ΠΑΤΜΟΣ - Οδυσσέας Ελύτης

Η Μαρία Νεφέλη λέει:

ΠΑΤΜΟΣ
[...]

Κοιμήθηκα όπως μόνον μπορεί να κοιμηθεί κανείς
πάνω σ' ένα κρεβάτι που το ζέσταναν οι ράχες άλλων·
βάδιζα λέει σε παραλία ερημική
οπού η σελήνη αιμορραγούσε και δεν άκουγες παρά
του ανέμου τα πατήματα πάνω στα σάπια ξύλα.


Ως το γόνατο μες στα νερά πήρα να φέγγω
από μέσα μου μεράκι αλλόκοτο
άνοιξα τα πόδια
σιγά-σιγά τα σπλάχνα μου άρχισαν
μώβ κυανά πορτοκαλιά να πέφτουν·
με στοργή σκύβοντας τα 'πλενα ένα-ένα
προσεχτικά προ πάντων στα σημεία που έβλεπα
να 'χουν αφήσει ουλές οι δαγκωνιές του Αόρατου.

Ώσπου τα μάζεψα όλα στην ποδιά μου
δίχως να βηματίσω προχωρούσα
φυσούσε η μουσική και μ' έσπρωχνε
κομμάτια θάλασσες εδώ — κομμάτια θάλασσες πιο πέρα.
Θεέ μου πού πάει κανείς όταν δεν έχει μοίρα
πού πάει κανείς όταν δεν έχει αστέρι
άδειος ο ουρανός άδειο το σώμα
και μόνο η πίκρα στρογγυλή γεμάτη
μες στη σελήνη τη μισή σαλεύοντας τ’ αγκάθια της
ένας ακόμη που δε γίνεται ποτέ να πιάσεις
θηλυκός αχινός.

Επάνω κει ξύπνησα μες στο ξένο σπίτι·
πασπατεύοντας μέσα στα σκοτεινά το χέρι μου
πάνω στο ψαλιδάκι των νυχιών έβρισκε την αιχμή.
Λύση της συνεχείας του δέρματος
η αιχμή λύση της συνεχείας του κόσμου.
Εδώθε ο χαμός — εκείθε η σωτηρία.
Εδώθε το mercurochrome το tensoplast
εκείθε το θηρίο λυμαίνοντας τις ερημιές
ουρλιάζοντας δαγκώνοντας
σούρνοντας μέσα στους καπνούς τον ήλιο. 

Οδυσσέας Ελύτης

ποιητική συλλογή "Μαρία - Νεφέλη"

____________________________________________

Από τους πιο αγαπημένους μου στίχους του Ο. Ελύτη. Με τον Οδυσσέα Ελύτη έχω  ανοιχτούς λογαριασμούς. Πάντα καταφεύγω στην ποίησή του κι ολοένα περισσότερο τον αγαπώ! Η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει παρακάτω ολόκληρο το ποίημα...  εγώ εξακολουθώ να αγαπώ το κομμάτι που παρέθεσα. Ο δρόμος δεν έχει τέλος...