (πάλι) σπίτι γιατί δε έχω παρά μόνο 86 λεπτά του ευρώ.   

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΣ

1. θεωρητικά το πείραμα πέτυχε.
2. δεν ήταν κι η καλύτερη βδομάδα που έχω περάσει αλλά αν σκεφτείς ότι είχε μια έξοδο για ποτό κάτι είναι.
3. μην κόβετε τον καφέ στη δουλειά, είναι μια μικρή ευχαρίστηση κι ο καφές. Η συγκοινωνία μπορεί να κοπεί. Κάνει καλό η άσκηση.
4. το μενού σαλάτα, τοστ, γάλα είναι σωτήριο
5. σταματήστε με γιατί δε θα τελειώσει αυτό το πόστ.

Φιλώ και χαιρετώ σας

Οι μάσκες

"οι μέρες μας θα είναι πιο σκληρές, θα δείχνουμε το άλλο πρόσωπό μας...

οι νύχτες μας θα είναι τρυφερές, θα μπαίνουμε κι δυο στο όνειρό μας..."

...μόνο αγάπη...

Les amants d'un jour

Θα σκεφτείς πως η αισθαντική φωνή της Πιαφ στο "Les amants d'un jour" εμπλέκεται με τους στίχους του Ντίλαν... κι όμως μέσα μου μπλέκεται η φωνή της  Μπαέζ στο "Don't think twice, it's all right" με το ηχόχρωμα της φωνής της Εντίθ. Διότι όταν είναι νύχτα, περπατάς επιστρέφοντας σπίτι σου με τα ακουστικά στα αυτιά η Πιάφ γίνεται για σένα η φίλη Εντίθ κι Μπαέζ ξαφνικά γίνεται η δική σου Τζόαν που τραγουδά σε άλλη γλώσσα από τη μητρική σου τα όνειρα και τους καημούς σου.

Τα βήματα σε φέρνουν σε μέρη που αγάπησες και τότε οι θύμησες ξυπνάνε. Κάνεις να ανέβεις σπίτι σου και στρίβεις ευθεία κάτω στο μεγάλο δρόμο. Ξημερώνει μέρα ηλιόλουστη, έμαθες πια να αναγνωρίζεις τα σημάδια της. Φτάνεις στη μεγάλη πλατεία, αγοράζεις εφημερίδα και καυτό καφέ. Επιστρέφεις... ξημέρωσε. Ανεβαίνεις σπίτι, ακουμπάς την εφημερίδα στο τραπέζι της κουζίνας, πατάς να ακούσεις τα μηνύματα στον τηλεφωνητή την ίδια στιγμή που ανοίγεις το παράθυρο.

 

Μήνυμα 1.  

Η Ν. είμαι, θα βρεθούμε απόψε; Μην ξεχάσεις τα γενέθλια της Α.

Μήνυμα 2.

Που έχεις χαθεί ρε συ; Πάρε ένα τηλέφωνο όταν ευκαιρείς. Φιλιά

Τρέχεις στο ντουζ. Ο ήχος του νερού σε κάνει να μην ακούς τα υπόλοιπα μηνύματα. Αφήνεις το νερό να κυλά με ορμή στο κορμί σου. Σκέφτεσαι την εικόνα του εαυτου σου. Αύριο Δευτέρα, επιστροφή στη νόρμα της Δευτέρας. Αφήνεις το νερό να μαστιγώνει το κορμί σου...

Οι άνθρωποι...

Χορός με τη σκιά μου!

Μεσημέρι 12 - 11 - 10 

 

Ακόμη μια εργάσιμη βδομάδα έφτασε στο τέλος της. Περνούν οι μέρες μα οι υποχρεώσεις δεν έχουν τελειωμό. Δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω στο σπιτικό μου σήμερα. Με περίμεναν τα άπλυτα πιάτα μου, το ακατάστατο δωμάτιο μου, μιαν αβασταγή άπλυτα ρούχα κι άλλα τόσα ασιδέρωτα. Με είχε κυριεύσει όλη τη βδομάδα η αναβλητικότητα κι η τεμπελιά αλλά σήμερα το είχα πάρει και πάλι απόφαση! Θα νοικοκυρευόμουν κι όλα θα έβρισκαν την τάξη τους.

