Αλλάζω, αλλάζεις, αλλάζει… Αλλάζουμε, αλλάζετε, όλοι αλλάζουν!
Όποτε έχω επιχειρήσει να γράψω κάτι που το έχω σκεφτεί, σκιαγραφήσει και σχεδόν ετοιμάσει κάτι συμβαίνει, με αποσυντονίζει και στο τέλος γράφω άλλα πράγματα! Κάτι ανάλογο συνέβη και σήμερα! Είχα αποφασίσει να γράψω κάτι κι άξαφνα η διάθεσή μου κάνει μεταστροφή και νιώθω ένα αίσθημα που με καλεί να αναπολήσω το παρελθόν! Το παρελθόν άλλωστε, στέκει πάντοτε στο πλάι της πορείας μας. Μαζί του οι χαρές κι λύπες μας, οι επιτυχίες κι οι αποτυχίες μας, οι έρωτες κι οι χωρισμοί, οι αθώες πράξεις κι οι πονηριές μας!
Αυτές οι μέρες, σχεδόν πάντοτε, μου φέρνουν ένα σφίξιμο στο στομάχι. Μου θυμίζουν τις δικές μου αντίστοιχες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Περίεργο πράγμα να είσαι 17 στα 18 και να καλείσαι να έχεις καταλήξει με τι θα ασχοληθείς επαγγελματικά στην υπόλοιπη ζωή σου, την ώρα που καλά καλά δεν ξέρεις τι είναι ζωή! Όταν πλησίαζαν εκείνες οι μέρες για το μόνο που είμαι βέβαιος είναι ότι δεν ήξερα αν ήθελα να γίνω χημικός, φυσικός ή μαθηματικός! Ήξερα ότι αγαπώ τα παιδιά, μου αρέσουν οι θετικές επιστήμες κι αγνοούσα παντελώς τις δυσκολίες που θα επρόκειτο να συναντήσω! Αυτά άλλωστε δε στα λέει κανένας δάσκαλος, δε σε ενημερώνει κανείς!
Οι δάσκαλοι πιέζουν με τον τρόπο τους για περισσότερη μελέτη, οι γονείς καρτερούν να δουν τα όνειρα κι τις θυσίες τους να καρποφορούν και τα παιδιά χάνονται ανάμεσα στις άλγεβρες, τα λατινικά, τα μαθηματικά και τα αρχαία κατεύθυνσης! Όποιος έχει περάσει από ανάλογο στάδιο θα καταλαβαίνει τι θέλω να πω… όπως θα καταλαβαίνει και τη λέξη ονειροπόλημα! Διότι σε εκείνη ακριβώς την ηλικία είναι που κάνεις τα περισσότερα όνειρα για εσένα! Όνειρα απτά κι άλλα τα οποία για πάντοτε παραμένουν όνειρα!
Θυμάμαι τις τελευταίες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, την ησυχία που επικρατούσε στο σπίτι, τον πατέρα μου να μελετάει τα δικά του βιβλία στο σαλόνι σε μιαν ένδειξη βουβής συμπαράστασης στο πρόσωπό μου. Θυμάμαι που μια νύχτα άρχισα να κλαίω με αναφιλητά μη ξέροντας το ακριβές γιατί! Πίεση, σπάσιμο νεύρων, τάση εκτόνωσης… όλα αυτά και τίποτα απ’ αυτά!
Συντροφιά σε όλη αυτή την προσπάθεια το ραδιόφωνο! Τόσο χαμηλόφωνα ώστε με δυσκολία να ακούς, όμως ήταν μια παρηγοριά, μια συντροφιά που κάθε βράδυ σου ταξίδευε! Από εκείνες τις τελευταίες μέρες θυμάμαι, ακόμα, τη Sunnefoula να με καλεί στο τηλέφωνο για να με εμψυχώσει, να με κάνει να ξεχαστώ, να μου ευχηθεί καλή επιτυχία…
Κι η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να βρεθώ από άλλο μετερίζι (τώρα πια) κοντά σε αυτή την ηλικία, σε αυτά τα παιδιά που τόσο πολύ μοιάζουν με το Seirio εκείνης της εποχής. Τον Seirio που τραγουδούσε το «κόκκινα χείλη φίλησα», εκείνον τον μικρό που πίστευε πως οι Πανελλαδικές δεν είναι κριτήριο για να αποδείξεις την ευφυΐα σου αλλά το μέσω για να συνεχίσεις να μαθαίνεις σε μια προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος για σένα κι όχι για τον περίγυρο!
Κι επειδή τούτο το blog πιθανόν να το διαβάζουν και παιδιά σε αυτή την ηλικία θα τους πω να μην αγχώνονται. Έχουν μέρες και χρόνο για διάβασμα και πολλή ξεκούραση. Να ονειρεύεστε παίδες το μέλλον σας, τις ζωές σας και να θυμάστε ότι με τις Πανελλαδικές δεν τελειώνει η ζωή αλλά ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ!
