Χορός με τη σκιά μου!

Μεσημέρι 12 - 11 - 10 

 

Ακόμη μια εργάσιμη βδομάδα έφτασε στο τέλος της. Περνούν οι μέρες μα οι υποχρεώσεις δεν έχουν τελειωμό. Δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω στο σπιτικό μου σήμερα. Με περίμεναν τα άπλυτα πιάτα μου, το ακατάστατο δωμάτιο μου, μιαν αβασταγή άπλυτα ρούχα κι άλλα τόσα ασιδέρωτα. Με είχε κυριεύσει όλη τη βδομάδα η αναβλητικότητα κι η τεμπελιά αλλά σήμερα το είχα πάρει και πάλι απόφαση! Θα νοικοκυρευόμουν κι όλα θα έβρισκαν την τάξη τους.

Καμιά φορά, αναλογίζομαι πόσο τυχεροί είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι επιστρέφοντας σπίτι τους έχουν κάποιον να τους περιμένει καρτερικά ή έστω να είναι εκεί για μιαν αγκαλιά, ένα χάδι και για να ακούσει τις ανησυχίες ή αγωνίες τους, τα μικρά και μεγάλα που συνέβησαν τη μέρα που πέρασε. Παλιότερα με φόβιζε (όσε τίποτε άλλο) το ενδεχόμενο της δια βίου μοναξιάς. Σήμερα έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ και να συμβιβάζομαι ότι την κυρία αυτή θα πρέπει να την κάνω φίλη καλή... Φοβάμαι, πλέον, πολύ περισσότερο τη μοναξιά που αισθάνεσαι μέσα σε φίλους κι οικεία πρόσωπα παρά τη μοναξιά όταν την αντικρίζεις κατά πρόσωπο. Νιώθω περίεργα όταν ακούω τους άλλους να κανονίζουν τις ζωές τους πάντα σε πληθυντικό αριθμό. "Θα πάμε εκεί... θα δούμε αυτό..." Στα δικά μου σχέδια σχεδόν πάντα οι προτάσεις έχουν ενικό αριθμό "θα πάω εκεί, θα βρω τους φίλους μου, θα δω μαζί τους αυτό...".

Γράφοντας τούτες τις αράδες συνειδητοποιώ ότι τούτα τα τελευταία δε τα έχω μοιραστεί ποτέ με κάποιον. Δε βαριέσαι...για μένα το γράψιμο από τότε που ήμουν μαθητής ήταν το συνήθειό μου. Πριν πλαγιάσω έγραφα σε μερικές αράδες τις ανησυχίες μου, τις ελπίδες μου, την κούρασή μου. Κρατούσα έτσι συντροφιά στον εαυτό μου να μην αισθάνεται μόνος, τον παρηγορούσα όταν χρειαζόταν παρηγοριά, τον άκουγα όσα κι αν είχε να μου πει, ήμουν ο άνθρωπός μου!!! Όσο μεγάλωνα τόσο περισσότερο έγραφα, διότι άρχισα να κατανοώ ότι το που μιλάς και το τι λες είναι μια υπόθεση κομματάκι δύσκολη....

Τις προάλλες, στις 9 του Νοέμβρη, έπιασα να διαβάζω από την αρχή το βιβλιαράκι σημειώσεων που τηρούσα καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας μου. Κείμενα, σκέψεις, παρατηρήσεις, σκίτσα, στίχοι κ ποιήματα ολοκληρωμένα, ανολοκλήρωτα κι άλλα στα οποία επέστρεψα μήνες μετά για να συμπληρώσω μιαν σκέψη ή λέξη. Γραμμένα τα περισσότερα στο πόδι, στη σκοπιά. Όλα όμως με το ίδιο στυλό και το ίδιο μολύβι. Λευκές αριθμημένες σελίδες, κάθε κείμενο με την ημερομηνία του καθώς και την ώρα έναρξης γραφής του. Ξαφνιάζομαι με τα γραφόμενα μου... με βρίσκω σκληρό... Εκείνο το βιβλίο σημειώσεων είναι αφιερωμένο (νοητά) στον πρώτο μου έρωτα, στον άνθρωπο που με έμαθε πολλά περισσότερα από εκείνα που ήμουν σε θέση να αντιληφθώ τότε αλλά που με έναν μαγικό τρόπο με καθόρισαν κι ολοένα μου αποκαλύπτονται.

......

Τον ειρμό των σκέψεων μου διακόπτει ο ήχος του κινητού. Μήνυμα από Σένα, με ρωτάς τι κάνω, τι σχέδια έχω για απόψε, αν θα βρεθούμε... πιάνω να σου απαντήσω αλλά τελικά σβήνω το μήνυμα. Δεν περνάει ένα πεντάλεπτο κι έρχεται δεύτερο μήνυμα. "Να περάσω να δούμε ταινία και να κοιμηθούμε μαζί;" Σου ανταπαντώ σχεδόν αμέσως ότι προτιμώ μια βόλτα έξω. Τελευταία ακόμη κι οι έξοδοι με κουράζουν. Ποιος να μου το έλεγε! Εγώ που κώλο δεν έβαζα κάτω, εγώ ο υπερκοινωνικός, ο έχων κάνει σλόγκαν της παρέας το "όποιος γυρίζει, μυρίζει...", εγώ έφτασα να βαριέμαι τα πάντα. Μεγαλώνω...

Βράδυ της ίδιας μέρας

Πήγαμε τη βόλτα. Επιστρέφοντας μου ζήτησες να ανέβεις σπίτι. Δεν αρνήθηκα. Σου έβαλα να φας, από το φαγητό που είχα μαγειρέψει το μεσημέρι. Είναι ωραίο να περιποιήσε κάποιον όταν το κάμνεις από καρδιάς. Με ρωτάς γεμάτος θαυμασμό από που γνωρίζω τόσον κόσμο, που να φανταστείς ότι ίσαμε το πολύ πρόσφατο παρελθόν ήμουν άνθρωπος του "έξω". Βλέπεις με γνώρισες μετά... 

Βάλαμε να δούμε ταινία, έγειρες στον ώμο μου κι αποκοιμήθηκες. Δε σε ξύπνησα...σηκώθηκα προσεκτικά μη σε ξυπνήσω, πήγα στο διπλανό δωμάτιο κι έφερα κουβέρτα να σε σκεπάσω. Έκλεισα και την τηλεόραση να μη σε ενοχλεί ο ήχος της. Σε άφησα με μιαν γαλήνια όψη στο πρόσωπο, σχεδόν παιδική χάρη είχε το κορμί σου. 

Στο διπλανό δωμάτιο, τώρα, με μουσικές απαλές (σχεδόν διακριτικές) γράφω τούτες τις αράδες και σε χαζεύω από τη μισάνοιχτη πόρτα μου. Κι είναι οι μουσικές ή (όπως τώρα) η φωνή της Πασπαλά στο "σ' αγαπώ" που με κάνουν να σκέφτομαι το παρελθόν και να κουμπώνομαι απέναντι σου. Δε θέλω να σε πληγώσω, δε θέλω να επενδύσεις κι έπειτα να μην πάρεις από μένα όσα ζητάς. Μακάρι να έχεις καταλάβει όλα τούτα που με τον τρόπο μου στα έχω εξηγήσει.

"Κι η ζωή τραβάει την ανηφόρα..."