Σε αυτό που όλοι ζητάμε...

Θα καλλιεργήσω ένα λευκό τριαντάφυλλο

Ξεκινώντας το θερμό Ιούλιο ίσαμε τον παγερό Γενάρη

(τότε που οι έρωτες ξεσπούν σαν θύελλα κι ο χιονιάς καίει τα τρυφερά βλαστάρια)

Για τον ειλικρινή φίλο και τη χείρα βοηθείας που τείνει στο μέρος μου

Μα και για όλους εκείνους που θέλουν να με βλάψουν και δε το κατορθώνουν

Εις πείσμαν στους πολλούς, που κάμνουν τα άγρια χορτάρια ήμερα

εγώ μονάχα ένα τριαντάφυλλο θα καλλιεργήσω.

Seirios

Βασισμένο στους στίχους του Sergio Endrigo από το La Rosa Bianca. Το πρωτάκουσα πολλά χρόνια πριν, έχουν περάσει πάνω από δέκα. Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, το σπίτι μας γεμάτο κόσμο, κόσμο ντυμένο επίσημα που προσπαθούσε να καλύψει πάνω από τα ακριβά ρούχα και αρώματα την άδεια του ψυχή.  Δε θυμάμαι πιο βαρετά πράγματα από τις βεγγέρες της Πρωτοχρονιάς . Λοιπόν, θυμάμαι να ακούω το La Rosa Bianca καθήμενος στο δωμάτιο μου και χαζεύοντας έναν πίνακα του El Greco που έχω ίσαμε τώρα. Δεν καταλάβαινα τίποτα αλλά μου άρεσε η μουσική. Μόλις τελείωνε το κομμάτι σχεδόν μηχανικά το έβαζα να παίξει πάλι. Το γλέντι μέσα καλά κρατούσε αλλά εμένα καρφί δε μου καιγόταν. Κάπου στο βάθος πρέπει να το διασκέδαζα που με έναν ιδιότυπο τρόπο είχα κερδίσει την ηρεμία μου. Κάποια στιγμή ακούστηκε η φωνή του πατέρα μου 

"Σείριε, έλα έξω! Σήμερα έχουμε γιορτή! Ο κόσμος χρονιάρες μέρες δεν κάθεται μονάχος του"

"Έρχομαι πατέρα", του απάντησα και σχεδόν αμέσως βγήκα από το δωμάτιο. Τον βρήκα να με καρτερεί έξω από την πόρτα.

"Τι συμβαίνει;" με ρώτησε.

"Τίποτα..." είπα ανασηκώνοντας τους ώμους μου.  Και τότε με πήρε στην αγκαλιά του και με έσφιξε. Ένιωσα τόσο όμορφα και ζεστά εκείνη τη στιγμή. Πέρασαν χρόνια κι ακόμα το θυμάμαι...είναι η επιβεβαίωση της ρήσης "τα πιο ακριβά δώρα είναι τα ίδια μας τα συναισθήματα".

Είμαι περίεργος άνθρωπος εγώ. Το χάδι παίζει πρωτεύοντα ρόλο στις διαπροσωπικές μου σχέσεις (ερωτικές ή μη). Είμαι άνθρωπος που δεν αγγίζω εύκολα γι' αυτό κι ένα άγγιγμα που δεν είναι πηγαίο μπορεί να μου χαλάσει τη διάθεση πολύ περισσότερο από τα ψεύτικα λόγια.

Στο άγγιγμα των δαχτύλων που ψάχνουμε...

Σε αυτό που όλοι ζητάμε...

Να μοιράσουμε τη ζωή μας...

(τάδε έφη karkinos7)


Καλή βδομάδα σε όλους

 

υγ. Η σχέση μου με το τραγούδι τούτο δεν τελειώνει παραπάνω. Έμελλε να το ξανασυναντήσω κάποια χρόνια αργότερα, ενήλικας πια...

υγ. ο πίνακας που συνοδεύει την παρούσα ανάρτηση κοσμεί το δωμάτιό μου κι είναι αυτός που χάζευα εκείνο το Πρωτοχρονιάτικο βράδυ. Οι επουράνιες λεπτομέρειες σε τούτον τον πίνακα είναι εκπληκτικές. Λάφυρο από το ταξίδι στην Ισπανία...