"Τα όνειρα...εφιάλτες"

Λένε ότι τα όνειρα εκφράζουν όσα το υποσυνείδητο θέλει αν μας πει. Αλήθεια ή ψέματα, δεν ξέρω, αλλά τον τελευταίο καιρό βλέπω τα πιο τρελά όνειρα που μπορεί να βάλει ανθρώπινος νους. Έχω την αίσθηση ότι αγγίζουν την υπερβατικότητα. Εκείνο δε που πραγματικά με γεμίζει με απορία, είναι το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα κοινό θεματικό άξονα μεταξύ τους τα όνειρα και πολύ περισσότερο δεν έχουν καμιά σχέση με την τρέχουσα καθημερινότητα μου! Ας ξεκινήσω με τα τρία όνειρα που με έχουν μπερδέψει περισσότερο και στα οποία δε βρίσκω καμιά σημασιολογική ερμηνεία.

1^ο Όνειρο

Βρίσκομαι γυμνός σε ένα δάσος. Έχει ψύχρα κι έχω αρχίσει να κρυώνω όμως δεν έχω τίποτα να φορέσω. Ο καιρός χαλάει, το πάει για καταιγίδα, όμως εξακολουθώ να παραμένω ολομόναχος στο δασός. Ξεσπά η καταιγίδα κι ένας κεραυνός πέφτει κοντά μου. Μονάχα τότε αρχίζω να κινητοποιούμαι και κάνω να τρέξω... όμως δε μπορώ κάτι με κρατάει. Σκύβω και βλέπω βαριές αλυσίδες στα πόδια μου. Η καταιγίδα να εξακολουθεί κι εγώ να πασχίζω να λυθώ. Ξαφνικά κι από το πουθενά, βλέπω μιαν άγνωστη γυναίκα να με αποκαλεί με το όνομά μου και να με ικετεύει να της διασώσω το μωρό που κρατά στην αγκαλιά της! Κατορθώνω να λυθώ κι έχω βρεθεί με ένα μωρό στην αγκαλιά μου, να τρέχω γυμνός σε ένα κατάφυτο δάσος. Η δε καταιγίδα να εξακολουθεί... έχω χαθεί στο δάσος μέχρι που βρίσκω ένα ξέφωτο αλλά για να φτάσω εκεί πρέπει να κάνω ένα άλμα! Επιχειρώ το άλμα ανεπιτυχώς.... (κάπου εκεί ξύπνησα ταραγμένος!)

2^ο Όνειρο

Είμαι στο σπίτι μου, στο δωμάτιο μου, κι αρχίζει να κάνει έναν ασυνήθιστα δυνατό σεισμό! Μένω ατάραχος και συλλογίζομαι ότι ενώ άντεξε η πολυκατοικία τον καλοκαιρινό σεισμό 6,7 θα αντέξει κι αυτόν! Μέχρι που η πολυκατοικία που βρίσκεται αντιδιαμετρικά της δικής μας, καταρρέει την ώρα του σεισμού με αποτέλεσμα να πέσει κι η δική μας....(εδώ τελειώνει το όνειρο! Ξύπνησα τρομαγμένος)

3^ο Όνειρο

Είμαι λέει στο Vichy (λουτρόπολης την όποια ούτε από φωτογραφία δεν έχω δει!!!) και κάνω διακοπές μόνος μου! Και ξαφνικά μια μέρα που κάνω ποδήλατο βλέπω εσένα Κ.Π. Σε χαιρετώ γεμάτος έκπληξη κι αρχίζεις να μου χαμογελάς! Σκύβω να σου δώσω κάτι που είχα αγοράσει για να στο δώσω όταν επιστρέψω στην Ελλάδα και μέχρι να σηκώσω τα μάτια μου έχεις χαθεί στο πλήθος των περαστικών! Σε φωνάζω με το μικρό σου, όπως δε σε βρίσκω... φτάνοντας στο ξενοδοχείο σε βλέπω στο απέναντι πεζοδρόμιο. Σε φωνάζω, δεν απαντάς... αρκείσαι σε ένα αινιγματικό χαμόγελο.

Αυτά....αν βγάλετε άκρη με τα όνειρα μου πείτε μου!!!! Καλά με το τρίτο κάτι ψηλά τα καταλαβαίνω! Αλλά εκείνο το Vichy πως το εξηγείτε; Άβυσσος η ψυχή...