Όποτε έχω επιχειρήσει να γράψω κάτι που το έχω σκεφτεί, σκιαγραφήσει και σχεδόν ετοιμάσει κάτι συμβαίνει, με αποσυντονίζει και στο τέλος γράφω άλλα πράγματα! Κάτι ανάλογο συνέβη και σήμερα! Είχα αποφασίσει να γράψω κάτι κι άξαφνα η διάθεσή μου κάνει μεταστροφή και νιώθω ένα αίσθημα που με καλεί να αναπολήσω το παρελθόν! Το παρελθόν άλλωστε, στέκει πάντοτε στο πλάι της πορείας μας. Μαζί του οι χαρές κι λύπες μας, οι επιτυχίες κι οι αποτυχίες μας, οι έρωτες κι οι χωρισμοί, οι αθώες πράξεις κι οι πονηριές μας!
Αυτές οι μέρες, σχεδόν πάντοτε, μου φέρνουν ένα σφίξιμο στο στομάχι. Μου θυμίζουν τις δικές μου αντίστοιχες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Περίεργο πράγμα να είσαι 17 στα 18 και να καλείσαι να έχεις καταλήξει με τι θα ασχοληθείς επαγγελματικά στην υπόλοιπη ζωή σου, την ώρα που καλά καλά δεν ξέρεις τι είναι ζωή! Όταν πλησίαζαν εκείνες οι μέρες για το μόνο που είμαι βέβαιος είναι ότι δεν ήξερα αν ήθελα να γίνω χημικός, φυσικός ή μαθηματικός! Ήξερα ότι αγαπώ τα παιδιά, μου αρέσουν οι θετικές επιστήμες κι αγνοούσα παντελώς τις δυσκολίες που θα επρόκειτο να συναντήσω! Αυτά άλλωστε δε στα λέει κανένας δάσκαλος, δε σε ενημερώνει κανείς!
Οι δάσκαλοι πιέζουν με τον τρόπο τους για περισσότερη μελέτη, οι γονείς καρτερούν να δουν τα όνειρα κι τις θυσίες τους να καρποφορούν και τα παιδιά χάνονται ανάμεσα στις άλγεβρες, τα λατινικά, τα μαθηματικά και τα αρχαία κατεύθυνσης! Όποιος έχει περάσει από ανάλογο στάδιο θα καταλαβαίνει τι θέλω να πω… όπως θα καταλαβαίνει και τη λέξη ονειροπόλημα! Διότι σε εκείνη ακριβώς την ηλικία είναι που κάνεις τα περισσότερα όνειρα για εσένα! Όνειρα απτά κι άλλα τα οποία για πάντοτε παραμένουν όνειρα!
Θυμάμαι τις τελευταίες μέρες πριν τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, την ησυχία που επικρατούσε στο σπίτι, τον πατέρα μου να μελετάει τα δικά του βιβλία στο σαλόνι σε μιαν ένδειξη βουβής συμπαράστασης στο πρόσωπό μου. Θυμάμαι που μια νύχτα άρχισα να κλαίω με αναφιλητά μη ξέροντας το ακριβές γιατί! Πίεση, σπάσιμο νεύρων, τάση εκτόνωσης… όλα αυτά και τίποτα απ’ αυτά!
Συντροφιά σε όλη αυτή την προσπάθεια το ραδιόφωνο! Τόσο χαμηλόφωνα ώστε με δυσκολία να ακούς, όμως ήταν μια παρηγοριά, μια συντροφιά που κάθε βράδυ σου ταξίδευε! Από εκείνες τις τελευταίες μέρες θυμάμαι, ακόμα, τη Sunnefoula να με καλεί στο τηλέφωνο για να με εμψυχώσει, να με κάνει να ξεχαστώ, να μου ευχηθεί καλή επιτυχία…
Κι η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να βρεθώ από άλλο μετερίζι (τώρα πια) κοντά σε αυτή την ηλικία, σε αυτά τα παιδιά που τόσο πολύ μοιάζουν με το Seirio εκείνης της εποχής. Τον Seirio που τραγουδούσε το «κόκκινα χείλη φίλησα», εκείνον τον μικρό που πίστευε πως οι Πανελλαδικές δεν είναι κριτήριο για να αποδείξεις την ευφυΐα σου αλλά το μέσω για να συνεχίσεις να μαθαίνεις σε μια προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος για σένα κι όχι για τον περίγυρο!
Κι επειδή τούτο το blog πιθανόν να το διαβάζουν και παιδιά σε αυτή την ηλικία θα τους πω να μην αγχώνονται. Έχουν μέρες και χρόνο για διάβασμα και πολλή ξεκούραση. Να ονειρεύεστε παίδες το μέλλον σας, τις ζωές σας και να θυμάστε ότι με τις Πανελλαδικές δεν τελειώνει η ζωή αλλά ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ!
Αυτά που γράφεις στην τελευταία παράγραφο, τα λέω κι εγώ στους μαθητές μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή σου μέρα και καλή βδομάδα!