Με έπιασε πάλι το παράπονο κι έτρεξα σε εσένα, όπου μοιράζομαι τις πιο ενδόμυχες σκέψεις μου κι όπου επιμελώς σε αποφεύγω τις τελευταίες μέρες. Τόσα γεγονότα συμβαίνουν κι εγώ σιωπώ σε μια προσπάθεια να μάθω να ζω μακρυά σου. Με έπιασε το παράπονο μέσα στη νύχτα, καθώς γύριζα από τη δουλειά μου. Οκτώ ώρες δουλειάς κι όταν σχόλασα ένιωσα πιο μόνος από ποτέ. Πήρα το δρόμο της επιστροφής κάνοντας μια μικρή παράκαμψη. Σαββατόβραδο απόψε, ο κόσμος έβγαινε από εστιατόρια κι άλλοι πήγαιναν να συνεχίσουν. Για μια στιγμή ένιωσα κατάμονος κι επιτάχυνα το βήμα μου περνώντας έξω από το "στέκι" της γειτονιάς. Δεν είχα διάθεση να δω κανέναν γνωστό και να αρχίσω τις τυπικές χαιρετούρες.
Όμως κι εσύ έχεις χαθεί τις τελευταίες μέρες... με πονάει η αυτή σιωπή...Τη βραδιά που με πήραν τα κλάματα με ρώταγες "γιατί βασανίζομαι;". Δε σου απάντησα, σου είπα απλά πως "κάποτε θα καταλάβεις...". Αλήθεια δεν έχεις καταλάβει ή "κλείνεις τα μάτια μα δεν κοιμάσαι";
Θα φύγω πριν από σένα κι όταν επιστρέψω ήδη θα βρίσκεσαι μακρυά...απόψε με έπιασε το παράπονο τη στιγμή ακριβώς που μιλήσαμε στο τηλέφωνο...καληνύχτα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Μέχρι το Σείριο φτάνουν τα εξής σχόλια: