Στιγμές ελευθερίας...

Στιγμές ελευθερίας σε μια εποχή που η ελευθερία θεωρείται δεδομένη...όσο δεδομένη μπορεί να είναι η ελευθερία, η αγάπη, τα συναισθήματά μας έναντι των άλλων, το καθετί που ορίζεται και παραμένει απροσδιόριστο!

Στιγμές ελευθερίας σε μια πόλη που το κλίμα της είναι ψυχρό μα τα πρόσωπα των ανθρώπων χαμογελαστά. Στην πόλη που είκοσι λεπτών περπάτημα είναι αρκετό για να τη δεις ολάκερη, που έχει ζωή και κόσμο (καθώς λεν οι ντόπιοι) μονάχα στις επίσημες εξόδους των στρατοπέδων.

Στιγμές ελευθερίας στις οποίες επιτρέπω στον ίδιο μου τον εαυτό να σκέφτεται, να πονά και να συλλογιέται. Η Πάτρα φαντάζει πολύ μακρυά από εδώ που βρίσκομαι...σαν αστραπή πήγα και γύρισα. Δε μου λείπει τίποτε άλλο από τον τόπο μου, όσο η αύρα της θάλασσας. Εδώ βραδιάζει νωρίς κι ο ήλιος χάνεται πίσω από τα βουνά...δε δύει ομαλά κάνοντας τον ουρανό να  παίρνει μαβί απόχρωση.  (όποιος έχει ζήσει σε παράκτια πόλη θα καταλαβαίνει τι θέλω να πω)

Στιγμές ελευθερίας που αναλώνονται σε ένα ρυπαρό νετ καφέ της πόλης που υπηρετώ. Όσο βασανιστικά αργά περνούν οι ώρες μέσα στη μονάδα, τόσο πιο γρήγορα περνούν οι  ώρες της εξόδου. Σε λίγο πάλι θα είμαι μέσα, το κουδούνι για το βραδινό προσκλητήριο θα μου υπενθυμίσει ότι είμαι ο Σμηνίτης Σείριος...

Στιγμές ελευθερίας, όπως κι οι στιγμές  εκείνες που νιώθεις πιο δυνατό το κάλεσμα του εαυτό σου να αποτινάξεις ό,τι σε πίκρανε, σε πλάνεψε και σε γέλασε... στιγμές που νιώθεις "το κορμί σου να λυγάει, να γελάει"  και να εκλιπαρεί για να έρθεις να το πάρεις και να το ταξιδέψεις μες στο βυθό σου, ώστε να αγαπηθεί και να λυτρωθεί...

 

Στιγμές ελευθερίας που τώρα τέλειωσαν...