Αντίο! (Θα βρεθούμε ξανά!)

Η ώρα κοντεύει δυο το πρωί, έχω μπερδέψει συναισθήματα και  μουσικές. Ακούω μουσικές εξαίσιες κι αγαπημένες.. Οι μελωδίες μπλέκονται αλλά ο Χατζιδάκις για ακόμη μια βραδιά με συντροφεύει και σχεδόν μονοπωλεί τα ακούσματα μου. Οι πάντες ησυχάζουν τούτες τις ώρες. Τις τελευταίες μέρες τακτοποιώ επιμελώς κάποια ζητήματα ώστε να μην αφήσω υποχρεώσεις που θα αναγκάσουν τους οικείους μου να τρέχουν κατά την απουσία μου.  Από τις 9 -11- 2009 δε θα είμαι ελεύθερος πολίτης (ναι ναι καταδικάστηκα σε φυλάκιση δώδεκα μηνών χωρίς αναστολή) αλλά καθώς λένε της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες...πάντα πίστευα ότι από όλες τις καταστάσεις που βιώνουμε στο τέλος αποκομίζουμε κάτι. Βάζουμε ένα λιθαράκι στο τοιχίο που λέγεται πείρα ζωής.

Αν εξαιρέσεις τον τόπο στον οποίο παρουσιάζομαι, δεν ξέρω τίποτα άλλο για το που θα με ρίξει η τύχη μου. Κοντά, μακρυά από το σπίτι μου πραγματικά δεν ξέρω κι ούτε πιστεύω έχει μεγάλη σημασία.  Με λυπεί μονάχα το γεγονός ότι για ποικίλους λόγους, που δεν είναι της παρούσης,  θα στερηθώ την καταγραφή των σκέψεων μου. Είναι στα αλήθεια δύσκολο για  μένα να μη γράφω.  Ξέρω πως δε θα είναι όλα ρόδινα ή εύκολα αλλά αισιοδοξώ ότι όλα θα πάνε καλά.  Τούτη εδώ λογαριάζω να είναι η προτελευταία ανάρτηση μέχρι την ημέρα που θα σας αποχαιρετήσω επίσημα, όπερ και θα επακολουθήσει οριστική σιγή. (Μη νομίζετε, τις αντιστάσεις μου επιχειρώ να ελέγξω...με κόβω μέχρι τότε να μη βαστάξω και να πιάσω να γράφω σαν τρελός!) 

Όποτε έγραφα ένα κείμενα ένιωθα ότι σχεδόν ποτέ δεν είχα μιλήσει για όσα είχα προσχεδιάσει ή ήταν στις προθέσεις μου. Αφηνόμουν πάντοτε στα συναισθήματα μου και το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κι απόψε. Εκείνο που μονάχα είχα σα στόχο ήταν να μοιράζομαι τις μικρές αλήθειες μου. Αλήθειες που καμιά φορά δεν είχαν τη διάθεση να τις ακούσουν οικεία πρόσωπα ή άλλοτε εγώ ο ίδιος δεν ήθελα να μοιραστώ μαζί τους. 

Βρέχει καταρρακτωδώς τούτη την ώρα. Ο λογισμός μου τρέχει σε πρόσωπα που αγαπώ ιδιαίτερα και τα οποία έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Να κάτι που θα μου λείψει στα σίγουρα αυτό το δωδεκάμηνο. Η αγάπη κι ζεστή αγκαλιά ατόμων δικών μου. Θα μου λείψετε κι όλοι εσείς...Η γλυκιά μανούλα (50FM) που πάντα με την αισιόδοξη ματιά της και τον προσηνή της λόγο με εμψύχωνε,  η ευαίσθητη Ξαδέρφη (Χρονοστιβάδα) που σε κάθε σχόλιο της είχε τον τρόπο να λέει όσα εγώ δεν κατόρθωνα να εκφράσω. Ακόμη, θα μου λείψουν τα συνθηματικά πειράγματα της καλής μου Sunnefoulas και κι ο ακούραστος και πάντα με τον καλό λόγο Musicbug. Το χωρατατζή JD έχω καιρό να τον πετύχω αλλά οι δρόμοι ίσως να σμίξουν στα "κελιά" μας. Ο Radio Theatre θα μου κρατάει συντροφιά στο σκοτεινό κελί μου, τα κρύα χειμωνιάτικα βράδια καθώς με ΄χει προικίσει με το θησαυρό του. Εκείνος που (ίσως) θα μου λείψει  λίγο παραπάνω είναι ο "Επώνυμος - Ανώνυμος" σχολιαστής....

Δε τα πάω καλά με τους αποχαιρετισμούς, ολοένα βουρκώνω, παίρνουν τα κλάματα  και κάνω σα μωρό παιδί...ε, λοιπόν, μια από τα ίδια και τώρα!

Σουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ (ήσυχα τώρα!)

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΒΑΘΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!