Πάσχα ήταν και πέρασε!

Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο διαπιστώνω πως οι γιορτινές τούτες μέρες είναι περισσότερο φτιαγμένες για τα παιδιά και λιγότερο για μας τους μεγάλους. Παρότι η "ζωή" μου ακολουθεί ακόμη και τώρα το σχολικό πρόγραμμα, έναρξη χρονιάς κάθε Σεπτέμβρη, δεκαπενθήμερες διακοπές Χριστούγεννα και Πάσχα,  θερινή ανάπαυλα εκείνο που με διαφοροποιεί από τους μαθητές μου είναι η λαχτάρα της προσμονής των αργιών. Δε λέω, καρτερώ κι εγώ τις διακοπές για να ξεκουραστώ μα δεν είναι η μόνη έγνοια μου...

Σε μια από τις κουβέντες μας, μια καλή μου φίλη πρόσθεσε πως τούτες οι μέρες είναι σκληρές αν δεν έχεις κοντά σου "την αγάπη σου". Δεν έχει άδικο... προσπάθησα να ισχυριστώ πως δε με νοιάζει ιδιαίτερα, πως είμαι εντάξει με ή χωρίς τους αγαπημένους οικείους μου. Αλλά εκεί είναι η διαφορά. Άλλο πράγμα "η αγάπη σου" κι άλλο ο αγαπημένος οικείος σου! Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δυο λέξεις αλλά συνέχιζα να υποστηρίζω το αντίθετο μη θέλοντας να παραδεχτώ το αυτονόητο...

Πάντως, πέρασα όμορφα κι ευτυχώς ο καιρός ήταν αίθριος (που σημαίνει σύμμαχος στο ατελείωτο βολτάρισμα πλάι στη θάλασσα) και τούτο το Πάσχα ήταν τόσο κοντά σε εκείνα που έκαμνα σαν ήμουν παιδί. Στην Ανάσταση έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει ανάμεσα στον κόσμο για να δω γνώριμες όψεις των εφηβικών μου σκιρτημάτων. "Έρωτες" ανείπωτοι, εφηβικά παιχνιδίσματα που ποτέ δεν ξεπρόβαλαν και δεν κάηκαν ακριβώς γιατί ανήκουν σε εκείνη την παράξενη φασαριόζικη ηλικία. 


Καθόμουν στο προαύλιο της εκκλησίας με την οικογένεια μου, σαν βγήκαμε για την Ανάσταση και τα χαμόγελα κι οι ματιές ανταλλάσσονταν όπως τότε που ήμασταν έφηβοι. Ξέρεις, με εκείνη την πονηράδα κι αθωότητα... εκείνα τα χαμόγελα τα συνωμοτικά πως θα τα πούμε στο γνωστό μέρος "μόλις ξεγλιστρήσουμε από τη μάνα μας"... Από τότε η αθωότητα έχει χαθεί και κανένας μας δεν έχει ανάγκη να ξεγλιστρήσει από τη μάνα ή τον πατέρα του! Από το μεγάφωνο ακουγόταν το "Χριστός Ανέστη" κι εγώ σκεφτόμουν τις ατελείωτες ποδηλατάδες που κάμναμε τα καλοκαίρια ένα ασκέρι παιδιά, τις μισό-άγουρες σταφίδες που τρώγαμε από τα αμπέλια (πως δεν έχουμε πάθει με τόσα δηλητήρια ένας θεός ξέρει) ή που τρέχαμε για την κουλούρα κάθε Τρίτη του Πάσχα στο ξωκλήσι. 

Αμέσως μετά το "Χριστός Ανέστη" οι περισσότεροι φεύγουν, εμείς μπήκαμε πάλι στο ναό κι έτσι δεν πρόφτασα να μιλήσω παρά με ελάχιστα από εκείνα τα παιδιά. Άραγε να τα σκέφτονται εκείνοι που και που αυτά που θυμάμαι εγώ; Ντράπηκα να ρωτήσω με δυο που μιλήσαμε. Ο ένας στην ηλικία μου έχει παντρευτεί, έχει και παιδάκι. Η άλλη λίγο μικρότερη μου συνεχίζει σπουδές και σκέφτεται να φύγει το καλοκαίρι για έξω. Πολύ χάρηκα για λογαριασμό τους. Νέοι άνθρωποι και δεν σκιάζονται να προχωρήσουν στη ζωή. Το έξω δεν είναι η λύση (σίγουρα) αλλά ίσως είναι μια προοπτική για τους μικρότερους. Αν ήμουν λίγο (μια πενταετία ας πούμε) μικρότερος και ίσχυαν τα δεδομένα του τότε ίσως να το επιχειρούσα. Τώρα έχω δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου πως θα το παλέψω μέχρι τέλους ΕΔΩ!

