" φωτογραφία 2007 "

Όλο τ’ απόγευμα σ’ ένα παράθυρο

και κάτω αδιάφορα ο κόσμος περνάει

κάποιο ραδιόφωνο, μόλις που ακούγεται

δίχως φτερά η ζωή μου πού πάει...

________________________________________________________

Υπολόγιζα να γράψω και κάποιες άλλες σκέψεις μου, αλλά τελικά μετάνιωσα...δεν είναι η πρώτη φορά που αλλάζω γνώμη και δεν αναρτώ όλα εκείνα που έχω γράψει. Η φωτογραφία είναι δική μου, τραβηγμένη πριν τρία χρόνια στο Μώλο της Αγ. Νικολάου. Τη θυμήθηκα σήμερα, όταν άκουσα δυο νέα παιδιά να δίνουν ραντεβού το βραδάκι σε αυτό ακριβώς το σημείο της πόλης. Το αγαπώ αυτό το μέρος, είναι μιαν εικόνα απόλυτα συνυφασμένη με αυτό που λένε "Η πόλη μου, όταν κλείνω τα μάτια μου".

________________________________________________________

Κι αίφνης μου ήρθε στο νου ο κάτωθι διάλογος που έλαβε χώρα το καλοκαίρι (που μόλις  πέρασε), μεταξύ μου κι ενός "τύπου". Κάτσε να σε βάλω στο κλίμα. Λοιπόν, νύχτα σε σχετικά ήρεμο μπαράκι (από τα αγαπημένα μου) έχω βγει με τους φίλους μου και τυχαία συναντάμε μιαν παρέα αποτελούμενη από κάποια οικεία προς εμάς άτομα. Μετά τις σχετικές συστάσεις έχουμε καταλήξει μια παρέα, αλλά εγώ ομολογώ έχω αρχίσει να μην περνάω καλά...τους βαριέμαι και το κυριότερο ένας μ@λ@κ@ς (από εκείνη την ειδική κατηγορία των λίγων!) παρά τις απανωτές χυλόπιτες που του σερβίρω επιμένει! Κάποια ώρα είπα να φύγω και δεν προφταίνω να απομακρυνθώ, τσουπ παρτον μπροστά μου. Ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος:

[Μ@λ@κ@ς, με στυλ μαγκιά- κλανιά] : Σπίτι σου ή σπιτι μου θα συνεχίσουμε;

[Σείριος με ύφος χιλίων καρδιναλίων] : Ούτε στο' να ούτε στ' άλλο. Καθείς σπιτάκι του, ήσυχα ήσυχα!

[Μ@λ@κ@ς, με στυλ μαγκιά - κλανιά, γεμάτος απορία] : Δηλαδή με φτύνεις; 

[Σείριος με ύφος δέκα χιλιάδων καρδιναλίων] : ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ!

Ώρες ώρες με θαυμάζω! Αφήνω τα γαλλικά και το πιάνο στην άκρη και γίνομαι θρασύς. Όχι δεν είναι ωραίο πράγμα η χυλόπιτα ειδικά όταν στη σερβίρουν κατάμουτρα αλλά κάποια άτομα τη ζητούν επίμονα. Και βέβαια εγώ που τα γράφω όλα τούτα έχω φάει χυλόπιτα πεσκέσι, πρώτης τάξεως! Συνήθως δε μιλάω για αυτά τα θέματα, τι μου ήρθε απόψε...? 
__________________________________________________________

Εν τω μεταξύ η φωνή της Mercedes Sosa, στο Grasias a la Vida έχει στοιχειώσει μέσα μου. Δεν καταλαβαίνω τι λένε οι στίχοι του κομματιού ούτε θέλω να βρω στο νετ τους στίχους μεταφρασμένους στα αγγλικά.  Προτιμώ να μένει μέσα το αίσθημα που γεννά η απορία των όσων ακούω. Αλήθεια πως να περιγράψεις με σαφήνεια αυτό το συναίσθημα;
 ___________________________________________________________




Πάλι πολυθεματική (πολυποστ / χωρίς σαφές νόημα ύπαρξης) έγινε τούτη η ανάρτηση. Άλλα ντ' άλλα της Παρασκευής το Γάλα... Άλλα ξεκίνησα να γράφω, με άλλη διάθεση κι άλλους σκοπούς. Έρμαιο καθώς είμαι των συναισθημάτων μου, αφέθηκα κ είχαμε τελικά την παρούσα ανάρτηση. 


Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας!