"Το θαλασσινό τριφύλλι" (*)

Αν στα αλήθεια βαριέμαι κάτι είναι η αλλαγή σεζόν και κατά συνέπεια γκαρνταρόμπας... μάζεψε, πλύνε, ξεχώρισε, τακτοποίησε, ξεπακετάρισε, πακετάρισε αυτά που μάζεψες και στο τέλος πέσε ξερός  από την κούραση! Ζαλίζεσαι όταν διαβάζεις την παραπάνω διαδικασία φαντάσου να την πραγματοποιείς κιόλας! Αναγκαίο κακό θα μου πείτε και πως να ξεφύγω από αυτό? (κάτι τέτοιες ώρες που βαρυγκωμάς...και κάνεις την αγγαρεία της σεζόν χτυπάνε τηλέφωνα για καφέ, σινεμά, κουβέντα....όλα τα καλά που μπορούν να σε αποπροσανατολίσουν! "Εσύ στο στόχο σου!" κάτι τέτοια χαζά δε λένε οι γονείς στα παιδιά για να τα "ξεγελάσουν" όταν έχουν διαβάσματα αλλά θέλουν να βγουν?")

Το καθυστερούσα όσο μπορούσα, είχα σύμμαχο βλέπετε τον αίθριο ζεστό καιρό. Όμως ξυπνάω το πρωί της Δευτέρας και συνειδητοποιώ ότι η κατάσταση άλλαξε απότομα. Κρύο, υγρασία και βροχή σηματοδότησαν την επίσημη μετάβαση από το "φθινοπωράκι" στο φθινόπωρο. Με έπιασε μιαν αδιόρατη αγωνία του τύπου "Κοίτα τι θα πάθεις τεμπελάκο Σείριε, θα πλακώσουν τα κρύα και δε θα έχεις ρούχα να ντυθείς!". Όσο περνούσαν οι ώρες της Δευτέρας ο καιρός χαλούσε ολοένα και περισσότερο. Με έπιασε μια φούρια το απόγευμα κι άρχισα να βγάζω τα χειμωνιάτικα. Αλλά όπως συμβαίνει πάντα με αυτού του είδους τις πρωτοβουλίες μου, πελαγώνω, βαριέμαι γρήγορα και στο τέλος μένω με το ΧΑΟΣ που δημιούργησα!

Μη θαρρείτε ότι άλλαξε τίποτα τούτη τη φορά! Έφτασε το βράδυ της Δευτέρας κι απλά κοιμήθηκα σε ένα δωμάτιο αχούρι, με ανάκατα ρούχα και μια ντουλάπα που έμοιαζε με πάγκο λαϊκής! Χτες Τρίτη ξύπνησα για τη δουλειά κι έκανα ολάκερη σκαπάνη να βρω ρούχα να ντυθώ σαν άνθρωπος! Ανασκαφές κανονικά...είχα τη μια κάλτσα και πέντε λεπτά έψαχνα να βρω την άλλη...πάρε και κατάλαβε! Γυρίζω από τη δουλειά, ανοίγω την πόρτα του δωματίου, ρίχνω μια ματιά αδιαφορίας (και καλά είμαι υπεράνω... σιγά μην ασχοληθώ μαζί σας!)  και λέω στον εαυτό μου "Αύριο, αύριο θα ασχοληθείς που έχεις και ρεπάκι...". Σήμερα που είχα το ρεπό μου, είπα να ασχοληθώ μεταξύ των άλλων και με αυτό! Έπρεπε να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης που μου έδειξε ο εαυτός μου... (Η προηγούμενη περίοδος λόγου έχει μπει σκόπιμα. Τη λέει ένας οικείο μου και θεωρώ ότι είναι μεγάλη κοτσάνα...μην ακούσω να τη λέει κανένας σας...! Γιατί βάζω τέτοιους στόχους όταν έχω ρεπό???Μετάνιωσα! Χάθηκε ο κόσμος να έχω θέσει σα στόχο να πάω σινεμά?)

Ξεκίνησα στις τέσσερις το μεσημέρι για να τελειώσω στις εννιά και μισή κατάκοπος. Δεν ήξερα από που να αρχίσω και που να τελειώσω...γράφω τούτες τις γραμμές και συλλογιέμαι πως έχει αρχίσει να με κουράζει η ίδια μου η τακτικότητα. Σίγουρα οι άνθρωποι που "βολεύονται" με την αταξία των προσωπικών τους αντικειμένων θα είναι περισσότερο κερδισμένοι σε σχέση με μένα. Και πρακτικά να το δεις, δεν έχουν χάσει πέντε ώρες από τη ζωή τους. Βολεύονται με την αταξία τους και βρίσκουν άκρη όπως κι εγώ που παιδεύομαι.

Δε θες να ξέρεις τι τρέλα με δέρνει! Έξω από κάθε κουτί αποθήκευσης κολλημένο post-it  σου υπενθυμίζει το ακριβές περιεχόμενο...Σήμερα έκανα συστηματική δουλειά διότι αν σταματούσα για διάλειμμα μεγαλύτερο των δέκα λεπτών θα το μετέτρεπα  αυτοβούλως σε στάση εργασία και για ακόμη μια φορά θα έμενα ασυμμάζευτος.

Και δε θέλω γελάκια...τι νομίζετε κοτζάμ ποστ το γράφω για δεκαπέντε  κρεμάστρες; ε?ε? Η ντουλάπα  έχει και συρτάρια...

(δεν έχετε παράπονο έτσι? το μπλογκ τους τελευταίους μήνες έχει αποκτήσει ποικίλη ύλη...κάντε λίγο υπομονή, σε λίγο καιρό (έτσι όπως πάω) θα γίνουμε κάτι ανάλογο του yupi.gr. Άσχετο, θέλω χαλβά σιμιγδαλένιο αλλά βαριέμαι να φτιάξω...Άσχετο (2), είχα διάθεση για ένα χιουμοριστικό κείμενο γιατί παρά την κούραση μου έχω κέφια...αλλά μάλλον δεν τα κατάφερα! Δεν είμαι του ευθυμογραφήματος...της κλάψας είμαι...Άσχετο (3)  τι μπορεί να περιείχε η τσάντα "ταχυδρόμου" με την οποία κατέβηκα το πρωί στο κέντρο της  πόλης  για δουλειές? α. Έγγραφα, ομπρέλα, πορτοφόλι β.μπουφάν, ομπρέλα, τσίχλες γ.Laptop, ομπρέλα, μπουφάν δ.όλα τα παραπάνω (και τον ζουρλομανδύα!)

(*) ... ποιος θα βρει να μου το στείλει; (γιατί ο Ελύτης υπάρχει πάντα μέσα μου! Άσχετο (4, έχω χάσει και το μέτρημα...) τούτο εδώ το ποίημα, η Μάγια κι η Ποδηλάτισσα από τα πολύ αγαπημένα μου ακούσματα...