Καμιά φορά, αναλογίζομαι πόσο τυχεροί είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι επιστρέφοντας σπίτι τους έχουν κάποιον να τους περιμένει καρτερικά ή έστω να είναι εκεί για μιαν αγκαλιά, ένα χάδι και για να ακούσει τις ανησυχίες ή αγωνίες τους, τα μικρά και μεγάλα που συνέβησαν τη μέρα που πέρασε. Παλιότερα με φόβιζε (όσε τίποτε άλλο) το ενδεχόμενο της δια βίου μοναξιάς. Σήμερα έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ και να συμβιβάζομαι ότι την κυρία αυτή θα πρέπει να την κάνω φίλη καλή... Φοβάμαι, πλέον, πολύ περισσότερο τη μοναξιά που αισθάνεσαι μέσα σε φίλους κι οικεία πρόσωπα παρά τη μοναξιά όταν την αντικρίζεις κατά πρόσωπο. Νιώθω περίεργα όταν ακούω τους άλλους να κανονίζουν τις ζωές τους πάντα σε πληθυντικό αριθμό. "Θα πάμε εκεί... θα δούμε αυτό..." Στα δικά μου σχέδια σχεδόν πάντα οι προτάσεις έχουν ενικό αριθμό "θα πάω εκεί, θα βρω τους φίλους μου, θα δω μαζί τους αυτό...".

Γράφοντας τούτες τις αράδες συνειδητοποιώ ότι τούτα τα τελευταία δε τα έχω μοιραστεί ποτέ με κάποιον. Δε βαριέσαι...για μένα το γράψιμο από τότε που ήμουν μαθητής ήταν το συνήθειό μου. Πριν πλαγιάσω έγραφα σε μερικές αράδες τις ανησυχίες μου, τις ελπίδες μου, την κούρασή μου. Κρατούσα έτσι συντροφιά στον εαυτό μου να μην αισθάνεται μόνος, τον παρηγορούσα όταν χρειαζόταν παρηγοριά, τον άκουγα όσα κι αν είχε να μου πει, ήμουν ο άνθρωπός μου!!! Όσο μεγάλωνα τόσο περισσότερο έγραφα, διότι άρχισα να κατανοώ ότι το που μιλάς και το τι λες είναι μια υπόθεση κομματάκι δύσκολη....

Τις προάλλες, στις 9 του Νοέμβρη, έπιασα να διαβάζω από την αρχή το βιβλιαράκι σημειώσεων που τηρούσα καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας μου. Κείμενα, σκέψεις, παρατηρήσεις, σκίτσα, στίχοι κ ποιήματα ολοκληρωμένα, ανολοκλήρωτα κι άλλα στα οποία επέστρεψα μήνες μετά για να συμπληρώσω μιαν σκέψη ή λέξη. Γραμμένα τα περισσότερα στο πόδι, στη σκοπιά. Όλα όμως με το ίδιο στυλό και το ίδιο μολύβι. Λευκές αριθμημένες σελίδες, κάθε κείμενο με την ημερομηνία του καθώς και την ώρα έναρξης γραφής του. Ξαφνιάζομαι με τα γραφόμενα μου... με βρίσκω σκληρό... Εκείνο το βιβλίο σημειώσεων είναι αφιερωμένο (νοητά) στον πρώτο μου έρωτα, στον άνθρωπο που με έμαθε πολλά περισσότερα από εκείνα που ήμουν σε θέση να αντιληφθώ τότε αλλά που με έναν μαγικό τρόπο με καθόρισαν κι ολοένα μου αποκαλύπτονται.

......

