Το θαύμα εγένετο!

Ύστερα από δυο μήνες στρατιωτικής παραμονής στην ιστορική Τριπολιτσά, ήρθε το πολυπόθητο φύλλο πορείας που με ξαποστέλνει από την Αρκαδία. Για να είμαι δίκαιος, δεν ήταν κι άσχημα στο στρατόπεδο αλλά το κρύο,  η υγρασία κι η ομίχλη της Τρίπολης δεν υποφέρονται...

Οι υπηρεσίες κι οι σκοπιές πολλές, αλλά είμαι συμβιβασμένος με αυτό! Όπου κι αν πας, ελλείψει στρατευμένων, το σκηνικό είναι ίδιο κι απαράλλαχτο. Εξάωρες ή οχτάωρες σκοπιές (καλά μην τρομάζεις... δύο τρίωρα ή δύο τρίωρα κι ένα δίωρο αντίστοιχα με κενές ώρες ενδιάμεσα!), περίπολος, μαγειρεία, πλυντήρια, λάντζα...  κι ενδιάμεσα πολλές πολλές κενές χαμένες ώρες. Ώρες για διακοπτόμενο ύπνο, για ανάγνωση βιβλίων κι εξόδων.

Κι αν για κάτι λυπάμαι, είναι γιατί απ' την Δευτέρα δε θα έχω συντροφιά δυο καλά παιδιά που γνώρισα εκεί μέσα. Η εικοσιτετράωρη καθημερινή έγκλειστη επιβίωση των ίδιων δυσκολιών σε φέρνουν κοντά, σε κάνουν πιο υποχωρητικό και χωρίς αμφιβολία σε "δένουν" με έναν περίεργο τρόπο. Δεν ξέρω αν είναι φιλία ή ανάγκη για επικοινωνία το παραπάνω συναίσθημα, σίγουρα όμως, είναι σχέσεις αρκετά ειλικρινείς.

Κι αν με ρωτήσετε ποιες ήταν οι αγαπημένες μου υπηρεσίες χωρίς πολλή σκέψη θα σας απαντήσω η οκτάωρη παραμονή στην πύλη κι η σκοπιά στη Σ11. Το να είσαι ΑΜ(ίτης) στην κεντρική πύλη σου χάριζε αυτόματα ένα ζεστό χώρο παραμονής, αρκετό γράψιμο στα βιβλία εισόδου - εξόδου και χρόνο τήρησης προσωπικών σημειώσεων (αν τυγχάνεις να είσαι "γραφιάς" σαν εμένα!). Μόνο αρνητικό αυτής της υπηρεσίας, αποκόπτεσαι από τον έξω κόσμο καθότι δεν μπορείς να φλυαρείς στα τηλέφωνα. Σχετικά τώρα, με τη σκοπιά στη Σ11 τι να πω...αααα ναι! Μου άρεσε διότι ήταν σε σημείο όπου έβλεπα έγκαιρα την έλευση της εφόδου και το βασικότερο (!) κάθε σκοπιά ήταν ευκαιρία για ελεύθερη σκέψη. Κι όταν οι σκέψεις τελείωναν το έριχνα στο....τραγούδι!

Τι έχουν ακούσει τα κορφοβούνια της Τρίπολης και τα περιφερόμενα τσακάλια δε λέγεται! Το ρεπερτόριο είχε έντεχνη, λαϊκή και "σκυλέ" μουσική... Από κλασικές επιτυχίες Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, από Βοσκόπουλο, Μοσχολιού ίσαμε Ζαμπέτα, μα και Στανίση, Σακελλαρίου... Κι αν κάνω top list νομίζω ότι στην κορυφή βρίσκεται το "χαρτινο το φεγγαράκι", το "πριν χαθεί το όνειρό μας", το "επεμβαίνεις" και το "αμαρτία μου". Μουσικές ανάλογα με τα κέφια, τις διαθέσεις και τα μεράκια της στιγμής.... Μη θαρρείς ότι είμαι τόσο ψυχάκιας που τρελαίνομαι να κάνω σκοπιά, αλλά είναι σαφώς καλύτερα από το να τρίβεις ταψιά (λάντζα!) με κρύο νερό και σκόνη πλυντηρίου για απορρυπαντικό!

Σε αυτό το δίμηνο, εμπέδωσα ότι στο στρατό κάθε στιγμή είναι κατάλληλη για ύπνο! Έτσι απλά! είσαι ελεύθερος, δεν κάνεις τίποτα; Την πέφτεις με τα άρβυλα στο κρεβάτι και σκεπάζεσαι με το στρατιωτικό πανωφόρι. Άκουσε που σου λέω...αργεί πολύ να έρθει η ώρα για τη βραδινή κατάκλιση... Επίσης, έμαθα τη λέξη ντεμέκ(=και καλά!) που λένε όλοι οι Βορειοελλαδίτες...κι όταν ήθελα να τους πειράξω έφτιαχνα προτάσεις βάζοντας τη λέξη ντεμέκ. 

Το σπουδαιότερο, όμως, που είδαν τα μάτια μου, ήταν η απομυθοποίηση του στρατού από τον ίδιο το στρατό! Θα επανέλθω με άλλη ανάρτηση σε τούτο το τελευταίο γιατί δε θέλω να χαλάσω την καλή μου διάθεση! Ξύπνησα πριν καμιά ώρα, είπα να γράψω δυο γραμμές και θα φύγω σφαίρα για μια βολτούλα! Είναι χαρά Θεού εδώ (στα πάτρια εδάφη). Σαν άνοιξη είναι τούτος ο χειμώνας στα μέρη μας...

Την καλημέρα μου!

ΥΓ.1 . Θα απαντήσω στα σχόλια που αφήσατε (όσο έλειπα) στην προηγούμενη ανάρτηση αλλά αργότερα...

ΥΓ.2. Γλυκιά μανούλα ευχαριστώ σας για το βραβείο που μου χαρίσατε. Θα τακτοποιήσω άμεσα τις υποχρεώσεις μου... φιλάκια!

ΥΓ.3. Οι φωτογραφίες για όλους σας, αλλά με λίγη παραπάνω φροντίδα για τον Rena Fan, που πέρα σε από τα ίδια μέρη με μένα...μέσα στα πλήθη κι εγώ... (κλικ πάνω σε όποια φωτογραφία θέλετε να δείτε μεγαλύετρη και πιο καθαρή). Οι φωτογραφίες είναι από την "πρώτη περίοδο" στράτευσης....της βασικής εκπαίδευσης!