είναι αυτοί που ζουν κοντά μου.
Τους κοιτάζω, τους αγγίζω, τους μιλώ
τους ανοίγω την καρδιά μου…
Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
μες στην άγνωστη ψυχή του.
Ο καθένας στη δική του ξενιτιά
πολεμάει για τη ζωή του…
Οι δικοί μου ξένοι είναι οι αγαπημένοι
Οι δικοί μου άνθρωποι ζούνε μακριά
γι’ αυτό μακριά αγαπάνε…
Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά…
Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
κι αδελφή ψυχή γυρεύει.
Και στα κρύσταλλα κομμάτια της καρδιάς
την αλήθεια του λαξεύει…
Οι δικοί μου άνθρωπο της καρδιάς μου οι πόθοι
Οι δικοί μου άνθρωποι της καρδιάς μου τόποι
[Χ.Αλεξίου]
«Ο καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα
ΑπάντησηΔιαγραφήΜονάχος στη δόξα και στο θάνατο
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί»
Τι ωραία που τα είχε πει ο Ρίτσος στη Σονάτα του Σεληνόφωτος…απλά μεν αλλά όχι απλοικά [όπως λες κι εσύ σε κάποιο ποστ σου, για άσχετο λόγο βέβαια!]