Τον ειρμό των σκέψεων μου διακόπτει ο ήχος του κινητού. Μήνυμα από Σένα, με ρωτάς τι κάνω, τι σχέδια έχω για απόψε, αν θα βρεθούμε... πιάνω να σου απαντήσω αλλά τελικά σβήνω το μήνυμα. Δεν περνάει ένα πεντάλεπτο κι έρχεται δεύτερο μήνυμα. "Να περάσω να δούμε ταινία και να κοιμηθούμε μαζί;" Σου ανταπαντώ σχεδόν αμέσως ότι προτιμώ μια βόλτα έξω. Τελευταία ακόμη κι οι έξοδοι με κουράζουν. Ποιος να μου το έλεγε! Εγώ που κώλο δεν έβαζα κάτω, εγώ ο υπερκοινωνικός, ο έχων κάνει σλόγκαν της παρέας το "όποιος γυρίζει, μυρίζει...", εγώ έφτασα να βαριέμαι τα πάντα. Μεγαλώνω...

Βράδυ της ίδιας μέρας

Πήγαμε τη βόλτα. Επιστρέφοντας μου ζήτησες να ανέβεις σπίτι. Δεν αρνήθηκα. Σου έβαλα να φας, από το φαγητό που είχα μαγειρέψει το μεσημέρι. Είναι ωραίο να περιποιήσε κάποιον όταν το κάμνεις από καρδιάς. Με ρωτάς γεμάτος θαυμασμό από που γνωρίζω τόσον κόσμο, που να φανταστείς ότι ίσαμε το πολύ πρόσφατο παρελθόν ήμουν άνθρωπος του "έξω". Βλέπεις με γνώρισες μετά... 

Βάλαμε να δούμε ταινία, έγειρες στον ώμο μου κι αποκοιμήθηκες. Δε σε ξύπνησα...σηκώθηκα προσεκτικά μη σε ξυπνήσω, πήγα στο διπλανό δωμάτιο κι έφερα κουβέρτα να σε σκεπάσω. Έκλεισα και την τηλεόραση να μη σε ενοχλεί ο ήχος της. Σε άφησα με μιαν γαλήνια όψη στο πρόσωπο, σχεδόν παιδική χάρη είχε το κορμί σου. 

Στο διπλανό δωμάτιο, τώρα, με μουσικές απαλές (σχεδόν διακριτικές) γράφω τούτες τις αράδες και σε χαζεύω από τη μισάνοιχτη πόρτα μου. Κι είναι οι μουσικές ή (όπως τώρα) η φωνή της Πασπαλά στο "σ' αγαπώ" που με κάνουν να σκέφτομαι το παρελθόν και να κουμπώνομαι απέναντι σου. Δε θέλω να σε πληγώσω, δε θέλω να επενδύσεις κι έπειτα να μην πάρεις από μένα όσα ζητάς. Μακάρι να έχεις καταλάβει όλα τούτα που με τον τρόπο μου στα έχω εξηγήσει.

"Κι η ζωή τραβάει την ανηφόρα..." 

^^--^^

g a y p a t r a s . g r 

Μη φοβάσαι να κοιτάξεις το διαφορετικό, να φοβάσαι όταν προσποιείσαι ότι δε βλέπεις το διαφορετικό!

ψάξε

ρώτα

ενημερώσου

ΥΓ. με την ελπίδα η προσπάθεια κι ο κόπος τόσων χρόνων να μην πάνε χαμένα. Μοιάζει νεκρωμένο, αλλά γρήγορα θα ζωντανέψει πάλι! Φαντάζει παράταιρο το γεγονός ότι παρουσιάζω αυτό το site από το μπλογκ μου, αλλά αποτελεί πραγματικά το μοναδικό οργανωμένο lgbt portal σε όλη την Πελοπόννησο κι έχει προσφέρει με πράξεις στην κοινωνία της Πάτρας. Έχει επιδείξει σπουδαία δράση στα κοινωνικά δρώμενα της πόλης, έχει επικριθεί, έχει χαιρετηθεί με καχυποψία από τον έντυπο τύπο όμως κάθε στιγμή και κάθε δράση του υπήρξε στήριγμα για πολλούς. Έβαλε πολλά λιθαράκια και χάραξε στράτα φαρδιά με χώρο για όλους.   

