Τα ευτράπελα του ταξιδιού - Μέρος 1ο

Οι μέρες πέρασαν από τότε που έχω επιστρέψει από το Λονδίνο και μαζί επέστρεψε η καθημερινότητα με τα μικρά και μεγάλα προβλήματα, τους μπελάδες και τα πάσης φύσεως άγχη και τρεξίματα! ~πω πω, τι εισαγωγή είναι αυτή που έκανα!~

Οι εικόνες από το Λονδίνο ακόμα να κατασταλάξουν μέσα μου. Ίσως πάλι αυτό να είναι μια δικαιολογία που αρέσκομαι να λέω στον εαυτό μου ώστε να τον ξεγελώ, σα να μη θέλω να επιστρέψει στην τωρινή κατάσταση. Δεν έχει περάσει βράδυ, από την επιστροφή, όπου να μην έχω κλείσει τα μάτια μου σκεπτόμενος ότι είμαι ακόμα εκεί, ότι μιλάω με το «Νερόφιδο», γελάμε και κάνουμε τα δικά μας!

Το ταξίδι αυτό είχε τα ευτράπελα του! ~πως ήταν άλλωστε δυνατό να μην έχει;~ Υπήρξαν στιγμές που τα γέλια μου διαδέχτηκαν στιγμές συγκίνησης και η αμηχανία μου την υπέρμετρη αισιοδοξία μου ότι όλα θα πάνε καλά!

Νομίζω ότι το πρώτο γεγονός που με γέμισε αμηχανία ήταν η αγωνιώδης έρευνα μου (επί βρετανικού εδάφους!) για την παραλαβή των σιδηροδρομικών μου εισιτηρίων για την συνέχιση του ταξιδιού μου! Η λύση ήρθε από την «από μηχανής» θεά Μαρία. Μια Ελληνίδα μου σπούδαζε εκεί και είπε το αμίμητο:

«Πατριώτη, όταν χαμογελούσες στο αεροπλάνο ήσουν κούκλος! Τώρα γιατί συνοφρυώθηκες; Χαμογέλα μου κι εγώ είμαι εδώ για όλα!»

Γύρισα και την παρατήρησα! Δεν την είχα καν επισημάνει κατά τη διάρκεια της πτήσης! Καλή της ώρα όπου κι αν είναι! Μιλήσαμε αρκετά, με κατεύθυνε, πήγαμε μαζί ως την αποβάθρα…κέρασα καφέ και μιλούσαμε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια! Χαιρετηθήκαμε και οι δρόμοι μας χώρισαν!

Εγώ με το τραίνο μου για Hull και εκείνη για London. Φτάνω στον προορισμό μου και βρίσκομαι σε έναν σταθμό θεόρατο! ~ούτε μετανάστης στο Ντίσελντορφ να πήγαινα!~ Κατεβαίνω κι αντικρίζω τον αδερφικό μου φίλο! Έτοιμος να κλάψω…κρατιέμαι τελικά! Ξεκινάμε για το δωμάτιο κι εκεί γνωρίζω μια ομάδα παιδιών! Τα ονόματα να πέφτουν βροχή κι εγώ να ακούω διαρκώς ένα όνομα να σπέρνει τη διχόνοια!

Chris – Chris! Όλα τα κακά να περιστρέφονται γύρω από αυτό το άτομο! Η Κ. έξαλλη! Έξαλλη με τον Chris – Chris, έξαλλη με την οικογένεια της, έξαλλη με τις φίλες της! Τελικά, κατάλαβα ότι η καρδιά της είναι μωρού παιδιού και ότι όσο εύκολα γίνεται έξαλλη τόσο γρήγορα το ξεχνάει!

Λοιπόν, το πρώτο βράδυ ήταν μαζεμένοι στο δωμάτιο καμιά δεκαριά νοματαίοι κι εγώ! Ο Chris – Chris να μονοπωλεί στις συζητήσεις κι εγώ να ακούω για κάποιον που δεν ήξερα ~εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε ότι ήταν φανταστικό πρόσωπο!~. Έτσι, λοιπόν, πτώμα όπως ήμουν κοιμήθηκα…αργότερα έμαθα ότι το διέλυσαν…χα χα χα!

Η επόμενη μέρα κύλησε σχετικά ήσυχα, αλλά έμελλε να μείνει στην ιστορία για την ατάκα της Κ. «Ρε, μήπως είσαι μαλάκας!;» πάλι ειπωμένη σε συζήτηση αναφορικά με τον Chris – Chris.

Συνεχίζεται...