Ένα χρόνο μετά την εκκίνηση…

Τέτοιες μέρες ήταν όταν άνοιξα τούτο το Blog πριν από έναν χρόνο! Ένας χρόνο που στο πέρασμα του με έκανε πιο δυνατό. Σίγουρα η αρχική σκέψη δημιουργώντας τούτο το Blog ήταν να μοιράζομαι σκέψεις, συναισθήματα κι εντυπώσεις. Να τις μοιράζομαι όμως με ποιον; Κανέναν δεν γνώριζα –πλην ελαχίστων φίλων στους οποίους είχα κοινοποιήσει την ύπαρξή του- κι ούτε φανταζόμουν ότι θα με διαβάζουν άγνωστοι μου.

Κι ομολογώ ότι αυτό επέδρασε ψυχολυτρωτικά σε μένα! Άρχισα να βγάζω προς τα έξω τις σκέψεις μου, σκέψεις που φύλαγα καλά κρυμμένες. Άρχισα να απενοχοποιώ πράγματα, μιλώντας παράλληλα για όσα αγαπώ μέσα από τα βιώματα και τις αναμνήσεις μου! Ομολογώ ότι ουδέποτε μπορούσα να πιστέψω ότι μέσα από τα blogs υπάρχει τόσο δυνατή επικοινωνία μέχρι που άρχισα να το βιώνω κι ολοένα να εκπλήσσομαι ευχάριστα!

Μέσα σε έναν χρόνο, όποιος δει πως «κινήθηκα» στα γραφόμενα μου θα με βρει πότε χαρούμενο, πότε ονειροπόλο, πότε βαθιά λυπημένο, πότε αισιόδοξο, πότε… Εν πάσει περιπτώσει θα δει το Σείριο, με τα μικρά και τα μεγάλα του ελαττώματα κι ίσως να διακρίνει και ψήγματα από προτερήματα του χαρακτήρα μου.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό τούτου του blog είναι η συχνότητα με την οποία εμφανίζονται τα άρθρα του. Το έχω πει κι άλλοτε δε μπορώ να γράφω επί τούτου! Ανεβάζω κάτι, όταν θέλω να πω κάτι, να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί… κάτι που συνήθως δεν έχω να τον τρόπο να το «επικοινωνήσω» στα κοντινά μου άτομα! Με αποτέλεσμα κάποιες φορές –μέσα σε τούτο τον χρόνο- να ανεβαίνουν πολλά κείμενα μαζί κι άλλοτε πάλι ύστερα από καιρό. Καλή ώρα όπως τώρα!

Συνοδοιπόρους στο διάβα της καθημερινότητας, στα βιώματα, στα μικρά και μεγάλα της ζωής έχω τη Sunnefoula, το Νερόφιδο και το Καλαμαράκι. Κι ίσως η καρτερικότητα κι η υπομονή τους να ακούν αυτά που κατά καιρούς τους λέγω να είναι η αιτία που όλο και λιγότερο ανεβάζω προσωπικού περιεχομένου κείμενα. Τους ευχαριστώ για πολλοστή φορά όπως κι όλους εσάς που κατά καιρούς αφήσατε ένα μικρό σχόλιο σε τούτο το blog!

Κλείνοντας αυτό το κείμενο, που άλλα είχα στο μυαλό μου ξεκινώντας να γράφω κι άλλα τελικά έγραψα, σας λέγω ότι λίγο πριν φύγει το 2008 μπήκα να τσεκάρω το blog μου αντικρίζω τον θεαματικό αριθμό των 24 online χρηστών στον μετρητή… τρελάθηκα! Παραθέτω και το πειστήριο, έτσι για την ιστορία…

κλικ πάνω στη φωτο για να τη δεις...

*** «Ζήσαμε για το δούμε κι αυτό! Είκοσι τέσσερεις άνθρωποι σε διάβαζαν παράλληλα; Κοίτα μην ακούσεις, καψερέ μου, για 24 αυτοκτονίες εσύ θα είσαι η αιτία»

-->> Σε δίνω στυγνά εσένα που έκανες το σχόλιο… χε χε χε χε!

Την ώρα που γράφω τούτο το δεύτερο εμβόλιμο σχόλιο φίλε αναγνώστη πέρασε ο τελάλης του Πατρινού Καρναβαλιού κάτω από την πολυκατοικία μας! ΝΑΙ! Αύριο έχουμε επίσημη έναρξη για το Καρναβάλι 2009…. (ασχέτως που στα σπίτια μας έχουμε ακόμα υπολείμματα κουραμπιέδων και μελομακάρονων…).

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!