"Χορός με τη Σκιά μου"

"Χορός με τη Σκιά μου" λέγεται το ποίημα που έγραψε ο Μ. Χατζιδάκις για να ντύσει την ομότιτλη μουσική από το τελευταίο κομμάτι του Χαμόγελου της Τζοκόντα. Δίσκος που αποτελείται εξολοκλήρου από ορχηστρικά κομμάτια. Η ολοκλήρωση της στιχουργικής επένδυσης των κομματιών δεν έγινε ποτέ. Μας έμεινε τούτο το κομμάτι και δυο ακόμα αδισκογράφητα να μας κάνουν να ονειρευόμαστε πως θα ήταν εκείνος ο δίσκος ντυμένος με στίχους...

(Το ακόλουθο, αφιερώνεται σε μένα κι όλους εσάς που οι στίχοι του έχουν να σας πουν κάτι! Σε όλους εσάς που θα "συλλάβετε" τον εαυτό σας να βρίσκει ταύτιση έστω και σε ένα στίχο του)

Το βράδυ σπίτι μου γυρίζω

κυνηγημένος σαν πουλί,

μες στα σεντόνια μου αντικρίζω

το θάνατο που με καλεί.

Κρύβω στα χέρια την καρδιά

παίρνω απ΄ τις πόρτες τα κλειδιά,

και προσπαθώ να του ξεφύγω

κρυφά σαν τα μικρά παιδιά.

Κυλώ σα δάκρυ στη σιωπή,

μέσα στου κόσμου τη ντροπή,

και σαν τα ρούχα μου ξεσκίζω

γυμνό μ΄ αρπάζει η αστραπή.

Στους δρόμους σύντροφο γυρεύω

μια μπάντα παίζει το ρυθμό,

σκίζω τους τοίχους και χορεύω

να βρω τον άγνωστο αριθμό.

Κοιτάω μ΄ ελπίδα μια φωτιά

που ανάβει έν΄ άστρο στο νοτιά,

άραγε να ΄ναι ΄κει το φως μου,

το φως ή η ατέλειωτη ερημιά.

Φοβάμαι του όχλου τη χολή

ένας τυφώνας με καλεί,

η αγάπη χάνεται στη μνήμη

κι εγώ χορεύω σαν τρελός.