"Les amants de Teruel"

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ "ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΡΟΥΕΛ "

(Los amantes de Teruel)

Στις κλασικές ερωτικές ιστορίες του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, με  τα άδοξα τέλη τους, προστίθεται κι  η ιστορία των εραστών του Τερουέλ.

Το Teruel είναι μία πόλη της Αραγονίας, που βρίσκεται στην κεντροανατολική Ισπανία και είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Και ο μύθος «των Εραστών του Τερουέλ» είναι αυτός για τον οποίο είναι και γνωστή η συγκεκριμένη πόλη.

Πρόκειται για την ιστορία του Juan Diego Martínez και της Isabel de Segura. Ήταν δύο νέοι που ανήκαν στις κυρίαρχες οικογένειες του Τερουέλ. Από μικροί ήταν φίλοι και μεγαλώνοντας αγαπήθηκαν. Αυτό που τους χώριζε όμως – καθόσον χώριζε τις οικογένειές τους - ήταν η καθαρότητα του χριστιανικού αίματος (γεγονός που τότε ήταν πολύ σημαντικό ώστε να κάνει τους γονείς της κοπέλας αρνητικούς στο ενδεχόμενο μίας τέτοιας αγάπης) αλλά και το ότι ο νεαρός της ιστορίας μας ήταν φτωχός. Και όπως συμβαίνει σε όλους τους μύθους αυτού του είδους, οι γονείς της Ιζαμπέλ αποφάσισαν να παντρέψουν την κόρη τους για να μην αφήσουν να εξελιχθεί αυτός ο ανεπιθύμητος έρωτας. Ορίστηκε η ημερομηνία του γάμου της και ο Χουάν Διέγο ένιωσε την ανάγκη να αποχαιρετήσει οριστικά την αγαπημένη του κι ανέβηκε μεσάνυχτα από τον τοίχο του κήπου στο μπαλκόνι της Ιζαμπέλ. Ζήτησε λοιπόν τότε από την αγαπημένη του μία απόδειξη της αγάπης της: ένα ΦΙΛΙ, λέει η παράδοση. Αγνή όμως και υπάκουη στη θέληση των γονιών της, όπως ήταν η Ιζαμπέλ, το αρνήθηκε, αν και η ψυχή της το ζητούσε. Αυτή όμως η άρνηση φάνηκε ότι κόστισε πολύ στην αδύναμη καρδιά του δον Χουάν Διέγο και ξαφνικά χάθηκε ο κόσμος από μπροστά κι έμεινε στις κόρες των ματιών του μοναχά η γλυκιά και βασανισμένη εικόνα της αγαπητικιάς του, καθώς έπεφτε νεκρός από το μπαλκόνι της. Νιώθοντας η καρδιά του πως δε θα μπορούσε να ξαναχτυπήσει για εκείνην, προτίμησε να σταματήσει να χτυπά για πάντα. Η νύχτα που ακολούθησε ήταν φοβερή. Η είδηση μαθεύτηκε σε όλο το Τερουέλ και άναψαν όλα τα παράθυρα με φώτα κεριών.

Την επομένη η οικογένεια του Juan Diego Martínez de Marcilla πήγε να κηδέψει το γιο της στον καθεδρικό ναό της πόλης ενώ δύο ώρες αργότερα, στην ίδια εκκλησία, ήταν προγραμματισμένος ο γάμος της Isabel Segura. Την άτυχη κοπέλα, χαμένη στον πόνο για την αγάπη της που πέθανε, τα πόδια της την οδήγησαν κρυφά από όλους στην κηδεία του αγαπημένου της. Πλησίασε το φέρετρο για να τον κοιτάξει για τελευταία φορά και βλέποντας τα χείλη του που ακόμη της ζητούσαν το φιλί που εκείνη αρνούνταν να δώσει λίγες ώρες πριν, δεν μπόρεσε να αντέξει και πλησιάζοντάς τον του έδωσε τον αποχαιρετιστήριο ασπασμό. Το φιλί της Ιζαμπέλ ήταν από εκείνα που ανασταίνουν τους νεκρούς. Όμως ήταν τόσο απελπισμένο και τόσο μεγάλης διάρκειας που της κόπηκε η ανάσα. Όσο και αν προσπάθησαν οι παρευρισκόμενοι να την απομακρύνουν, το φιλί αυτό την έφερε στην αιωνιότητα.