Την Κυριακή του Πάσχα έπρεπε να σας είχα όλους στον κήπο μας! Οι γεμάτες μπουμπούκια τριανταφυλλιές άρχισαν να ανθίζουν η μια πίσω από την άλλη, όλες μαζί! Σαν να έδωσε κάποιος μαέστρος το "πάμε" κι έπειτα σε διάστημα λίγων ωρών άνοιξαν τα πιο δυνατά ρόδα. Τα πρώτα της φετινής άνοιξης με άρωμα δυνατό. Δεν έκοψα ούτε ένα, παρότι μου αρέσουν τα λουλούδια πολλώ μάλλον τα τριαντάφυλλα από τον κήπο μας τα οποία μυρίζουν. Τέτοια ομορφιά δεν τη φυλακίζεις σε βάζο... 

Κι εγώ κάπου εκεί με μια φωτογραφική μηχανή να φωτογραφίζω πότε τα λουλούδια και πότε στιγμές από τη φετινή Λαμπρή. Γύρω από τη σούβλα, το τσούγκρισμα των αυγών (μη γράφετε το αυγό, αβγό, σου βγάζει το μάτι!!!), το γιορτινό τραπέζι κι όλους μαζί καθούμενους. Στιγμές απλές, τυπικές και ουδόλως στημένες τις οποίες θα κοιτάς μερικά χρόνια έπειτα και θα λες "κοίτα, ήταν ο θείος τάδε, η γιαγιά, ο πατέρας, η μάνα...". Δε μου αρέσουν τα στημένα χαμόγελα στις φωτογραφίες ούτε οι μούτες που κάνουν οι περισσότεροι ποζάροντας για αυτό προτιμώ αθόρυβα και διακριτικά να βγάζω τις φωτογραφίες μου. Από τις περισσότερες απουσιάζω και σε όσες είμαι συνήθως δε μου αρέσω. Κάνω ακριβώς αυτό που δεν αφήνω τους άλλους να κάμνουν. Στήνομαι, χαμογελάω και κλικ βιαστικά για να μην ταλαιπωρώ εκείνον που φωτογραφίζει... έτσι έχουν οι πάντες καλές φωτογραφίες εκτός από μένα! Δε με νοιάζει ιδιαίτερα όμως.

Κοντά στο τελευταίο στρατόπεδο όπου υπηρέτησα
πρωτομαγιά

Τη Δευτέρα του Πάσχα, πήγα μιαν εκδρομή σε ένα μέρος από όπου ατένιζες το Ιόνιο Πέλαγος και διέκρινες τη Ζάκυνθο. Ήξεραν που έχτιζαν τα Κάστρα τους οι άνθρωποι, σε κάτι μαγικά σημεία που η ένωση του αέρα με το υδάτινο στοιχείο συντελείται με τρόπο όπου ο νους δεν μπορεί να ερμηνεύσει. Κι εκεί σε όλη τη διαδρομή αλλά και στο αμφιθεατρικό μπαλκόνι που κάτσαμε για καφέ σε είχα στο νου μου. Σκεφτόμουν πόσα θα λέγαμε αν είχαμε πάει παρέα εκεί, αν βλέπαμε παρέα τη δύση εκείνη... σκεφτόμουν τις συμπτώσεις της ίδιας της ζωής. Σε εκείνο το μέρος (παραθαλάσσια όμως) είχα κάμνει μιαν πρωτομαγιά φερμένος στο νέο στρατόπεδο. Μιαν έξοδο είχα με ολιγόωρη, μερικά μηνύματα είχαμε ανταλλάξει κι είχα δει και τότε τον ήλιο να δύει κι έπειτα κίνησα για τη μονάδα. Κι όλο το βράδυ ανταλλάσσαμε μηνύματα ίσαμε που αποκοιμήθηκα από την κούραση. Κι όταν χτύπησε το ξυπνητήρι ίσα που πρόφτασα να ντυθώ την παραλλαγή και να φορέσω τα άρβυλα. Έπρεπε να ανοίξω τη Μοίρα πριν φτάσει ο Μοίραρχος, να τυπώσω το δυναμολόγιο και να καλέσω το πρωινό προσκλητήριο. Είδα το τελευταίο μήνυμα σου λίγο πριν φωνάξω το πρωινό προσκλητήριο και χαμογελούσα σα χαζός, άξαφνα όλα μου φαινόντουσαν πιο όμορφα σε εκείνο το μονότονα ίδιο περιβάλλον. Κάπως έτσι ξενύχτησα και τις προάλλες αλλά από τότε έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια και τώρα δεν είμαι εγώ μακρυά...


