Μιαν ανάμνηση, ένα δάκρυ του ουρανού κι ένα δικό μου, αφημένα στο Hull του Ην. Βασιλείου...σε εκείνες τις βροχερές περιπλανήσεις...στρατιώτες στη σειρά, να χάνει το μάτι μα η ψυχή να μην ξεχνά...ένα δάκρυ, δύο χαμόγελα, νέο δάκρυ, νέα...η σειρά δε σου επιτρέπει να δεις!
Κι έπειτα το ρολόι ορόσημο του Leeds ηχεί. Χτύπος ένας, διαπεραστικός. Σηκώνεις το βλέμμα σου, κοιτάς ψηλά. Τρεις και μισή το μεσημέρι. Σε επαναφέρει στην τάξη. "Δεν είναι ώρα για ονειροπόλημα!" . Σκέφτεσαι τι αφήνεις και τι σε περιμένει στην Ελλάδα. Δεν υποψιάζεσαι όσα τα επόμενα τρεισήμισι χρόνια θα σου συμβούν.
Από το "μάτι" χαζεύεις το Λονδίνο! Κατόρθωσες να νικήσεις μια φοβία σου μα όχι όλες.
"Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!"
"Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!"
Στίχοι Οδ. Ελύτη
...................................................
Σκέψεις και φωτογραφίες δικές μου. Με σειρά εμφάνιση Hull, Leeds, Λονδίνο. Απρίλιος μερικά χρόνια πριν...
Kryo polu e??
ΑπάντησηΔιαγραφήMprr.. :)
Wraies foto!
@ Roadartist: Όχι περισσότερο κρύο από εκείνο του περασμένου χειμώνα στα ατελείωτα νούμερα σκοπιάς μέσα στη νύχτα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌχι περισσότερο κρύο από αυτό που μπορεί να νιώσει η ψυχή σου όταν είσαι μόνος μέσα στο πιο ζεστό περιβάλλον...
Ευχαριστώ για το σχόλιο στις φωτογραφίες.
Οι στίχοι του Ελύτη, έδεσαν για ακόμα μια φορά πιο σφιχτά αυτή τη ψυχή που γράφει....
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι αυτό είχα σαν αίσθηση να σου γράψω απο την ανάρτηση σου,το έγραψες στο σχόλιο σου απαντώντας στη Μαίρη!!!
Μια αίσθηση παγωμένης ψυχής μου έβγαλε,σε νιώθω απόλυτα!!!
Την Καλημέρα Μου!!!
Φιλιά Σου Πολλά!!!
@ karkinos7:
ΑπάντησηΔιαγραφήΚοιτάζω τον εαυτό μου στην τρίτη φωτογραφία και συνειδητοποιώ πόσο ανυποψίαστος υπήρξα αναφορικά με κάποια πράγματα. Δεν ξέρω στην παρούσα φάση η ψυχή μου αν είναι παγωμένη, έχει κλειδώσει και στέκει απλός παρατηρητής της ίδιας μου της ζωής ή απλά περιμένει τη ζεστασιά από την αγκαλιά και το άδολο χάδι.
Τα κάνω δύσκολα ε; Μπορεί...Βλέπεις ποτέ δε βολεύτηκα ή δεν κορόιδεψα τον ίδιο μου τον εαυτό. Εκείνο το "Όσο κάλπικος κι αν τύχει να βρεθεί ποτέ του δε θα υποκριθεί για όσα αισθάνεται, με όποιο τίμημα!" είναι η μανιέρα μου...
Αυτό που με άγει και με φέρει...
ΥΓ.1
http://seiriopolis.blogspot.com/2009/09/blog-post_3104.html
ΥΓ.2
Ασημιά κουδούνια αντηχούν στον δρόμο
πούθε πας μικρό μου ηλιοχιόνιστο
- Πάω στις μαργαρίτες πέρα στο λιβάδι
πράσινο λιβάδι, σα ζωγραφιστό
- Πούθε πας μικρό μου διόλου δεν φοβάσαι
πέρα είν’ το λιβάδι, ώρες μακριά
- Η δικιά μου αγάπη διόλου δεν φοβάται
τ’ ανοιχτό τ’ αγέρι την δενδροσκιά
- Τότε να φοβάσαι γιόκα μου τον ήλιο
ακριβό μου αγόρι ηλιοχιόνιστο
- Τα μαλλιά μου ο ήλιος τάκαψε για πάντα
κι είμαι ασπρομάλλης δυο χρονώ μωρό
http://www.youtube.com/watch?v=id-NPpnW_r0&feature=related
Ξεκινώντας Αντίστροφα στην ανταπάντηση μου!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ φωνή της Τάνιας είναι συγκλονιστική εδώ...απο τις ερμηνείες που τραγουδά η ψυχή στη φωνή και στις καρδιές και ψυχές όλων μας!!!
Το τελευταίο καιρό φτιάχνω ένα κάδρο με στιγμές απο τη ζωή μου και έχω σταματήσει σε αυτό το άδολο χάδι που κάποτε υπήρξε στη ζωή,το πρόσφερα και μου το πρόσφεραν,σε έναν άνθρωπο που θα αγαπώ για πάντα,όπως εκείνος,διαφορετικά πλέον αφού οι δρόμοι αλλάξανε και δεν είναι κοινοί πλέον...
Παρατηρητής και εγώ το τελευταίο διάστημα...της ψυχής μου... της ζωής μου...όλων όσων περνούν σε στιγμές...σε χρόνους...σε γραμμές που πλέον μόνο παράλληλες είναι και δε τέμνονται σε διασταυρώσεις ζωής!!!
http://karkinosgay7.blogspot.com/2010/05/blog-post_27.html
άκου το....το ποίημα αυτό του Καρυωτάκη...πιστεύω ότι περιγραφεί καλύτερα απο όλους μας...
και ναι το ανέβασα ξανά για όσους το ζητήσατε και εννοώ το μπλόκ.
είχες δεν είχες με έκανες να κάνω ανάρτηση στην ουσία σε σχόλιο!!!
Την Καλησπέρα μου!!!
Όμορφο απόγευμα να έχεις!!!