Η οικογένεια του Don Diego μπροστά σε τέτοιο έρωτα συγκινήθηκε. Έβαλαν λοιπόν τη νεκρή Ιζαμπέλ δίπλα στο γιο τους, τέλεσαν τις κηδείες τους και τους έθαψαν μαζί για να είναι αιώνια η μνήμη αυτού του έρωτα και επιπλέον για να προειδοποιούν όλους τους γονείς στο μέλλον να κλείνουν τα μάτια τους και τις καρδιές τους μπροστά στην αγάπη των παιδιών τους. Οι μελετητές της ιστορίας αυτής σημειώνουν ότι μοιάζει εξαιρετικά με τις ιστορίες από το «Δεκαήμερο» του Βοκάκιου, που με τη σειρά τους είναι διασκευές παλαιότερου μύθου. Έχει επίσης απασχολήσει τις πένες πολλών σημαντικών λογοτεχνών, όπως του Tirso de Molina, που την έκαναν γνωστή μέσω της ποίησης και του θεάτρου.

Από τους σύγχρονους ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε ένα καταπληκτικό μπαλέτο το 1958 και το ομώνυμο τραγούδι στα γαλλικά «Les amants de Teruel» είναι ένα αριστούργημα τραγουδισμένο από την Edith Piaf (στην ομώνυμη ταινία) που αναφέρεται σε αυτόν ακριβώς το μύθο.

Les amants de Teruel

L'un près de l'autre,

Se tiennent, les amants

Qui se sont retrouvés

Pour cheminer côte à côte.

Retrouvés dans la mort

Puisque la vie n'a pas su les comprendre,

Retrouvés dans l'amour

La haine n'ayant pas pu les atteindre.

Les feuilles, les feuilles tombent

Sur leur lit de noces.

Que la terre soit douce,

Soit douce aux amants de Teruel

Enfin réunis dans l'ombre...

L'un près de l'autre,

Ils dorment maintenant.

Ils dorment, délivrés

De l'appréhension de l'aube.

Se tenant par la main,

Dans l'immobilité de la prière,

Renouant leur serment

Dans la tranquille éternité des pierres,

La nuit leur ouvre ses portes.

Tout rentre dans l'ordre.

Leur étreinte demeure,

Demeure à jamais suspendue

Ainsi qu'une note d'orgue...

Στίχοι: Jacques Plantes

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

http://mariakarageorgou.blogspot.com

(δεν ξέρω τι τίτλο να δώσω!)

- Μη με γυρίσεις σπίτι, πάμε πρώτα μια βόλτα με τ’ αυτοκίνητο.

- Ωπ! Εσύ δεν ήσουν που ήθελες να το διαλύσουμε γιατί αύριο έχεις να ξυπνήσεις νωρίς;

- Τους βαριόμουνα όλους! Τα ίδια και ίδια όλη την ώρα. Εκλογικά αποτελέσματα, χαρές, πανηγυρισμοί...έλεος πια...κι αύριο το πρωί οι ίδιοι άνθρωποι θα είμαστε με τα ίδια ακριβώς προβλήματα σε αυτή την πόλη. Άσε που κουράστηκα να ακούω για τα «τρίγωνα – τετράγωνα» τους... 

- Δεν έχεις κι άδικο! Αυτές οι εκλογές μέσα σε όλα τ' άλλα είχαν κι αρκετό γκομένισμα....

- Άμα σου λέω...τα "τρίγωνα - τετράγωνα" άρχισαν να πολλαπλασιάζονται πάλι...

