Ο Μικρός Πρίγκιπας

Από τότε που διάβασα πρώτη φορά τον Μικρό Πρίγκιπα έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Ωστόσο, το βιβλίο αυτό δεν παύει να με συγκινεί και ομολογώ ότι ολοένα προστρέχω στις σελίδες του. Με κάθε ανάγνωση βρίσκω καινούρια νοήματα…

Σήμερα, στο πέρας μιας ζεστής ηλιόλουστης μέρας διάλεξα να διαβάσω αυτό! Άραγε, εσείς πως βλέπετε τα ηλιοβασιλέματα… ;

Αχ, μικρέ μου πρίγκιπα! Έτσι, σιγά σιγά, κατάλαβα τη μελαγχολική σου ζωούλα. Για πολύν καιρό, δεν είχες τίποτα να σε διασκεδάσει παρά μονάχα τα απαλά ηλιοβασιλέματα. Την καινούργια αυτή λεπτομέρεια την έμαθα την τέταρτη μέρα το πρωί, όταν μου είπες:

«Πολύ μ' αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα. Πάμε να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα...»

«Μα πρέπει να περιμένουμε...»

«Να περιμένουμε τι;»

«Να περιμένουμε τον ήλιο να βασιλέψει».

Φάνηκες να ξαφνιάστηκες στην αρχή κι ύστερα γέλασες με τον εαυτό σου. Και μου είπες:

«Όλο νομίζω πως είμαι στον τόπο μου!»

Είναι γεγονός. Όλοι το ξέρουν πως όταν είναι μεσημέρι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ήλιος στη Γαλλία βασιλεύει. Θα 'φτανε να μπορούσαμε να πάμε στη Γαλλία μέσα σ' ένα λεπτό και θα βλέπαμε τον ήλιο να βασιλεύει. Δυστυχώς όμως, η Γαλλία είναι πολύ μακριά. Αλλά στον τόσο δα μικρό πλανήτη σου, έφτανε να τραβήξεις την καρέκλα σου δυο βήματα πιο κάτω. Κι έβλεπες το δειλινό όποτε το ήθελες...

«Μια μέρα, είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαράντα τρεις φορές!»

Και μετά από λίγο συνέχισες:

«Ξέρεις... όταν είσαι λυπημένος σ' αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα...»

«Κείνη τη μέρα με τις σαράντα τρεις φορές ήσουν τόσο λυπημένος λοιπόν;»

Ο μικρός πρίγκιπας όμως δεν απάντησε.