Τι να γράψω και πώς να σας αποχαιρετήσω; Για μένα τούτο το blog υπήρξε ο προσωπικός μου εξομολόγος, ένα μέσο που με άκουγε και μοιραζόμουν σκέψεις και συναισθήματα. Με ειλικρινή πόνο και θρήνο ψυχής είμαι υποχρεωμένος να σταματήσω να γράφω… να μιλάω… να μοιράζομαι…
Τούτη η αργία υπολόγιζα να συμβεί περί τις αρχές Σεπτέμβρη, ένεκα των στρατιωτικών υποχρεώσεων αλλά συμβαίνει τώρα! Αγαπώ τούτο το χώρο γιατί είναι κομμάτι από μένα, είναι ο Σείριος, είμαι ΕΓΩ!
Ένα μεγάλο κι ειλικρινές ευχαριστώ σε όσους κατά καιρούς διάβασαν τις σκέψεις μου, άκουσαν τις μουσικές μου επιλογές κι ονειρεύτηκαν…
… Μην ξεχνάτε, «είναι ωραίο να κάνεις όνειρα κι ας μη βγουν αληθινά!».
Φιλώ σας!
αν κανεις δυο(2) μερες μετα την πρωταπριλια πλακα θα φας πολλες φαπες φιλε!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήπροσωπικο σου θεμα αλλα λυπαμαι πολυ που δεν θα διαβαζω οσα ελεγες...(και που δεν εγραψες ποτε την ιστορια του σινεμα...)
Δε θα χαθουμε...
Ελπίζω η αποχή σου να είναι κάτι προσωρινό και να επανέλθεις σύντομα. Εύχομαι κάθε ευκολία...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπητέ Σείριε, σου ευχόμαστε καλή στρατιωτική θητεία. Αλήθεια θα μας λείψεις, μα ελπίζουμε στις άδειές σου να ξεκλέβεις χρόνο και να μας "επισκέπτεσαι". Θα είναι χαρά και ευχάριστη έκπληξη για μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣείριε αρ γιου σιριους???
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπαίνω κι εγώ να πω μια καλησπέρα, και παφ! η σφαλιάρα!
ακόμα περιμένω τηλέφωνο ε!
συννεφούλα