- Κι εμείς, Σείριε, που δεν ανήκουμε στα «τρίγωνα - τετράγωνά» τους, τι είμαστε; Είμαστε δυο σημεία από όπου διέρχεται πάντοτε μιαν ευθεία;

- Αν είμαστε ευθεία δεν έχουμε αρχή, μα ούτε και τέλος…σύμφωνα πάντα με την ευκλείδεια γεωμετρία! 

-  Εσύ τι θες να είμαστε;

- Για την ώρα, θέλω να είμαστε καλά κι "αν είναι δυνατό να κάνουμε πράγματα, πολλά πράγματα"!

(Το "να είμαστε  καλά" το είπα σοβαρά κι έπεσε μια περίεργη βουβαμάρα, οπότε αστραπιαία σκέφτηκα να κλέψω λίγο από Βάνα Μπάρμπα και πρόσθεσα το "να γίνονται πράγματα". Αρχίσαμε να γελάμε!)

- Λοιπόν, Σείριε, στρίβω για το σπίτι σου ή πάμε να δούμε την πόλη από ψηλά;

- Το δεύτερο φυσικά, ούτε λόγος για δεύτερη σκέψη. Θες να κάνουμε μιαν ακόμη σκανταλιά; Θες να πάρουμε παγωτό από τον Γκίτση;

- Καλή ιδέα, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα αργήσουμε. Είναι που ήθελες να το διαλύσουμε ε; Πονηρέ! Βρήκες την πιο καλή δικαιολογία και ξεγλιστρήσαμε. 

- Πες μου ότι περνούσες καλά; Χάρη πρέπει να μου χρωστάς που σε "γλίτωσα"...

(στάση για τα παγωτά)

- Λέγε Σείριε, που πάμε Δασύλλιο ή θάλασσα;

- Δεν είπαμε; Πόλη από ψηλά, με τα αγκυροβολημένα καράβια στο λιμάνι και τις αναμμένες σειρές φώτων να λάμπουν.

- Δασύλλιο δηλαδή.

- Δασύλλιο...

Το καλό με το ανθρώπινο μυαλό είναι ότι μπορεί να κάνει παράλληλες σκέψεις χωρίς να φανερώνει πάντοτε τις βουλές του. Και δε θέλω πονηρές σκέψεις επί του παρόντος! Απλά κάποιες φορές δεν ανοίγεις όλα τα φύλλα σου... δε θες να μοιραστείς (από φόβο ίσως ή από καθαρό εγωισμό) όσα ο άλλος δεν έχει δει ή δεν υποψιάζεται.   

Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι, καταδικασμένοι να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο...  

______________________________________________________

Ποστ μέσα στο ποστ [δλδ τοστ] 

Επιτέλους τελείωσε ο πρώτος γύρος των εκλογών και εύχομαι να περάσει ακόμη πιο γρήγορα ο δεύτερος. Με έπιασε μια θλίψη, χθες,  όταν πήγα να ψηφίσω. Αδύναμοι, ευάλωτοι πολίτες θύματα της οικονομικής πίεσης (η λέξη κρίση είναι άτοπη). Δεν είχα ξαναδεί πιο ήσυχα τα εκλογικά τμήματα μήτε  τόσα ηλικιωμένα άτομα να ψηφίζουν μαζικά. Οι νέοι απείχαν όπως μάθαμε αργότερα, σχεδόν μαζικά. Διερωτώμαι αυτή η κατάσταση που θα μας οδηγήσει. Σειρά εργασιακών κεκτημένων έχουν χαθεί εν μια νυκτί, η αξιοπρέπεια των πολιτών σε απλά θέματα έχει χαθεί. Το σύστημα υγείας απαιτεί από εμάς αλλά αν τύχει να αρρωστήσεις και δεν έχεις την οικονομική δεινότητα κάθε ίχνος αξιοπρεπούς νοσηλείας εξανεμίζεται. Ας μη μιλήσω για την ανεργία και το αίσθημα που δημιουργεί σε όλους όσους την υφίστανται.

