"Μια μεσοτοιχία μας ενώνει...."

«Ο χειμώνας έρχεται με βήμα ταχύ! Εμπρός παιδιά να τον υποδεχτούμε...» κάτι τέτοιο δεν έλεγε ένα παιδικό τραγούδι; Βέβαια εκείνο μιλούσε για την άνοιξη αλλά εγώ το τροποποίησα διότι αυτό σκέφτηκα πρωί-πρωί αντικρίζοντας το αλεξανδρινό φυτό που υπάρχει στη διπλανή μας πολυκατοικία! Δειλά-δειλά έχουν αρχίσει τα κόκκινα άνθη να ξεπροβάλουν κι ίσως να είναι το μόνο δείγμα ότι ο χειμώνας εκτός από ημερολογιακά έρχεται και κλιματικά! Διότι είναι γνωστό ότι για να ανθίσει αυτό το φυτό θέλει κρύο...

Η διπλανή πολυκατοικία είναι μεσοτοιχία με τη δική μας, έχει πιλοτή και τα τελευταία χρόνια είναι πλακοστρωμένη! Ωστόσο όσο κι αν ανακαλώ εικόνες απ’ τη μνήμη μου θυμάμαι να έχει ένα μια γωνίτσα με ένα γιασεμί κι αργότερα το γιγάντιο αλεξανδρινό!!! Η μνήμη μου έχει κι άλλες εικόνες από κείνη την πιλοτή όπως κι ατελείωτο παιχνίδι στο μεγάλο πεζόδρομο της γειτονιάς μας! Είμαι τυχερός το νιώθω και το ξέρω πολύ καλά. Έχω ζήσει σε μια μεταβατική εποχή όπου τα παιδιά έπαιζαν ακόμα όλα τα γνωστά παιδικά ομαδικά παιχνίδια με τα γειτονοπούλα τους, δεν υπήρχαν διακρίσεις από αυτές που οι σύγχρονοι γονείς θέτουν και τέλος έζησα σε μια γειτονιά με πολλά παιδιά! Ευτυχισμένα ανέμελα παιδικά χρόνια... με τη φίλη μου «Sunnefoula» γνωριστήκαμε... κι εγώ δε θυμάμαι πότε! Είναι σίγουρο ότι ήρθε κι έμεινε στη διπλανή πολυκατοικία από εκείνη που μένουμε λίγο αργότερα από εμάς, δεδομένου ότι η πολυκατοικία της είναι ελαφρώς μεταγενέστερη της δικής μας.

Λοιπόν, με τη «Sunnefoula» όταν ήμασταν μικρά είχαμε σχεδόν πάντοτε κοινούς φίλους και γνωστούς, όμως μεταξύ μας δεν κάναμε παρέα παρότι μέναμε «μεσοτοιχία». Όχι απλά δεν κάναμε παρέα, αλλά για έναν αδιευκρίνιστο λόγο δεν υπήρχε ούτε ιδιαίτερη συμπάθεια... Αλλόκοτα πράγματα!!! Σε όλο το δημοτικό πηγαίναμε σε αντίθετες βάρδιες αλλά στο ίδιο σχολείο (για να καταλάβεις φίλε αναγνώστη, ότι έχω ζήσει εποχή διπλοβάρδιας, χωρίς κινητά κι υπολογιστές!!!).

Μέχρι που έγινε κάτι κι εκδηλώθηκε η απέχθειά μας! (χα χα χα) Η ακόλουθη ιστορία ήταν η πρώτη κι τελευταία μέχρι στιγμής διαμάχη μας και θα σας τη διηγηθώ με τον ίδιο τρόπο που τη διηγούμαι σε κοινούς μας φίλους. (χα χα χα). Λοιπόν, σε μια από τις τελευταίες τάξης του δημοτικού έχουμε μαζευτεί ένα μπουλούκι παιδιών στην πιλοτή της «Sunnefoula» και παίζουμε μήλα. Εγώ όλο καμάρι, φορούσα μια καλοκαιρινή μπλούζα που μου είχαν χαρίσει στη γιορτή μου. Παίζαμε μεν μήλα, αλλά εγώ όλο και φυλαγόμουν να μη τη λερώσω με λάσπες...βλέπετε τότε η πιλοτή είχε χώμα κι αρχές καλοκαιριού την κατέβρεχαν για να μη τους «τρώει» η σκόνη...

