Τις τελευταίες μέρες δεν είμαι καλά! Δεν έχω διάθεση σχεδόν για τίποτα. Μηχανικά ζω, μηχανικά κινούμαι, μηχανικά υπάρχω. Έχω να βγω από το σπίτι τρεις ολόκληρες μέρες. Βαριέμαι! Βαριέμαι, κυριολεκτικά, που ζω. Βυθισμένος σε δύνη σκέψεων προσπαθώ να βγω στον αφρό…
Σέρνομαι από απ’ την καρέκλα στο κρεβάτι κι από εκεί στο ψυγείο. Τρώω φρούτα με το κιλό κι ελάχιστο φαγητό. Το δωμάτιο μου είναι ακατάστατο. Σε μια καρέκλα ρούχα σιδερωμένα περιμένουν καρτερικά να τακτοποιηθούν και να μπουν στη ντουλάπα. Διάσπαρτα μέσα στο δωμάτιο ρούχα μισοφορεμένα ή άπλυτα περιμένουν να τα συμμαζέψω. Δίσκοι, βιβλία μπερδεμένα πάνω στο κομοδίνο. Τα αντικρίζω, ξέρω ότι πρέπει να τα μαζέψω αλλά βαριέμαι…Έχω παραμελήσει ακόμα και τον εαυτό μου. Έχω χάσει και το παραμικρό ίχνος φιλαρέσκειας προς τον εαυτό μου. Κάθε σκέψη για την παραμικρή κίνηση μου προκαλεί αποστροφή.
Μόνη επικοινωνία μέσω MSN με τη λατρεμένη Sunnefoula η οποία με κάθε τρόπο προσπαθεί να με συνεφέρει και να με λογικέψει. Πύρινη γλώσσα και μάλωμα όταν πρέπει ιδίως επί των συναισθηματικών. Αληθινή φίλη κι ο λόγος της ακριβοδίκαιος, γι’ αυτό την αγαπώ. Από την άλλη το «Νερόφιδο» χώρισε ύστερα από δυόμιση χρόνια σχέσης. Λυπάμαι για τον αδερφικό μου φίλο, είναι και μακρυά μας…Μιλήσαμε από το τηλέφωνο. Δε του είπα για τα δικά μου χάλια! Έχει κι εκείνος τα δικά του ζόρια…
Περίμενέ με λίγο ακόμα ... μ' ακούς;
(έχεις κάνει υπομονή, το ξέρω...)
ακατάστατο δωμάτιο????? καλέ εσύ δεν είσαι καλά! σύνελθε, αλλιώς θα σε βάλω να κοιτάς μια οδοντόκρεμα ζουπηγμένη στη μέση, χωρίς να μπορείς να τη φτιάξεις!
ΑπάντησηΔιαγραφή