Κι έπειτα έχεις όλες τις πολιτικές παρατάξεις να σου μιλούν για νίκη, για αποτροπή πρόωρων εκλογών και για μέρες καλύτερες που θα έρθουν. Το μόνο  βέβαιο είναι, ότι πριν έρθουν οι καλύτερες μέρες θα έρθουν τα νέα σκληρότερα οικονομικά μέτρα. Κι όποιος αντέξει...αν μας αντέξει το σχοινί...

"Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
ποτέ δε λένε την αλήθεια
ο κόσμος υποφέρει και πονά
και ‘σεις τα ίδια παραμύθια" 

Μιαν έκκληση κάνω όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Βοηθάτε όσο μπορείτε τους συνανθρώπους σας. Μπορούμε όλοι μας αθόρυβα να προσφέρουμε κάτι από το υστέρημα μας. Ρούχα που δε μας κάνουν πια ή δε τα χρησιμοποιούμε, παπούτσια που παραμένουν στοιβαγμένα στα κουτιά τους, παιχνίδια των παιδιών μας που δε τα μεταχειρίζονται πια, κλινοσκεπάσματα κι ό,τι άλλο θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στους γύρω μας. Σήμερα είμαστε καλά εμείς, αύριο όμως δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει...

Ας είμαστε πιο επιεικείς με τους γύρω μας και να μη λησμονείτε ότι το χρήμα είναι το μέσο για να περνάμε καλά. Όλα μπορούμε να τα αποκτήσουμε με αυτό εκτός από την υγεία μας και το αίσθημα πληρότητας που σε γεμίζει η σκέψη ότι έκανες το καθήκον σου απέναντι στους συνανθρώπους σου. Όσο για την αγάπη αυτή δεν αγοράζεται πραγματικά όσα χρήματα και να έχεις.

ΥΓ. Στο πικάπ ακούμε τη Δήμητρα Παπίου στο τραγούδι "Αυτή η νύχτα μένει" από την ομότιτλη ταινία που είναι από τις αγαπημένες μου. Το σκεφτόμουν χτες βράδυ πολύ έντονα  

Σειρά αναμνήσεων, φωτογραφίες τρεις!

Μιαν ανάμνηση, ένα δάκρυ του ουρανού κι ένα δικό μου, αφημένα στο Hull του Ην. Βασιλείου...σε εκείνες τις βροχερές περιπλανήσεις...στρατιώτες στη σειρά, να χάνει το μάτι μα η ψυχή να μην ξεχνά...ένα δάκρυ, δύο χαμόγελα, νέο δάκρυ, νέα...η σειρά δε σου επιτρέπει να δεις!

Κι έπειτα το ρολόι ορόσημο του Leeds ηχεί. Χτύπος ένας, διαπεραστικός. Σηκώνεις το βλέμμα σου, κοιτάς ψηλά. Τρεις και μισή το μεσημέρι. Σε επαναφέρει στην τάξη. "Δεν είναι ώρα για ονειροπόλημα!" . Σκέφτεσαι τι αφήνεις και τι σε περιμένει στην Ελλάδα. Δεν υποψιάζεσαι όσα τα επόμενα τρεισήμισι χρόνια θα σου συμβούν. 

 

Από το "μάτι" χαζεύεις το Λονδίνο! Κατόρθωσες να νικήσεις μια φοβία σου μα όχι όλες.
"Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!"

Στίχοι Οδ. Ελύτη

...................................................

Σκέψεις και φωτογραφίες δικές μου. Με σειρά εμφάνιση Hull, Leeds, Λονδίνο. Απρίλιος μερικά χρόνια πριν...  