-->Σε παρακαλώ «Sunnefoula», προσπάθησε αν μου πετάξεις τη μπάλα να μη με λερώσεις...στα πόδια να μου ρίξεις...εντάξει;

-->Εντάξει...

Παίζουμε κάμποση ώρα και τσουπ...τρώω από τη «Sunnefoula» μια μπαλιά στην άσπρη μπλουζούλα μου....! Καταλαβαίνετε, μικρός ήμουν, ένιωθα να με πνίγει το παράπονο. Παρατάω τα παιδιά και το παιχνίδι κι έκτοτε ούτε που ξαναμιλήσαμε.... δηλαδή ποτέ δε χαθήκαμε αλλά ούτε κι είχαμε διάθεση για πολλά πολλά! Τα καλοκαίρια βλεπόμασταν και στη θάλασσα αλλά είπαμε...δεν είχαμε πολλά πολλά!

Πέρασαν κανά δυο χρόνια κι οι δρόμοι μας έσμιξαν πάλι στο γυμνάσιο. Σιγά –σιγά αρχίσαμε να κάνουμε παρέα και πάλι. Πιο ώριμοι πια και έχοντας αφήσει τα παιδικά μας καμώματα πίσω... στο γεγονός ότι αρχίσαμε να κάνουμε παρέα ίσως να συνετέλεσε κι κοινή μας ενασχόληση με έναν αθλητικό σύλλογο που έδρευε στην πολυκατοικία μου. Αλλά ακόμα και τότε μας χώριζε κάτι...ήταν η μουσική κι οι παρέες μας! Εξακολουθούσαμε να’ χουμε κοινούς γνωστούς αλλά οι παρέες μας ήταν εκδιαμέτρου αντίθετες όσο και τα μουσικά μας ακούσματα! Ωστόσο αυτό δε μας πτοούσε ιδιαίτερα...έτσι κάπου εκεί στα μισά του γυμνασίου αρχίσαμε να κάνουμε γαλλικά μαζί (κι εγώ να ταλαιπωρώ την κ. Βάσω...). Μέρα τη μέρα όλο και περισσότερο γινόμασταν φίλοι...στα χρόνια δε του Λυκείου αρχίσαμε να κάνουμε αρκετή παρέα και να ανοιγόμαστε ο ένας στον άλλο! Μέχρι που μια στιγμή άρχισαν οι κώδικές μας να ταυτίζονται, τα αστεία μας να έχουν κοινή βάση κι η φιλία μας να γίνεται ουσιαστικότερη.

Δε ξέρω ειλικρινά γιατί τα γράφω όλα αυτά! Ίσως διότι τα τελευταία χρόνια όπου δεν είμαστε κάθε μέρα μαζί η σχέση μας να έχει γίνει πιο ουσιαστική και πιο οπλισμένη. Για μένα πάντα είναι η φίλη που θα με ακούσει, θα καταλάβει πότε δεν είμαι καλά και πάντα θα έχει μια θετική και ψύχραιμη συμβουλή να μου δώσει! Μια ματιά μας αρκεί να μου ξυπνήσει εκείνο το «σατανικό γέλιο» ενώ μαζί της έχω νιώσει την παιδική ξέγνοιασα στο μεγαλείο της! Μια φωτογραφία μας πριν μερικά Χριστούγεννα πάντα μου θυμίζει πως μπορούμε να γίνουμε παιδιά έστω για μια στιγμή, αρκεί να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο.

Αν έχει απομείνει κάποιος που δε το έχει αντιληφθεί η λατρεμένη μου «Μεσοτοιχία» είναι το ίδιο κι αυτό πρόσωπο με τη «Sunnefoula». Απλά, εγώ αρέσκομαι να την αποκαλώ έτσι διότι όταν μας ρωτούν από που γνωριζόμαστε συνήθως λέω «Μένουμε μεσοτοιχία...». Βρε «Μεσοτοιχία» λες ποτέ να γίνει αληθινό το πλάνο που έχουμε κάνει...να μένουμε στην ίδια πολυκατοικία και να μοιραζόμαστε από κοινού την DSL σύνδεση.....;;;;

***όπως καταλάβατε από αλλού ξεκίνησα τούτο το κείμενο κι αλλού κατέληξα!!! Σας φιλώ γλυκά!