" Ἐδῶ ποῦ ἔφθασες, λίγο δὲν εἶναι "

Επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα... Μετά το όνειρο ο σκληρός εφιάλτης...

Η αρχή των σοβαρών προβλημάτων... Το πάγωμα των συναισθημάτων...

Η προσπάθεια να κολλήσει το γυαλί μεγάλη δύσκολη και κοπιώδης...

Και τα προβλήματα μεγαλώνουν... 

Η ανάγκη για επικοινωνία αυξάνεται, η απόσταση μεγαλώνει και ο αρχικός ενθουσιασμός δίνει τη θέση του στην προσοχή και τη ψυχρότητα...
Θα υπάρξει άραγε άλλη συνάντηση μετά από καιρό;
Και αν ναι τι θα ειπωθεί και τι θα γίνει;
Ο πανδαμάτωρ χρόνος θα δείξει...
Τίποτα δε θα είναι το ίδιο... 

ΙΟΥΛΙΕΤΑ
Είναι που πόνεσα καλέ μου από λόγια τόσο μεγάλα. Θα 'ρθω μαζί σου, μα τούτο πρώτα σε με ορκίσου. Δεν θέλω σ’ αγαπώ να μου πεις άλλα! Δε θέλω λόγια μεγάλα κι ας είναι μέσα απ' την ψυχή σου.

ΡΩΜΑΙΟΣ
Μα πως αυτό μπορεί να γίνει...; Όταν αυτά που νιώθω θέλω δικά σου να' ναι; Γιατί η αγάπη μέσα μου να μείνει; Έτσι κι αλλιώς όταν για αγάπη δεν ακούς, πιστεύεις δε σ' αγαπάνε!

ΙΟΥΛΙΕΤΑ
Υποσχέσου μου αυτό, αλλιώς με χάνεις! Πόνεσα από λέξεις και υποσχέσεις δίχως ουσία. Αν μ’ αγαπάς, την αγάπη σου θέλω πράξη να την κάνεις. Δε θέλω «αγάπη» που καταλήγει σε σκέτη συνουσία...

θα μου περάσει, το σύνδρομο "Ρωμαίος κι Ιουλιέτα". Είναι που το ξανά είδα πρόσφατα στο θέατρο και  το διαβάζω για δέκατη τέταρτη φορά...Σε αυτό το σύνδρομο δρα καταλυτικά κι η αθεράπευτη βλακεία μου, γεγονός που με κάνει να μην βάζω μυαλό...