Στρατιωτική Καθημερινότητα!

Εκεί, στο στρατόπεδο όπου περνάω τον καιρό μου κάνοντας τη θητεία μου, όλα κυλούν με εντελώς διαφορετικούς ρυθμούς από αυτούς που είχα μάθει στην πρότερη μου ζωή μου. Δεκάωρες (10ωρες) και δωδεκάωρες (12ωρες) σκοπιές και πεζά περίπολα, F.O.D. και  λοιπές καθαριότητες, επιστασίες σε διάφορα γραφεία κι άλλα πολλά γεμίζουν τη μέρα μου...

Στην αρχή, με την έλευσή μου στο νέο αυτό στρατόπεδο, έψαχνα με κάθε τρόπο να εξασφαλίσω χρόνο για ξεκούραση και ύπνο. Όμως, φαίνεται πως το κορμί άρχισε να συνηθίζει σε αυτούς τους δύσκολους βιορυθμούς (με κύριο πρόβλημα την κούραση που επιφέρει η παρατεταμένη αϋπνία). Ίσως σε αυτό να έχει συντελέσει κι η εμφανής βελτίωση του καιρού κι ακόμη, το μεγάλωμα της μέρας. Είναι κάτι νύχτες, τελευταία, που αν τύχει κι έχεις όλες σου τις αισθήσεις σε εγρήγορση θα ακούσεις ένα αλλόκοτο βουητό... είναι η έλευση της άνοιξης... τα δέντρα ετοιμάζονται να "ανοίξουν τα μάτια τους" κι αναμφίβολα η Περσεφόνη βάζει τα καλά της...

Όχι πως δεν κουράζομαι πια ή πως βρήκα το μυστικό να καταπολεμήσω την αϋπνία αλλά έχω αρχίσει να βρίσκω περισσότερα ενδιαφέροντα στον "έγκλειστο"  βίο μου! Άρχισα να διαβάζω βιβλία μέσα στο στρατόπεδο (οκ και στις σκοπιές αν τύχει κι οι συνθήκες το ευνοήσουν!), στις στρατιωτικές μου τσέπες υπάρχουν πλανήσφαιρα για την καλύτερη κι ακριβέστερη παρατήρηση των αστερισμών στον έναστρο νυχτερινό ουρανό (αυτό γίνεται πάντα στα νυχτερινά νούμερα σκοπιάς) κι ύστερα από αρκετό καιρό άρχισα να κρατώ χειρόγραφες σημειώσεις στο βιβλίο σημειώσεων, που για αυτό το σκοπό είχα αγοράσει λίγες μόνο μέρες πριν παρουσιαστώ στην Τρίπολη. Κατά την πάγια συνήθεια μου, άλλα κείμενα παραμένουν ημιτελή κι άλλα ολοκληρώνονται. Είναι γεγονός, ότι για να γράψω πρέπει να είμαι ήρεμος, μόνος με τις σκέψεις μου και το ουσιαστικότερο να έχω διάθεση! Ε, λοιπόν, όταν συμβαίνουν όλα τούτα, συνήθως, είμαι σε κάτι θεοσκότεινες σκοπιές που μόνο να γράψω δεν μπορώ...

Βασικός συνοδοιπόρος σε όλες τις στιγμές μου είναι οι μουσικές λίστες που έχω δημιουργήσει...οι φωνές και τα μηνύματα των φίλων όταν φτάνουν στο κινητό. Από την καθημερινότητα μου, προ στρατού, δε μου λείπει τίποτε περισσότερο από όσο η ουσιαστική ανθρώπινη επικοινωνία με άτομα οικεία. Κακά τα ψέματα, η τηλεφωνική επικοινωνία είναι υποδεέστερη από την κατά πρόσωπο επικοινωνία...χάνεις τις αντιδράσεις / εκφράσεις από τα πρόσωπα των συνομιλούντων... 

Στις αχανείς εκτάσεις του αεροδρομίου το μάτι σου χάνεται στο απίθανο μωσαϊκό που έχουν φτιαξει οι άγριες ανεμώνες. Κόκκινες (σαν παπαρούνες) μαζί με λιλά ανεμώνες, άγρια κίτρινα λουλούδια, λευκές μαργαρίτες και άγριες φρέζιες με το μεθυστικό τους άρωμα είναι το δεσπόζον ντεκόρ που στιγμές στιγμές σε κάνουν να ξεχνάς ότι είσαι σε στρατόπεδο. (καλά αυτό το τελευταίο που έγραψα μάλλον ενέχει μιαν υπερβολή... στο υπενθυμίζει ο εκκωφαντικός ήχος των αεροσκαφών που βρίσκεσαι θες δε θες!) Κι αν η παραπάνω εικόνα σε έκανε να σκεφτείς ειδυλλιακά εξοχικά τοπία θα σε προσγειώσουν στην πικρή πραγματικότητα τα σμήνη κουνουπιών που υπάρχουν στην περιοχή!

Μάρτη μήνα και έχω χιλιοσημαδευτεί από τα κουνούπια "στούκας" τα οποία τσιμπούν ανεξαιρέτως τους πάντες! Τα μόνα ακάλυπτα μέρη του σώματος (την εποχή αυτή τουλάχιστον!) είναι τα χέρια και το πρόσωπο...ε, λοιπόν, έχω να μετρώ πολλά τσιμπήματα κι είμαστε ακόμα στην αρχή της σεζόν! Στους  θαλάμους καίμε παστίλιες και στις σκοπιές φιδάκια...Ναι (!!!) καλά διάβασες....μόνο AUTAN δεν έχω αγοράσει ακόμα... Τις προάλλες πήγα στο σουπερμάρκετ κι έψαχνα σαν τους τρελούς να βρω που έχουν καταχωνιάσει τα αντικουνουπικά για να αγοράσω. Ντρεπόμουν βλέπεις να ρωτήσω! Που να εξηγείς και ποιος να σε πιστέψει...; 

Αυτά κι άλλα πολλά  συμβαίνουν στη στρατιωτική μου θητεία, όπου αισίως κοντεύω να εκτίσω το ένα τρίτο της...Τι γρήγορα που περνάει ο καιρός...; Όλα τα παίρνει μακρυά...δυστυχώς παίρνει μακρυά και αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα...κι ύστερα φτάνουμε να μιλάμε για αυτά σα να είναι "εικόνες"...ύστερα φτάνουμε "να μιλάμε για όσα δε μας αγγίζουν πια"...

"Είν' ο κόσμος δύσκολη γραφή
όλο σβήνεται
κι αν δεν διαβαστεί με την αφή
τίποτα δεν γίνεται..."

 

______________________________________________________

*Rena Fan, ευχαριστώ σε για τα υπέροχα οκτάστιχα...

** Όλες οι φωτογραφίες από το στρατόπεδο που βρίσκομαι τώρα! Ελπίζω ο εχθρός να μην παραμονεύει....και να μην χαζεύει τις δικές μου φωτογραφίες...άσε που αν θέλει, μια ματιά να ρίξει στο Google Earth, θα δει πολλές περισσότερες εικόνες... 

Χαιρετώ και φιλώ σας!