Κι όσο ήμουν στας εξοχάς έγραφα σαν τρελός στο μικρό μου σημειωματάριο με το σκληρό εξώφυλλο. Γράμματα ατελείωτες που ποτέ δε θα στείλω. Ακόμη και με το νου μου σου έγραφα ολοσέλιδα γράμματα που δεν γράφτηκαν ποτέ στο χαρτί. Για ακόμη μια φορά (όπως τότε στο στρατό) γέμιζα σελίδες...

Ας σταματήσει κάποιος αυτή την ακατάπαυστη λογοδιάρροια που με έπιασε! Πως με αντέχετε είναι άξιον απορίας από μέρους μου.

Γύρισα που λέτε στην πόλη και από αύριο στο σταθερό πρόγραμμα μου. Το επόμενο δεκαπενθήμερο έχει λίγο περισσότερο τρέξιμο εν όψει κάποιων προγραμματισμένων υποχρεώσεων που έχω αναλάβει. Αλήθεια, σας γράφω τόση ώρα και δε σας ευχήθηκα 

Χρόνια Πολλά & Χριστός Ανέστη!

Να με συγχωρείτε αλλά με την πολυλογία ξεχάστηκα! Εν τω μεταξύ δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου αλλά όσο κόσμο είδα τούτες τις μέρες, τον είδα πολύ προβληματισμένο με το τι μέλλει γενέσθαι στην πατρίδα μας, είδα κόσμο που δεν χαμογελούσε μίτε είχε διάθεση να χαρεί τη στιγμή που ζούσε. Ξέρω για όλους είναι δύσκολα αλλά μη σας πιάνει απογοήτευση. Όλοι κι εγώ ακόμη που γράφω όλα τούτα δεν βρίσκω καθόλου εύκολα τα πράγματα απεναντίας έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη ζωή μου τελευταία αλλά προσπαθώ να μην απογοητεύομαι... Ας έχουμε την υγειά μας τουλάχιστον... και που είστε μην ξεχνάτε να δίνετε από ένα φιλί στην "αγάπη σας", στο φίλο ή την φίλη σας, στους γονείς σας. 

_______________________________________________________
* Ας πάει στη συγχώρεση κι ο Δ. Μητροπάνος. Ένας ένας φεύγουν οι σπουδαίοι. Αγαπώ αμέτρητα κομμάτια του, ξεχωρίζω δυο γιατί με συνδέουν περισσότερα πράγματα μαζί τους. 

1. Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε 
2. Άλλος για Χίο τράβηξε, άλλος για Μυτιλήνη 

** Παρά τα όσα γραφικά διάβασες παραπάνω, δε θα μπορούσα να διαφέρω (και γιατί άλλωστεq) από τους πολλούς! Έφαγα μέχρι σκασμού κοκορέτσι και κοντοσούβλι που έφτιαξε ο πατέρας, πλάκωσα τα γλυκά και τις μπύρες... πάρτυ σου λέει η χοληστερίνη κάνει μέσα μου! Βγήκα για διασκέδαση ανήμερα το Πάσχα και γύρισα το επόμενο πρωί με ένα κεφάλι καζάνι αλλά χωρίς να σε βγάλω λεπτό από το νου μου...

*** Οι δυο πρώτες φωτογραφίες από τον κήπο μας. Σκύψε και μύρισε... Η τρίτη έχει λεζάντα...

**** Με συγκινήσατε με τα σχόλια που αφήσατε στις "εορταστικές αναρτήσεις με τη Λαμπέτη". Δεν πίστευα ότι θα τις βρίσκατε ενδιαφέρουσες. Άσωτε, ευχαριστώ σε κι από εδώ! Εγώ θα τις αναρτούσα με σχόλια ή χωρίς. Να ξέρετε ότι εδώ γράφω με την ψυχή μου, για την ψυχή μου και για να μοιράζομαι μαζί σας τις αλήθειες μου. Έτσι ξεκίνησα, έτσι πορεύτηκα ίσαμε τώρα και έτσι θα συνεχίσω. Χωρίς προσποίηση. Στα κείμενα, στις αλήθειες μας προς τον ευατό μας δε χρειάζονται δημόσιες σχέσεις.

Το πικάπ τις τελευταίες μέρες παίζει σε διαρκή επανάληψη το Video Games, της Lena Del Ray. Σε γεμίζει μιαν γλυκιά μελαγχολία η φωνή της κοπέλας τούτης που σε κάνει να ξεχνάς τι λένε οι στίχοι, μένεις να ακούς και να χάνεσαι σε όσα γεννά η σκέψη σου.

Πολλά φιλιά σε όλους

Χαιρετώ σας

Σείριος