Μια απροσδόκητη φιλία!

Σήμερα, η φίλη μου η Μ. έχει γενέθλια! Να σε χαιρόμαστε Καλαμαράκι μου! Η γνωριμία μου με τη Μ. περίεργη. Γνωριστήκαμε μέσω κάποιου τρίτου πριν από ενάμιση χρόνο. Ναι, θυμάμαι καλά εκείνη τη μέρα! Είχαμε βγει για καφέ με την παρέα μου, σε ένα γνωστό «παιχνιδομάγαζο», στη γειτονιά μου. Είχα προτείνει και στον Α. να έρθει μαζί μας (όπου Α. βλέπε κοινός μας γνωστός!) και μου είχε απαντήσει με ένα μήνυμα στο κινητό λέγοντας μου, αν θα είχα πρόβλημα να έρθουν κι ορισμένοι φίλοι του.
Για να είμαι ειλικρινής, από ευγένεια είχα απαντήσει πως δεν είχα πρόβλημα. Έτσι δώσαμε ραντεβού στο καθορισμένο μέρος. Κάποια στιγμή, ενώ έχουμε μαζευτεί αρκετοί, με συνδετικούς κρίκους των δύο διαφορετικών παρεών τον Α. κι εμένα, ρώτησα μεταξύ σοβαρού κι αστείου,

«Περιμένουμε κι άλλους!;».

Για να λάβω την απάντηση :

«Ναι, θα έρθει η Μ. μια φίλη μας κι αργότερα σχολώντας ίσως περάσει κι ο φίλος της ο Κ. Είναι ευχάριστα τα παιδιά, θα δεις…»

Πράγματι, δεν πέρασε πολύ ώρα κι ήρθε στη συντροφιά μας η Μ. Άνθρωπος έξω καρδιά. Από την πρώτη χειραψία μας την συμπάθησα και της το έδειξα. Έξυπνη (παρότι φυσική ξανθιά….χι χι), αυθόρμητη κι ειλικρινής! Με κέρδισε σαν άνθρωπος κι έτσι βάλθηκα να «σκανάρω» την ψυχή της όση ώρα ήμασταν μαζί, εκεί έξω. Μέσα από τα γέλια που κάναμε εκείνο το βράδυ κατόρθωσα να εντοπίσω πόσο ευαίσθητη είναι και πόσο πολύ δοσμένη η καρδιά της στον Κ.

Φεύγοντας όλοι μαζί, περπατώντας προς τη στάση της είχα πει διακριτικά:

«Να ξέρεις σε συμπάθησα! Μια συμβουλή θα σου δώσω εντελώς φιλική. Να προσέχεις τον εαυτό σου κι να μην αφήσεις κανέναν να σε πληγώσει. Σίγουρα δεν θα το αξίζει!»

Κάπως έτσι καληνυχτιστήκαμε. Δεν αλλάξαμε τηλέφωνα, ούτε καν είπαμε το χιλιο ειπωμένο «Τα λέμε….». Δεν ήμαστε φίλοι, ούτε καν γνωστοί. Είχαμε βρεθεί σε μια παρέα κι δεν υπήρχε προοπτική να τα ξαναπούμε.

Όλα αυτά έλαβαν χώρα, το πρώτο σαββατοκύριακο το περσινού Νοέμβρη. Η βδομάδα που ακολούθησε κύλησε τόσο γρήγορα που ούτε κατάλαβα πότε πέρασε. Ετοιμαζόμουν για ένα συνέδριο με τη σχολή στην Καλαμπάκα, το δεύτερο σαββατοκύριακο του Νοέμβρη.

Έτσι κι έγινε! Σάββατο, λοιπόν, μια βδομάδα από την αρχική γνωριμία μας, εγώ «μορφωνόμουν»… ετοιμαζόμουν για έξοδο σε ένα μαγαζί της περιοχής (αυτό είναι μια ολόκληρη ιστορία από μόνη της!) και ακούω το κινητό να χτυπά.

Ντιν ντιν…μήνυμα! Κοιτώ, άγνωστος αποστολέας, ανοίγω το μήνυμα και διαβάζω:

«Γεια, είμαι η Μ. ζήτησα από τον Α. το κινητό σου κτλ. Ήθελα να σε ευχαριστήσω…κτλ. Δεν είμαι καλά, το και το…»

Από εκείνη τη στιγμή, παρότι ήμουν μακρυά νομίζω ότι γίναμε φίλοι. Μου εμπιστευόταν κάτι προσωπικό της, χωρίς να με ξέρει ιδιαίτερα. Νομίζω ότι τη συμβούλεψα και δώσαμε ραντεβού για από κοντά επικοινωνία στην Πάτρα. Στη συνάντηση μας, νιώθαμε τόσο οικεία ο ένας στον άλλο…πρωτόγνωρο συναίσθημα. Είχαμε την αίσθηση ότι γνωριζόμασταν χρόνια.

Μέσα από αυτές τις γραμμές θέλω να της πω να παραμείνει ευαίσθητη και να θυμάται ότι «ήταν στο πανηγύρι που την βρήκα κι ότι ήταν στο πανηγύρι που την έχασα!», όπως εκείνο το ηλιοβασίλεμα που είχαμε δει κι είχαμε ονειρευτεί ο καθένας τις ζωές μας!

Να είσαι πάντα καλά ΚΑΛΑΜΑΡΑΚΙ μου! Χαίρομαι που κάνουμε παρέα κι είμαστε φίλοι.

**Η φωτογραφία αυτή είναι από εκείνη την ονειρεμένη δύση που είχαμε δει, τρώγοντας παγωτά, γελώντας και κάνοντας όνειρα. Αχ "καλαμαράκι" μου! Να είσαι πάντοτε καλά, σ'αγαπάω.