- Ξέρεις τι είναι ο έρωτας; Το βαθύ μπλε τ' ουρανού. Το βαθύ κόκκινο της παπαρούνας. Το φλύαρο πράσινο του λιβαδιού. Τα χρώματα της ψυχής, Ρόζυ, αυτός είναι ο έρωτας.
- Δεν θέλω να τελειώσει ποτέ αυτό που ζούμε εμείς οι δυο.
- Μη βρίζεις, Ροζυ. Δεν υπάρχουν κλειδαριές ασφαλείας στα αισθήματα. Όλη η ζωή είναι αυτή η ώρα. Ζήσε. Μη βρίζεις. Μη σκέφτεσαι. Μη μιλάς. Χάρισε το κορμί σου στους ανέμους. Άφησε την ψυχή σου να λιώσει. Να χυθεί μέσα στις χούφτες μου. Τίποτα δεν υπάρχει έξω από μας τους δύο. Τίποτα δεν έγινε ποτέ καλύτερο στην πλάση. Ούτε θα γίνει.

Απο το βιβλίο "Σκισμένο ψαθάκι" της Αλκυόνης Παπαδάκη.

"Αν" - Άντζελα Δημητρίου

"Αν σε ρωτήσουν που μένεις 

μες στην καρδιά μου να τους πεις

Αν σε ρωτήσουν πως σε λένε

αγάπη πες τους μην ντραπείς."

Ξέρω...ξέρω με αυτή την ανάρτηση θα σε στείλω στο τρελάδικο ή θα μου περάσεις τη λευκή μπλούζα που δένει τα χέρια πίσω (δλδ το ζουρλομανδύα...) και θα με στείλεις στο Δαφνί ή στο Δρομοκαΐτειο. Διότι φίλε αναγνώστη που με διαβάζεις και με παρακολουθείς σίγουρα δε περιμένεις να δεις ανάρτησή μου με  αοιδό την λαίδη Άντζελα Δημητρίου. Λοιπόν, η κατά τ' άλλα αντιπαθής (σε μένα και τα ακούσματα μου) λαίδη το 1988 είχε μετάσχει στα προκριματικά της Eurovision με το το τραγούδι "Αν" που έχεις την τύχει να ακούσεις σχεδόν σε αποκλειστικότητα σε τούτο το μπλογκ. Δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε δίσκο και σώζετε μονάχα η αναμετάδοση της ΕΤ1 από εκείνη την εποχή. 

Και ΝΑΙ, το παραδέχομαι (!) το συγκεκριμένο τραγούδι μου αρέσει. Το έψαχνα (λυσσωδώς...ναι ναι λυσσωδώς!!!) και μετά από έναν μήνα επίπονου ψαξίματος το ποστάρω.Το μόνο που έχω να πω είναι ότι τα 80's είναι ο φόβος κι ο τρόμος στα ντυσίματα και χτενίσματα. Κι εκεί που χαζεύω το βίντεο διερωτώμαι επίμονα, ποια μου θυμίζει (;;;;), μα ποια μου θυμίζει η Άντζελα;;;; Μα ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙ.... τη κακιά Βάντα από τον Sport Billy. Διαφωνείς; ΚΛΙΚ ΕΔΩ για να φύγει η απορία.  

Πέραν της πλάκας, το κομμάτι μου αρέσει πραγματικά κι αναλογίζομαι (διερωτώμαι) ποια στα αλήθεια θα μπορούσε να είναι η καριέρα της αν δεν είχε αναλωθεί στα φθηνά σουξεδάκια; Τέλος, αν είχαμε πάει Eurovision με αυτό το τραγούδι εννοείται ότι θα είχαμε πατώσει, διότι το 1988 ήταν η χρονιά της μεγάλης (κι αγαπημένης του  Dimitris A.) Celine Dion με το εξαιρετικό "Ne Partez Pas Sans Moi". (καλύτερα να μην σχολιάσω την εμφάνιση της Celine, η χιονάτη χωρίς τους επτά νάνους).


Φιλώ και χαιρετώ σας!


ΥΓ. έχω ξεφύγει ε; Ας πούμε ότι φταίνε οι επικείμενες εκλογές. Άντε να περάσουν γιατί τα νεύρα μας έχουν σπάσει και μας έχουν κουράσει. Η ίωση καλά κρατεί...